نشست بررسی پرفورمانس آرت در هنرهای نمایشی و هنرهای تجسمی با حضور كارشناسان و صاحب نظران، یكشنبه شب در تالار نو مجموعه تئاتر شهر برگزار شد. علیرضا سمیع آذر گفت: هنر پرفورمانس آرت (هنراجرایی) دربستر تاریخی خاصی شكل گرفته و بدون اطلاع از آن نمی توان به درك و دریافت درستی رسید.وی افزود: هنرمندان پرفورمانس آرت دراجرای آثار با اجتناب از توسل به داستان و كلام تلاش می كنند تا مخاطب را در موقعیتی قرار دهند كه به دریافت و فهم كامل یك حس نایل شود. سمیع آذرادامه داد: تلاش هنرمندان پرفورمانس آرت در برابر طبقه حاكم بر جامعه است و در راه خود تا به آن حد پافشاری می كنند كه تلاشهایشان به نفی اثر هنری بیانجامد. وی توضیح داد: هنر پیش از جنگ جهانی دوم دراختیار طبقه حاكم ( بورژوا) بود اما هنرمندان پرفورمانس آرت و فیمینیست ها با تبدیل بدن هنرمند به عنوان ابزار هنری امكان تملك اثر هنری را از بین بردند و به این ترتیب تلاش كردند تا هنر از اختیار و تملك طبقه بورژوا خارج شود. رئیس سابق موزه هنرهای معاصر تأكید كرد: هنر پرفورمانس آرت ضد هر نوع ارزش زیبایی شناسی است.پریس تنظیفی یكی از كارشناسان هنر پرفورمانس آرت نیز باتأكید بر تغییر نگرش هنری در نیمه دوم قرن بیستم گفت: هنر پیش از جنگ جهانی دوم در بند مدرنیسم بوده و نهایت و اوج درخواست مدرنیست ها در اندیشه های گرین برگ متمركز بود. وی ادامه داد: این اندیشمند براساس اصول تفكر كانت قرائت نوین هنری خود را بنیان گذاشت و به این ترتیب با تكیه بر تفكیك قوای عقلانی كه كانت به آن معتقد بود، اندیشه هنر برای هنر را رواج داد و تحت تعالیم وی هنر ظهور هنر آبستره اكسپرسیونیسم به جدایی هنرمند از جامعه انجامید. تنظیفی افزود: با این وجود دگرگونی شرایط اجتماعی و وقوع جنگ های جهانی دوم و جنگ ویتنام باعث شد تا هنرمندان بار دیگر ضرورت برقراری ارتباط اجتماعی و اهمیت مخاطب را دریابند و به این ترتیب در هنرهای بعد از جنگ دوم جهانی همانند پرفورمانس آرت، برقراری ارتباط با مخاطب از اهمیت ویژه ای برخوردار می شود.