بنیاد «دینا ویرنی» در موزه «ملول» پاریس در نمایشگاهی با عنوان «آتش زیر خاكستر: از پیكاسو تا باسكیا» به تحلیل انشعاب هایی كه بر توسعه هنر مدرن تاثیر گذارده اند، پرداخته است. مفهوم آتش زیر خاكستر پیشنهاد ژان كروگیه مسئول این نمایشگاه بود. او از این طریق می خواست به موفقیت تاثیر انشعاب ها بر توسعه هنر مدرن اشاره كند. كروگیه اولین بار در دیدار با مارك روتكو، نقاش برجسته آمریكایی بود كه شنید، نوعی رابطه فرزندی بین آثار خاص هنری وجود دارد كه این رابطه مستعد به آتش كشیدن هنر نقاشی است. او معتقد بود، تنها هنرمندانی قادرند زندگی خود را درگیر توانایی هنری شان كنند كه نور با خاكسترهای زمان پوشیده شده باشند. زمانی كه آثار پیكاسو، فرانسیس بیكن و جرمن ریشه را در این نمایشگاه می بینیم با هنر فریاد روبه رو می شویم، جایی كه با دگرگونی در اشكال می توان بهتر حقیقت غیرقابل پذیرش را بیان كرد. فرانسیس بیكن زمانی گفت: «می خواهم بیشتر از وحشت، فریاد را نقاشی كنم.» با این مقدمه، جهات گوناگونی به روی بازدید كنندگان باز می شود، جاده هنر انتزاعی با نقاشی های ژنوو اس و مجسمه های شیلیدا دنبال می شود، مسیر اولیه تورس گارسیا كه وی در آن یك رشته عجیب از هنر یونانی تا چینی را دنبال كرده، یك طبقه بندی دوم را باز می كند كه یك جدول خالی از تمام اشكال فرهنگی است. این سرنوشت جدید هنر مدرن در هنر صیقل یافته شكل می گیرد. دو بوفه و شسا چشم انداز جدیدی خلق كرده اند كه از اصول اولیه نقاشی كه پیكاسو فرم ها و ایده های هنر مدرنیته را از آن گرفته، چیزی در خود ندارد. در كنار آن در آثار لویس سوتر، می توان ظهور روان نیمه خودآگاه را دید. مسئول این نمایشگاه تلاش كرده از بین هنرمندان جوان معاصر افرادی را انتخاب كند كه بر سئوالی كه وی آن را سئوال هستی می نامد، دست گذارده باشند یا به نوعی «بودن یا نبودن» ادبیات به چالشی در نقاشی تبدیل شده. رالف ایسلی، میشل هاس، فراسوا روان و اروینگ پتلین وارثان حقیقی این جادوی آتشین هستند.