پروفسور جاناتان سكل از دانشگاه ادینبورو معتقد است كه حساسیت به استرس به طور اپی ژنتیكی به ارث می رسد. او در گفت وگوی زیر در مورد كارهایش توضیح می دهد.

•آیا شما در حال مطالعه استرس هستید؟

بله، من درباره اختلال استرس پس از ضربه های عاطفی (PTSD) تحقیق می كنم. این عارضه وقتی رخ می دهد كه افراد در معرض رخدادی بسیار تكان دهنده قرار می گیرند. آنها صحنه حادثه را مرتباً دوباره تجربه می كنند و استرس آنها تجدید می شود، به عبارت دیگر خاطرات آنها از حادثه دوباره و دوباره زنده می شود.

•چرا به این پدیده علاقه مندید؟

من دوست و همكار نزدیكی دارم، راشل یهودا كه استاد روانشناسی است. او سال ها در نیویورك در مورد این عارضه (PTSD) در میان بازماندگان كشتار یهودیان در آلمان نازی تحقیق كرده است، كه در بزاق شان، شاخص این بیماری یعنی میزان بالای هورمون استرس، كورتیزول، را نشان می دهند. درصد بالایی از فرزندان این گروه به PTSD مبتلا می شوند و همین شاخص را هم دارند.

•به چه شواهد دیگری دست یافته اید؟

راشل و همكارانش توانستند ۲۰۰ زن نیویوركی را پیدا كنند كه در زمان حملات ۱۱ سپتامبر باردار بودند و در هنگام حمله یا درون برج های دوگانه یا در مجاورت آن بودند و توانسته بودند بگریزند. نیمی از این زنان به PTSD مبتلا شدند و آنها نیز شاخص هورمونی در بزاق را كه قبلاً ذكر كردم داشتند.

•فرزندان آنها چه سرنوشتی پیدا كردند؟

ما این بچه ها را در یك سالگی مورد بررسی قرار دادیم و متوجه شدیم كه میزان كورتیزول در آنها از همان موقع غیرطبیعی است، این بچه ها از ماجرایی كه بر سر مادرانشان آمده بود خبری نداشتند، چون هنوز بسیار كوچك بودند و بنابراین می توان استدلال كرد كه آنها این حساسیت را به ارث برده بودند.

•چگونه می فهمید كه آنها PTSD را از مادرشان به طور ژنتیكی به ارث برده اند یا اپی ژنتیكی؟

برخی از مادران در دو سوم اول بارداریشان به PTSD مبتلا شده بودند، اما شاخص كورتیزول تنها به بچه هایی انتقال یافته بود كه مادرانشان در یك سوم آخر بارداری بودند و به PTSD مبتلا شده بودند.

•اهمیت این كشف چیست؟

ما نمی دانیم كه این بچه ها بعدها به PTSD مبتلا خواهند شد یا نه. تنها چیزی كه ما كشف كردیم میزان تغییریافته كورتیزول در بزاق این كودكان در یك سالگی بود. اما این شاخص درست به همان شكلی تغییر كرده بود كه در مادران مبتلا به PTSD دیده می شود. نتیجه آنكه آن شاخص از مادر به فرزند به ارث رسیده بود، اما این امر به معنای آن نیست كه كودك حتماً در آینده PTSD می گیرد. ما مجبور خواهیم بود منتظر بمانیم و سرنوشت این كودكان را در سال های بعدی دنبال كنیم.