روایت دکتر مولایی از وضعیت درمان برادرش که بر اثر کرونا در قم درگذشت

کروناویروس , ویروس کرونا, تلفات ویروس کرونا, کرونا,کرونا در ایران,کرونا در قم,

دکتر علی مولایی عضو شورای مرکزی انجمع اسلامی جامعه پزشکی ایران در ورایت خود از ابتلا و مرگ برادرش، تصویر آرام بخشی از وضعیت تشخیص و مداوا ارائه نمی‌کند

به گزارش همشهری آنلاین، دکتر علی نیکجو، روان پزشک و درمانگر، در کانال تلگرامی خود نوشته است: این متن را از طرف برادران عزیزم آقای دکتر محمد مولایی و آقای دکتر علی اصغر مولایی منتشر می‌کنم. برادر آقایان دکتر مولایی عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی جامعه پزشکی ایران از حدود یک ماه پیش دچار علائم سرماخوردگی می شود. به پزشک عمومی در شهر قم مراجعه می‌کند و درمان‌های روتین سرماخوردگی را دریافت می‌کند و در خانه تحت معالجه قرار می‌گیرد. با بدتر شدن وضعیت و اضافه شدن یک سری از علائم تلقی همکاران بیماری آنفولانزا بوده اما سیر بیماری روز به روز بدتر شده و ایشان به بیمارستارن کامکار قم منتقل می‌شود.

به رغم اینکه الان حداقل یک ماه است که بحث کرونا مطرح است متاسفانه هیچ بخشنامه‌ای از طرف وزارتخانه درباره چگونگی برخورد پرسنل و همکاران ما در بیمارستان با کرونا صادر نشده است و متاسفانه بیمارستان‌های ما تجهیز نشده‌اند. ایشان به بخش عفونی بیمارستان کامکار قم منتقل می‌شود، در حالی که دیسترس شدید تنفسی داشته و چون اخوی های ایشان پزشک بودند به سختی می‌توانند یک تخت از هفت تخت آی سی یو را به او اختصاص بدهند اما دیگر خیلی دیر شده بود. یعنی همین الان در بخش عفونی بیمارستان کامکار و مسلما در بخش عفونی بسیاری از بیمارستان‌ها در سراسر کشور از جمله شهر تهران کسانی هستند که مشکوک به بیماری کرونا هستند و آنها نیاز به آی سی یو و خط ویژه درمانی دارند که هیچ ربطی به انواع آنتی ویرال و آنتی بیوتیک‌ها وسیع طیف ندارد.

متاسفانه تمام این مدت معالجه ایشان از طریق تجویز دوز بالای کورتون انجام شده و همین امر باعث بدتر شدن اوضاع مرحوم مولایی شد.
نکته بعدی این که ایشان سن بالایی نداشت؛ کمی بیشتر از شصت سال داشت. جانباز دوران جنگ بودند ولی این جانبازی از ناحیه چشم بود. مساله‌ای که آقایان وزارت بهداشت مطرح میکند که ایشان بیماری زمینه‌ای داشته درست نیست. ایشان بیماری زمینه‌ای نداشته،گرافی ساده سینه ایشان نرمال بوده ،نشانه ای از درگیری ریه نداشته است. مساله شیمیایی بودن ایشان هم درست نیست. مساله دیگر این است که ایشان با فردی که از خارج کشور آمده باشد یا علائم سرماخوردگی داشته باشد یا در مجامع عمومی و یا مدرسه بوده باشد، تماسی نداشته و این نشان دهنده آن است که بیماری در سطح شهر قم پخش شده است. متاسفانه این امر از طرف وزارت بهداشت به عنوان متولی رسمی سلامت مردم نادیده گرفته شد.

به چه دلیل وزارت بهداشت در تمام این مدت سکوت کرد؟ به چه دلیل صداوسیما در تمام این مدت کلمه‌ای درباره اینکه  نباید مردم با یکدیگر دست بدهند، نباید در مجامع شلوغ حضور داشته باشند، نباید دیده بوسی کنند و باید مایعات زیاد مصرف کنند، حرفی نزد؟ به چه دلیل صداوسیما یک کلمه در طول این یک ماه درباره این موضوعات اطلاع‌رسانی نکرد؟

نکته دیگر این که پرونده تمام بیمارانی که در یک ماه اخیر در بخش عفونی و در آی سی یو به دلیل ARDS و به دلیل مشکلات ریوی فوت شدند، باید مورد بررسی مجدد قرار بگیرد و علائمشان بر طبق کرونا چک شود و آمار واقعی این ماجرا در جهت اپیدمولوژی و کنترل این بیماری شناخته شود.

در شهر قم افراد زیادی دیده می‌شوند که علائم اولیه سرماخوردگی را دارند و مشخص نیست که قرار است به کدام سمت پیش رود.

همه این‌ها از جهت رعب آفرینی، ایجاد وحشت، نگرانی بی جهت و در جهت مطامع دشمنان و سیاه نمایی منتشر نمی‌شود، بلکه در این جهت است که مردم با پیشگیری و بخش‌های عفونی و داخلی دیگر بیمارستان‌ها با آگاهی آسیب‌های این ماجرا را پایین بیاورند و با درمان درست و تجهیز آی سی یو و لاین درمانی درستی که می‌شود از کشور چین هم پروتکل درمان و پیشگیری آن را دریافت کرد، میزان موربیدیتی و مورتالیتی بیماری را کاهش داد. بنابراین این اتهام ناجوانمردانه را به ما نزنید که شما قصد رعب آفرینی دارید، من به عنوان متخصص روانپزشکی کارم مسلما ایجاد آرامش است اما پیش از آن به عنوان یک پزشک جان تک تک آدم‌ها برایم مهم است.

یک نکته را ویژه همکاران پزشکم مطرح می‌کنم؛ یک سرفه از طرف بیمار می تواند شما را مبتلا کند. با توجه به این که گاهی اوقات ما پزشک‌ها خودمان را بالاتر از خطر می بینیم از دوستان همکار خواهش می‌کنم حتما این موضوع را جدی بگیرند. از ماسک فیلتر دار استفاده کنند و مسائلی که مربوط به بحث پیشگیری می‌شود، از جمله مواردی که در کشور چین برای پیشگیری از ابتلای کادر درمان استفاده شده را اعمال کنند. این را از این جهت تاکید می‌کنم که همکاران پزشک ما خیلی اوقات بیماری را برای خود دست کم می‌گیرند.