نوشته شده توسط & ثبت شده در فرهنگی و هنری, مقاله و دانستنی‌ها.

در سال ۲۰۰۹ در سینمای جهان فیلم‌های زیادی روی پرده آمد که در میان آنها فیلم‌هایی بودند که تماشاگر چندان رغبتی به تماشای آن نداشت و این فیلم‌ها که می‌توان به تعبیری از آنها به فیلم‌های ناامیدکننده یاد کرد. در واقع در قیاس با آثار قبلی کارگردانان است که در می‌توان گفت آثار جدید برخی فیلم‌سازان اُفت داشته است.
چرا که هنر فیلم و سینما علاوه بر جنبه‌ی سرگرم‌کننده‌گی، رابطه‌ی احساسی و عاطفی عمیقی با بیننده برقرار می‌کند و این بدان معنی است که احساس شادی، غم و حتی ترس بیننده را نمایان کند. که از میان این ژانرها سینمای ایران قادر نیست ترس بیننده را برانگیزاند.
سینمای ایران نه تنها از لحاظ کمی بلکه از حیث کیفیت هم با استاندارد جهانی سینمای وحشت فاصله زیادی دارد که این خود نیاز به خلاقیت دارد تا با وجود امکانات محدود بتوان این ژانر را در سینمای ایران احیا کرد.
بعد از سینما سری می‌زنیم به تلوزیون که هر چند با آمدن شبکه فارسی ۱ بسیاری از مخطبان جذب این کانال و سریال‌های آن شده‌اند ولی با این وجود سریال‌های ایرانی جایگاه خود را دارند و تکیه کلام‌های سریال‌ها بر سر زبان‌ها است، تکیه‌کلام‌ها در یک لحظه خلق می‌شود نه آنکه از قبل با برنامه‌ریزی تولید شود و در بین بازیگران رواج داده شود زیرا در این‌صورت حالت اجبار می‌گیرند و ماندگار نخواهند شد.
از تکیه‌کلام‌هایی که با گذشت زمان زیادی هنوز در میان افراد رواج دارد می‌توان به الفاظ سریال برره اشاره نمود که هنوز کم و بیش به گوش می‌خورد.

۲ نظرات در مورد “برترین مقالات فرهنگی و هنری ۲ خرداد – ۹ خرداد”

نظر شما چیست؟

  • (منتشر نخواهد شد)