ایران در چه صورت بازنده جام جهانی ۲۰۱۸ می شود؟

برد ایران مقابل مراکش آنقدر شیرین بود که تلخی عملکرد ضعیف تیم ایران در فاز هجومی را از یاد ببریم؛ انقدر شیرین بود تا اشتباهات کیروش در تزریق خودکم بینی به تیم ایران را فراموش کنیم

برد ایران مقابل مراکش آنقدر شیرین بود که تلخی عملکرد ضعیف تیم ایران در فاز هجومی را از یاد ببریم؛ انقدر شیرین بود تا اشتباهات کیروش در تزریق خودکم بینی به تیم ایران را فراموش کنیم اما به نظر می رسد این موضوع همه ماجرا نیست و در نهایت ایران بازنده بزرگ جام جهانی ۲۰۱۸ لقب خواهد گرفت ویک اشتباه تکراری در رسانه ملی نیز در بوق و کرنا می شود.
ایران در یک صورت بازنده بزرگ جام جهانی ۲۰۱۸ می شود
در حالی که قبل از شروع جام جهانی ۲۰۱۸ نسبت به رویکرد کیروش و خودکم بینی که او به ملی پوشان ایران تزریق کرده بود انتقاداتی وارد بود؛ این نگاه کیروش در ۲۰ دقیقه اول بازی با مراکش به وضوح خود را نشان داد به طوری که کارلوس کیروش چنان غولی از مراکش در ذهن بازیکنان ایرانی ساخته بود که آنها سمت راست و چپ خود را نیز در اوایل بازی گم کرده بودند! روزبه چشمی در کناره زمین دیده می شد، جهانبخش و رضائیان و آزمون در قلب دفاع بودند و … یک بی نظمی کامل در تیم ملی که حاکی از استرس بالای آنها بود؛ استرسی که متاسفانه سرمربی تیم ملی خود به تیمش تزریق کرده بود.
اما با گذشت لحظاتی از بازی، تیم ایران متوجه شد که مراکش آن غولی نیست که کیروش برایشان ترسیم کرده و اعتماد به نفس و غیرت ایرانی ملی پوشان دوباره در تیم تجلی پیدا کرد به طوری که شکست بزرگ برای تفکرات کیروش وقتی رقم خورد که ملی پوشان لیگ برتر ایران بهترین عملکرد را در بازی روز گذشته داشتند و این لژیونرها بودند که با نمایشی بسیار پایینتر از انتظار، تیم ملی را در زدن گلهای بیشتر ناکام گذاشتند. حتماً نمرات بیرانوند، چشمی، ابراهیمی، امیری را در بخش ارزیابی عملکرد ملی پوشان در بازی مراکش دیده اید و با عملکرد بازیکنانی مثل شجاعی، سردار آزمون و جهانبخش و انصاری فرد مقایسه کرده اید!
حتما به یاد دارید که قبل از شروع جام جهانی ۲۰۱۸، کارلوس کیروش در نطقی عجیب اعلام کرد، ملی پوشان لیگ برتر ایران سطح پایینی دارند و آماده حضور در جام جهانی نیستند! اما در بازی با مراکش همین ملی پوشان لیگ برتر ایران بودند که به داد افکار پوسیده کیروش رسیدند وگرنه اگر بازیکنی مثل شجاعی از زمین بیرون نمیرفت به جرات می توان گفت در بهترین حالت این بازی را با تساوی تمام می کردیم. چرا که خود او نیز همسور با تفکر کیروش در کنفرانس قبل بازی اعلام کرد با کسب یک امتیاز، دل مردم را شاد خواهیم کرد!
ترس بیش از حد کیروش بلای جان تیم ملی
این دقیقا همان روحیه ترسو و احتیاط بیش از حدی است که کیروش به کالبد تیم ملی تزریق کرده است. ما در بازی روز گذشته بردیم اما نمایش چندان خوبی را در از تیم ندیدیم به طوری که تعداد پاسهای تیم ملی به ۳ هم نیم رسید و با پخش یک صحنه آهسته، مالکیت توپ را از دست می دادیم! به همین سرعت!
اما در ده دقیقه پایانی با خضور سامان قدوس تیزپا و مهدی طارمی فرصت طلب، این تیم ایران بود که برتری فیزیکی به مراکش خسته داشت و اگر مصدومیت ها پیش نمی آمد و توفیق اجباری نصیب تیم ملی نمیشد شاید کیروش به همان رویه غلط خود که از ابتدای بازی وارد شده بود، ادامه میداد و اکنون برای کسب یک تساوی از مراکش، دوستان جشن ملی اعلام می کردند!
وقتی با یک برد در جام جهانی برای چند دوره آتی نیز ارضا شدند
متاسفانه دامنه تفکرات محتاطانه کیروش به قدری زیاد است که در ویژه برنامه جام جهانی نیز از زبان عادل فردوسی پور جملات عجیب کیروشی را بار دیگر شنیدیم:
ما حتی دو بازی دیگر را هم ببازیم، جام جهانی خوبی پشت سر گذاشتیم و مردم راضی هستند! همینکه یک برد در جام جهانی پس از ۲۰ سال به دست آوردیم خیلی اتفاق خوبی است!
تا زمانی که صعود به جام جهانی برای ایرانی ها به یک رویا شبیه باشد و کسب یک امتیاز و یک برد به کعبه آمال آنها در جام جهانی بدل شده باشد، تیم ملی کشورمان هیچ پیشرفتی نخواهد کرد چرا که سقف آرزوهای فوتبالی ایران را افرادی مثل کیروش و یا تریبون به دست هایی مثل فردوسی پور پائین آورده اند. آنها از توانایی و پتانسیل ایران برای بازی با تیمهای بزرگ جهان حرف نمی زنند بلکه همواره در موضع ضعف به قضیه نگاه می کنند و نتیجه آن می شود که با یک برد مقابل مراکش به یکباره، تمام خواسته های فوتبالی آنها ارضا می شود و به بیشتر از آن حتی فکر هم نمی کنند! در واقع حتی فکر بردن یا کسب تساوی اسپانیا و پرتغال نیز در ذهن امثال فردوسی پور و کیروش وجود ندارد و همین افکار منفی خود را پیوسته در رسانه ها اعلام می کنند.
ایران تیم کوچکی نیست و تنها تفکرات کوچک ان را ضعیف می کند
از قبل جام جهانی معتقد بودیم، ایران تیم کوچکی نیست و تنها تفکرات کوچک و آرزوهای کوتاه، آن را کوچک می کند. علت اینکه بازی بازیکنان هجومی ما به چشم نیامد رویکرد به شدت دفاعی کیروش بود که آنها به جای کار هجومی باید در کار دفاعی شرکت می کردند. دفاع هم سبکی در فوتبال است اما فوتبال ما چیزی از مصر حتی بدون محمد صلاح کمتر ندارد که مقابل تیم بزرگی مثل اروگونه آنطور جانانه بازی کرد و یا در بازی دوستانه مقابل پرتغال با حضور رونالدو با نتیجه ۲-۱ بازی را واگذار کرد.
دوستان اگر پروژه غول سازی را کنار بگذارند، ملی پوشان ایرانی با همان روحیه جنگندگی و غیرت ایرانی خود به مراحل بسیار بالاتری از یک برد در جام جهانی خواهند رسید.
رسیدن کیروش از فرش به عرش تنها ۳ دقیقه بود چرا که اگر تیم ایران در این بازی به پیروزی نمی رسید، مسلماً انتقادات به نوع چیدمان و سبک بازی تیم ملی را شاهد بودیم اما برد تیم ملی فعلاً همه چیز را به دست فراموشی سپرده و امیدواریم کیروش از این رویه خود در بازی مقابل اسپانیا و پرتغال دست بردارد. هوادار فوتبال در ایران دوست دارد هنرنمایی ستاره های ملی پوشش در جام جهانی را ببیند و نه یک بازی پر انتقاد که از دادن ۳ پاس پشت سر هم عاجز هستند! با نگاهی به امار انتهای بازی و تعداد پاسهای ایران در طول بازی در می یابیم که تیم ایران در سطحی بسیار پایینتر از استاندارد جهانی بازی کرده است و ثبت تنها ۱۹۶ پای در طول یک بازی، رکورد منفی است که در کارنامه تیم ایران درج شد. از مالکیت وحشتناک ۸۲ به ۱۸ درصد ابتدای بازی که بگذریم، به طور واضحی تفکر حاکم در تیم ایران دفاع و دفاع و دفاع بود و بس.
پی نوشت: انتظار از تیم ملی در بازیهای جام جهانی ۲۰۱۸، بازی هجومی و مالکانه مقابل تیمهایی مثل پرتغال و اسپانیا نیست اما حداقل انتظار این است که بازیکنان بتوانند در کلاس جهانی چند پاس پشت سر هم به یکدیگر بدهند؛ همانکاری که تونس مقابل اسپانیا انجام داد و این تیم پر ستاره را اسیر خود کرده بود. ما چیزی کمتر از تونسف مراکش و مصر نداریم و ترس مفرط، باعث عملکرد ضعیف ملی پوشان در زمین مسابقه و عدم اعتماد به نفس کافی برای نمایش توانایی های خود می شود.
کافیست تفاوت دیدگاه محتاطانه کیروش با رویکرد جسورانه وینفر دشفر آلمانی را در دو تیم ملی و استقلال مقایسه کنید؛ زمانی که استقلال در گروه مرگ لیگ قهرمانان آسیا قرار گرفت، کمتر کسی فکر میکرد این تیم بتواند از گروه خود بالا برود اما با تزریق روحیه و اعتماد به نفس توسط شفر به بازیکنان، این تیم به سادگی غولهای منطقه غرب آسیا را به زانو در آورد. شاید وقت آن رسیده تا کیروش نیز در افکار خود تجدید نظر جدی داشته باشد چرا که پتانسیل تیم ایران بسیار بالاتر از چیزی است که این روزها از تیم ملی می بینیم.