مشق ننوشتن کودکتان تقصیر شماست

وقتی کودکان تکالیف شان را انجام نمی دهند برخی والدین آن را شخصی تلقی کرده و به شدت عصبانی و ناراحت می شوند

وقتی کودکان تکالیف شان را انجام نمی دهند برخی والدین آن را شخصی تلقی کرده و به شدت عصبانی و ناراحت می شوند، در حالی که اصلا چنین نیست. کودک مایل نیست این کار را بکند و برای آن دلایل مختلفی دارد نه این که از شما خوشش نمی آید یا با شما لجبازی می کند؛ لجبازی حاصل کشمکش های زیاد و طولانی والدین در اثر شیوه تربیتی نادرست و در تعامل والدین با کودک به وجود می آید؛ بنابراین والدینی که معتقد به لجبازی فرزندشان هستند بهتر است به سابقه ارتباط خود با فرزندشان حتی قبل از سنین مدرسه نگاه کنند.

مدت زمان لازم برای انجام تکالیف توسط فرزندتان را بشناسید

مهم ترین نکته ای که والدین باید به آن توجه کنند مدت زمان مفیدی است که برای انجام تکالیف لازم است. این زمان برای سنین مختلف و بسته به شرایط دانش آموز متفاوت است. والدین باید شرایط سنی کودک را در نظر داشته باشند به طوری که کودکان و دانش آموزان پایه های ابتدایی را برای مدت زمان طولانی وادار به انجام تکلیف نکنند. ضمن آن که شرایط دیگر دانش آموز را نیز لحاظ کنند.

صاحب نظران تعلیم و تربیت مدت زمان لازم برای انجام تکالیف را برای بچه های کودکستان تا پایه دوم ابتدایی ۱۰ تا ۲۰ دقیقه در هر روز و برای پایه های بعدی دوره ابتدایی ۳۰ تا ۶۰ دقیقه پیشنهاد کرده اند؛ بنابراین والدین نباید به منظور یادگیری بهتر دانش آموز و با این تصور که هر چه زمان بیشتری صرف مطالعه دانش آموز شود یادگیری او نیز بیشتر خواهد شد، کودک خود را مدت زیادی وادار به درس خواندن کنند. مسلما کودک در این مدت زمان اضافی به کار های دیگری مثل خیالبافی های ذهنی مشغول می شود

به روش انجام تکالیف توسط فرزندتان دقت کنید

هر کودکی ممکن است تفاوت هایی در روش انجام تکالیف خود داشته باشد. قبل از این که روش خاصی را به آن ها القا کنید یا بخواهید آن ها را کمک و راهنمایی کنید به روش آن ها توجه کنید. ببینید در چه مدت زمان بدون کمک شما می تواند تکالیفش را انجام دهد؟ چه اشکالاتی دارد؟ آیا حین انجام تکالیف خیالبافی می کند؟ آیا مرتبا جای خود را عوض می کند؟ آیا حین انجام تکالیف به کار های دیگری هم می پردازد؟ یا این که حواسش به انجام تکالیفش است؟ پاسخ به این سوال ها به شما کمک می کند.

کودک را تشویق کلامی کنید

نمی توان کودک را وادار به انجام تکالیف مدرسه کرد، اما از آنجا که نوشتن تکالیف ضروری است والدین با آگاهی و صبر پیشه کردن می توانند این را از کودک خود بخواهند. آن ها می توانند با تمجید های کلامی برای انجام این کار به او انگیزه کافی دهند.

چقدر کلمات را خوب روی یک خط نوشتی.

حالا دیگه می تونی حروف را به اندزه مناسبش بنویسی، آفرین.

خوشحال می شم می بینم تکلیفتو مرتب و تمیز می نویسی.

به کودک امکان انتخاب بدهید

بهتر است کودک بداند بعد از آمدن از مدرسه چه کاری باید انجام دهد. اگر مایل است اول تلویزیون ببیند و بعد به تکالیف خود بپردازد، این را تعیین کنید و با هم به توافق برسید یا این که بهتر است بداند از او انتظار می رود بعد از یک چرت کوتاه شروع به انجام تکالیفش کند. سعی کنید انجام اولین تکلیف مدرسه را برای یک کودک کلاس اولی به یک خاطره خوب و جذاب و توام با نشاط تبدیل کنید.

وقتی به بچه ها امکان انتخاب داده می شود، بهتر عمل می کنند چرا که احساس می کنندکنترل بیشتری بر زندگی خود دارند. بهتر است انتخاب های محدود به فرزند خود پیشنهاد کنید. او در معرض انتخاب بین انجام دادن و ندادن تکلیف مدرسه نیست، ولی می تواند در مورد زمان آن دست به انتخاب بزند. به این ترتیب کودک می فهمد هدف انجام کار است.

وقت و جای معین برای تکلیف مدرسه در نظر بگیرید

باز هم می گوییم از کودک همچون بزرگسال نمی توان انتظار داشت، این بار در چه مورد:

احتمالا من و شما بتوانیم برای مدتی در محلی که صدای تلویزیون یا ضبط می آید کمی مطالعه کنیم؛ اگر چه کار آسانی نیست، اما از کودک نمی توان انتظار داشت در جایی که دور و برش خوراکی، اسباب بازی، تلویزیون روشن یا هر وسیله مزاحم دیگری وجو دارد، تکالیفش را انجام دهد؛ بنابراین نیاز به اتاقی هست که برای چند دقیقه هم که شده بتواند کارش را انجام دهد.

فراموش نشود کودکان در این سنین اگر فضای مناسب هم داشته باشند دست کم تخیل گسترده دارند و نمی توان جلو خیال پردازی آن ها را گرفت. از این روست که آن ها نیاز به توجه و نظارت والدین شان دارند.

میز ناهارخوری یا آشپزخانه، فضای کار محبوب کودکان است. آن ها با نزدیک شدن به شما احساس راحتی بیشتری می کنند و شما می توانید آن ها را تشویق و کمک کنید. بچه های بزرگ تر ترجیح می دهند در اتاق شان خلوت کنند، اما در فواصل معین آن ها را کنترل کنید و در پایان تکالیف شان را چک کنید.

مهم است فضایی که کودکان تکالیف شان را انجام می دهند:

روشنایی مناسب داشته باشد.

راحت باشد.

وسایل مدرسه از قبیل خودکار، مداد، تراش، دفتر و کتاب های لازم در آنجا مهیا باشد.

ساکت و عاری از هرگونه عامل حواس پرتی (مثل تلویزیون، بازی های ویدئویی، زنگ تلفن یا صدای دیگر اعضای خانواده) باشد.

اگر کودکان برای تکالیف مدرسه به کامپیو تر احتیاج داشتند، سعی کنید آن را در مکانی عمومی، و نه در اتاق خواب قرار دهید، زیرا شما باید بتوانید آن ها را از اجرای بازی های کامپیوتری، چت کردن یا فرستادن ایمیل، گردش در اینترنت برای سرگرمی در زمان انجام تکالیف منع کنید. همچنین به کنترل فرزندتان توجه داشته باشید. این کنترل ها از طریق تامین کننده های خدمات اینترنتی و نرم افزار هایی که موضوعات نامناسب را مسدود می کنند، در دسترس هستند. سایتی را که معلم به فرزندتان توصیه کرده است، پیدا و برای دسترسی آسان، آن ها را نشانه گذاری کنید.

مسئولیت انجام تکالیف و وظیفه شناسی در این مورد را به او واگذار کنید

برخی والدین خود را مسئول کامل انجام تکالیف می دانند. به صورتی که در زمان انجام تکالیف بالای سر دانش آموز حضور دارند، زمان شروع انجام تکالیف را تعیین می کنند و راهنمایی های زائدی ارائه می کنند. هر چند لازم است والدین به ویژه در سال های اول دبستان و آمادگی با نظارت خود برنامه ریزی و مسئولیت پذیری را به کودک آموزش دهند، اما برخی والدین به اشتباه این مسئولیت را خود برعهده می گیرند؛ بنابراین نمی توانند احساس مسئولیت در قبال انجام تکالیف را به فرزند خود یاد دهند.

به طوری که اگر یک روز مادر حضور نداشته باشد کودک اصلا به یاد هم نخواهد آورد که باید تکالیفش را انجام دهد. والدین با نظارت مفید بر انجام تکالیف کم کم باید کودکان را مسئولیت پذیر بار بیاورند. به طوری که در صورت حضور نداشتن والدین نیز احساس مسئولیت برای انجام تکالیف را داشته باشند. این والدین در سال های بعدی تحصیل، کمتر با مشکل درس نخواندن کودکان خود مواجه می شوند.

اما والدینی که این مسئولیت را خود برعهده می گیرند، چون والدین نمی توانند در تمام دوران تحصیل در انجام تکالیف فرزندان خود نظارت مستقیم داشته باشند با افت تحصیلی آن ها مواجه می شوند. در حالی که اگر این احساس مسئولیت را از دوران کودکی در فرزندشان شکل داده باشند با مشکلاتی از این قبیل مواجه نخواهند شد.

در انجام تکالیف به فرزندان خود کمک کنید

فرزندان والدینی که علاقه به انجام تکالیف را در فرزندان ایجاد می کنند، در مدرسه موفق ترند. این به کودک نشان می دهد آنچه انجام می دهد، اهمیت دارد.

کمک به انجام تکلیف شب مزایای زیادی برای کودکان دارد. چه بسا برای والدین هم مزایایی داشته باشد! والدین هم از این راه چیز هایی یاد می گیرند.

کودکان در دوران ابتدایی، برای اولین بار تکالیف را تجربه می کنند. این تکالیف به منظور تقویت و یادگیری بیشتر دروس کلاس و کمک به آن ها برای تمرین مهارت های مهم یادگیری است. با انجام تکالیف، کودکان می آموزند چطور:

یادداشت های شان را بخوانند و آن ها را یکی یکی و مستقل اجرا کنند. یاد می گیرند زمان را مدیریت و برنامه ریزی کنند. (برای تکالیف بلندمدت مثل تهیه گزارش از کتاب) همچنین با تمام قوا و با نظم و ترتیب کار های شان را کامل کنند.

تکلیف شب همچنین به پرورش احساس مسئولیت کمک می کند. احساس افتخار برای کاری که به نحو احسن انجام می دهند و کار های اخلاقی که به عملکرد خوب آن ها در خارج از کلاس می انجامد. والدین می توانند تاحد زیادی در انجام تکالیف به کودک کمک کنند، از جمله ارجح دانستن انجام تکالیف به هر کار دیگری و کمک به تقویت عادت های مطالعه در آنها.

برنامه ریزی داشته باشید

با کمک فرزند خود یک برنامه منظم برای انجام تکالیف تهیه کنید. برنامه را در یک محل مناسب و در دید او نصب کنید. برای تشویق او به انجام تکالیف می توانید در مقابل هر روز که تکلیف آن را به موقع، خوب و دقیق انجام داده یک علامت بزنید و در آخر هفته اگر توانسته باشد تکالیف خود را خوب انجام دهد و با توجه به تعداد ستاره ها، جایزه ای به او بدهید. بهتر است جایزه مورد نظر را در همان حین برنامه ریزی معین کنید و در آخر برنامه آن را یادداشت کنید یا برای کودکان کوچک تر شکل آن را بکشید. به این ترتیب عملکرد کودک دائما جلوی چشم او قرار دارد و مسئولیت پذیری او نیز تقویت می شود.

به تدریج می توانید تعداد ستاره ها را برای دریافت جایزه افزایش دهید. مثلا اگر در آغاز برنامه به ازای هر هفت ستاره می توانست جایزه کسب کند، در مراحل بعد به ازای هر ۱۴ ستاره می تواند به جایزه مورد نظر برسد. فقط تنظیم برنامه ای منظم برای انجام تکالیف فرزندان کافی نیست.

برای زندگی خانواده خود نیز برنامه منظمی داشته باشید. حتی الامکان از برنامه های جنبی و بدون برنامه ریزی قبلی مثل مهمانی ها و تفریح های بدون برنامه قبلی و... خودداری کنید یا حداقل سعی کنید این برنامه ها مقارن با زمان انجام تکالیف فرزندان نباشد. اگرشما یک بار برنامه او را به خاطر برنامه های خود به هم بریزید، راه را برای بی نظمی او فراهم ساخته اید. در کار های دیگر خود نیز با برنامه و مسئولیت پذیر باشد تا الگوی مناسبی برای فرزندان خود باشید. فرزندان تعهد و مسئولیت پذیری را در خانواده و با مشاهده رفتار والدین یاد می گیرند.

تکلیف مدرسه کار کودک است نه والدین

گا هی دیده شده برخی والدین بعد از این که از انجام تکلیف توسط کودک ناامید می شوند خود دست به کار شده و کار ناتمام فرزند را به گمان خود تمام کرده و در حق او به اصطلاح لطف می کنند، غافل از این که این بزرگ ترین خیانتی است که در حق کودک بیچاره روا می دارند چرا که با این کار احساس مسئولیت در قبال وظیفه محوله را از فرزند خود می گیرند و او را فردی وظیفه شناس بار می آورند. پس یادتان باشد حتی اگر کودک اصلا تکالیفش را انجام ندهد شما از انجام آن خودداری کنید! وظیفه والدین صرفا این است که امکانات لازم برای انجام این کار از سوی کودک را فراهم کنند. سعی کنید مسئولیت انجام تکلیف را از کودکی در فرزندتان ایجاد کنید و هیچ وقت کار او را انجام ندهید.

قانون حمایت والدین

در درجه اول، کودک باید خودش کارش را انجام دهد. اگر کودک خودش فکر نکند، یاد نمی گیرد. والدین می توانند با راهنمایی ها و پیشنهاد های شان به آن ها کمک کنند، اما این وظیفه کودک است که یاد بگیرد. وقتی سراغ تکالیف می رود، حضور داشته باشید تا او را کمک و راهنمایی کنید، به سوال هایش پاسخ دهید، در تفسیر آموزش های نحوه انجام تکالیف به او کمک کنید و تکالیف کامل شده را چک کنید. در یافتن پاسخ درست و تکمیل تکالیف مُصِر باشید.

کمک خود را در تقویت مهارت های حل مسائل در انجام تکالیف متمرکز کنید و در صورت موفقیت، کودک را تشویق کنید. اگر خودش به راه حل برسد، اعتمادبه نفس و علاقه به یادگیری در او تقویت می شود. در اینجا به نکاتی برای کمک به کودکان در انجام راحت تر تکالیف اشاره می شود:

تنظیم یک برنامه منظم و همیشگی: با تنظیم قوانینی مثل تعیین زمان و مکان مشخص برای انجام تکالیف، این پیام را برسانید که کار مدرسه بر هر چیزی ارجحیت دارد. همچنین بفهمانید تا پایان انجام تکالیف و کنترل آن، تلویزیون یا تماس تلفنی، بازی های ویدئویی و... تعطیل است.

تعیین راهکار هایی برای انجام تکالیف: به کودک بیاموزید چطور مقدار تکالیف را ارزیابی کند و بداند تکالیف شامل چه چیز هایی می شود، تا بتواند تدبیری بیندیشد که با ظرفیت کاری و خلق وخویش مناسب باشد. برخی کودکان ممکن است بخواهند ابتدا با تکالیف سخت تر دست وپنجه نرم کنند - زمانی که سطح انرژی ذهنی شان بالا تر است- در حالی که دیگران ترجیح می دهند تکالیف آسان تر را اول انجام دهند. وقتی در کودکی به آن ها می آموزید برای انجام تکالیف به یک تدبیر مناسب برسند، کمک می کنید در آینده مستقل عمل کنند. به آن ها اجازه دهید در صورت نیاز استراحت کنند، سپس آن ها را با انرژی و تمرکز بیشتر به انجام تکالیف شان بازگردانید.

مهارت های سازماندهی را کم کم القا کنید: هیچ کس با مهارت های سازماندهی کامل به دنیا نمی آید بلکه این مهارت ها طی زمان آموخته و تمرین می شوند. اکثر بچه ها برای اولین بار در دبیرستان چند معلم و کلاس را تجربه می کنند و در این زمان قابلیت سازماندهی، رمز موفقیت می شود. به کودکان بیاموزید چطور از تقویم یا برنامه ریزی های شخصی برای کمک به سازماندهی امورشان استفاده کنند.

از مدرسه برای ورود به «دنیای واقعی» استفاده کنید: در مورد کاربرد مواد درسی در بیرون از کلاس صحبت کنید، مثل اهمیت ضرب الاجل ها – درست مانند بزرگسالان در دنیای کار- یا در مورد این که چگونه موضوعات کلاس تاریخ به اتفاقاتی مربوط می شود که در اخبار روزمره روی می دهد.