آلودگی شدید هوا بر بهره وری کارگران تأثیر می گذارد

مواجهه ی طولانی مدت با ذرات آلاینده موجب کاهش بازده کارگران می شود

اقتصاددانانی از دانشگاه ملی سنگاپور مطالعه ی جامعی انجام داده اند که نشان می دهد مواجهه ی مداوم با آلودگی هوا نه تنها ازنظر سلامتی ضرر دارد؛ بلکه همچنین می تواند باعث کاهش بهره وری کارکنان شود. آلبرتو سالوو، نویسنده ی مقاله توضیح می دهد:

بیشتر ما با تأثیرات منفی حاصل از آلودگی هوا بر سلامتی آشنا هستیم؛ اما به عنوان اقتصاددان می خواستیم دیگر پیامدهای اجتماعی اقتصادی این موضوع را بررسی کنیم. هدف ما از این پژوهش، افزایش درک در زمینه ی آلودگی هوا از مسیرهایی است که تاکنون بررسی نشده اند. معمولا فکر می کنیم شرکت ها با بی توجهی به مقررات مرتبط با انتشار آلودگی ازطریق صرفه جویی در تجهیزات کنترل انتشارات گازی و... سود می برند؛ ولی اینجا تأثیر متضادی روی بهره وری نیروی کار آن ها نشان دادیم.

پژوهشگران حدود یک سال مشغول جمع آوری اطلاعاتی از کارخانجات چین بودند. این مطالعه مصاحبه با مدیران شرکت های متعدد در چهار استان چین را شامل می شد. این کارخانجات کارخانه های نساجی بودند و کارگران براساس تعداد و قیمت تعداد قطعه پارچه ای دستمزد می گرفتند که تولید می کردند. بدین منظور، رکوردهای روزانه ی میزان بهره وری برخی از کارگران در نوبت های کاری خاصی بررسی شد.

پژوهشگران تعداد قطعه پارچه ای که هر کارگر طی روز تولید می کرد، با سنجه های غلظت ذرات آلاینده ی خاصی مقایسه می کرد که هر کارگر طی زمان درمعرض آن قرار گرفته بود. یکی از راه های استاندارد برای تعیین شدت آلودگی این است که تعداد ذرات ریز دارای قطر کمتر از ۲.۵ میکرومتر (PM2.5) موجود در هوا اندازه گیری شود.

اکثر مردمی که در کشورهای درحال توسعه زندگی می کنند، درمعرض غلظت ناسالمی از موادآلاینده قرار می گیرند. در محل دو کارخانه ی مطالعه شده، سطوح آلودگی به طور معنی داری از روزی به روز دیگر متغیر، ولی به طور کلی زیاد بود. در منطقه ی سطوح PM2.5، به طور متوسط هفت برابر بیشتر از محدوده ی سالمی بود که سازمان حفاظت از محیط زیست اعلام کرده است (۸۵ میکروگرم در مترمکعب). نتایج این مطالعه نشان داد برخلاف آنچه در مطالعات قبلی گزارش شده، نوسانات روزانه ی آلودگی تاثیری فوری بر بهره وری کارگران ندارد؛ ولی مواجهه ی طولانی مدت، مثلا سی روزه، موجب افت درخورتوجهی در بهره وری می شود. در این مطالعه، برای عوامل مؤثر دیگری مانند فعالیت اقتصادی منطقه نیز تصحیح انجام شد. پروفسور لیو می گوید:

متوجه شدیم افزایشی دَه میکروگرمی در PM2.5، درصورتی که برای مدت بیش از ۲۵ روز باقی بماند، بازده روزانه را تا ۱درصد کم می کند و به شرکت ها و کارگران آسیب می رساند. اثرها ناچیز، ولی بسیار معنی دار بود.

پژوهشگران درباره ی دلایل این ارتباط توضیح واضحی ندارند. لیو توضیح می دهد:

سطوح بالای ذرات مرئی هستند و ممکن است به طرق مختلفی بر بهزیستی فرد اثرگذار باشند. علاوه بر واردشدن به بدن و تأثیر جسمی، این امر همچنین می تواند عنصری روان شناختی باشد. کارکردن در محیط های بسیار آلوده برای مدت زمان طولانی می تواند روی خلق و خو یا رغبت به انجام کار تأثیرگذار باشد.

ازآنجاکه تعیین کمّیّت بازده هر کارگر دشوار است، پژوهش روی این موضوع بسیار محدود است که چگونه زندگی و کار در چنین هوای آلوده ای بهره وری را تحت تأثیر قرار می دهد. مطالعه ای پیشین که روی کارگران بسته بندی میوه در کالیفرنیا انجام شده بود، نشان دهنده ی تأثیر بزرگ و فوری حاصل از مواجهه با PM2.5 بود. این مطالعه نشان می داد وقتی این سطوح به اندازه ی دَه میکروگرم در مترمکعب افزایش می یافت، میزان بهره وری کارگران ۶درصد کمتر می شد. البته به نظر می رسد برآورد این مطالعه برای کشور در حال توسعه ی بزرگی باشد. کارگران در کشور چین می توانند در وضعیت بدتر کار کنند و در همان زمان، همان سطوح بهره وری را حفظ کنند که در یک روز پاک وجود دارد. سالوو می گوید:

البته اگر واقعا چنین اثر قطعی و فوری وجود داشته باشد، یقینا مدیران کارخانه ها و اداره ها درباره ی آنچه در مصاحبه های خود دیدیم، باید بیشتر متوجه این موضوع می شدند. براساس این مشاهده ها، بر این باوریم یافته ی ما که آلودگی رابطه ی ظریفی با بهره وری دارد، واقع بینانه به نظر می رسد.

دسترسی به اطلاعات جمع آوری شده در این مطالعه آزاد خواهد بود تا به عنوان منبعی برای دیگر پژوهشگران استفاده شود.

دکتر مریم صفدری

khabarijat.ir