کمک به کودک در برقراری ارتباط و دوستی

مهم ترین الگوی رفتاری کودکان والدین آنها هستند و هر نوع خواسته ای از آنها نباید با رفتار والدین تضاد داشته باشد

سر آغاز شروع رابطه: اولین قدم در روابط اجتماعی، حال و احوالپرسی است و اگر چه در اکثر موارد احوالپرسی یک عادت است ولی بازهم کلمات به ظاهر مانند ساده سلام! حالت چطوره؟ خسته نباشی! به طور خواسته و ناخواسته تاثیر مثبت بر روی خود فرد و طرف مقابل می گذارند، درست مانند خنده مصنوعی که اثرات مثبتی بر روی روحیه و سلامتی فرد می گذارد (هرچند کمتر از خنده واقعی).

حالت چهره نه تنها بر روی دیگران بلکه بر روی عواطف و روحیه خود شخص اثرات چشمگیری می گذارد، حتی اگر کاذب باشد.چهره خندان جذاب تر و دوستانه تر به نظر می رسد. لذا عادت کنید حداقل زمان هایی که با فرزندتان هستید، لبخند بر لب داشته باشید.

یخ شکن ها: شاید سخت ترین کار در برقراری رابطه، پیدا کردن بهانه ای برای شروع رابطه است.در این سنین (و نیز در بیشتر موارد در سنین دیگر) بهترین تکنیک برای شروع یک مکالمه تعریف کردن از عمل یا تعلقات فرد مقابل است. برای این منظور عادت کنید در حضور فرزند خود چنین یخ شکن هایی را به کار ببرید. مثلا اگر با فرزندتان به پارک رفته اید و کودکی درکنار و نزدیک شماست، می توانید به او بگویید: چه عکس دایناسور قشنگی بر روی پیراهنت است و رو به فرزند خود بگویید: نظر تو چیه؟ اینطور نیست؟ و...

در هر فرصت مناسبی که با فرزندتان هستید، سعی کنید بهانه یا دلیلی برای گفت وگو با دیگران به وجود آورید. یکی از روش های ساده پرسیدن و سوال کردن است.

خلق فرصت های آشنایی و بازی: یکی از روش های بسیار موثر در آموزش مهارت های اجتماعی به کودک، دیدار و آشنایی با افراد و کودکان هم سن و سال مختلف با حضور پدر یا مادر است. پارک رفتن و ملاقات همسایه ها، فامیل و دوستان خانوادگی که دارای فرزند هم سن فرزند شما هستند، بسیار راهگشا است. در این رابطه چند نکته زیر را در نظر داشته باشید:

از همان دو سالگی شروع به خواندن کتاب های قصه با مفهوم و محتوای دوستی، همکاری و همدلی (درک احساسات و عواطف دیگران)

برای فرزندتان کنید.

با برپا کردن بازی و ایفای نقش نحوه تعامل و رفتار با دیگران را به زبانی ساده و همراه با شادی و لذت به نمایش بگذارید. این بازی ها و نمایش ها نباید بیش از ۱۰ تا ۱۵ دقیقه طول بکشد. در این نمایش و بازی ها هرازگاهی نقش سرگروه و مسوول را به او واگذار کنید.

در مورد تجربیات خوب فرزندتان با همبازی هایش صحبت کنید.

نقش مهد کودک یا کودکستان در پرورش کودک دست کمی از نقش خانواده ندارد. در انتخاب چنین مراکزی بسیار دقیق و حتی کمی وسواسی عمل کنید.

برای پیدا کردن دوست و همبازی برای فرزندتان اگر لازم است پاداشی بدهید.

یک فعالیت، هنر و یا تردستی خاص به کودکان بیاموزید. تمامی کودکان دوست دارند خودی نشان دهند. برحسب سن و توانایی فرزندتان یکی دو هنر و تردستی به او بیاموزید. (نظیر بازی با طناب یا حلقه پلاستیکی و..). کودکان به این ترتیب راحت می توانند دیگران را تحت تاثیر قرار داده و خواستار مشارکت آنها در بازی یا گروه شوند.

آموزش مشارکت: رکن اساسی بازی گروهی و دوستی مشارکت است. با رعایت نکات زیر مفهوم مشارکت را به کودک خود بیاموزید.

کودکان کم سن و سال درک درستی از شراکت ندارند و تصور می کنند وقتی وسیله یا متعلقاتشان به کسی داده شود، برای همیشه آن را از دست می دهند. به او توضیح دهید وقتی یکی از اسباب بازی هایش را به دوستی می دهد، دوستش از بازی کردن با آن خشنود و خوشحال می شود و بعدا به او باز می گرداند.

به خاطر داشته باشید که مفهوم مشارکت به شراکت گذاشتن چیزی به خواسته و اجازه صاحب آن چیز است. لذا در موقع غذا خوردن حداقل در حضور فرزند خود بدون اجازه و درخواست از همسرتان از بشقاب او چیزی برندارید.

یکی دو داستان که مفهوم مشارکت را نشان می دهد برای کودک بخوانید.

آموزش درک احساسات و عواطف و همدلی: از دیگر ملزومات تعامل و دوستی با دیگران درک احساسات و عواطف دیگران است.

از سه سالگی به بعد، به کمک بازی تغییر حالت صورت و احساسات اصلی را (عصبانی، غمگین، خوشحال، حال بهم خوردن، اضطراب، ترسیدن) آموزش دهید.

فضا و جو خانوادگی را سر شار از مهر و محبت کنید و با همه اعضای خانواده صادق باشید.

واکنش های احساس عاطفی فرزندتان را شناسایی کرده و به زبان آورید و همواره پاسخگو و کمک کننده باشید (گلم! چی شده که عصبانی هستی؟ کاری از دستم برنمی آید.)