آموزش خلبانی

بالارفتن تجربه پروازی به زودی شما را از پرواز در روز به سوی پرواز در شب سوق می دهد به این ترتیب مشاهده خواهید کرد که روشنائی فرودگاه ها به هم شبیه هستند

چراغ‌های آستانه

اگر در فرود مقصد، سیستم VASI وجود داشته باشد،این چراغ‌ها خلبان را به طرف منطقه نشستن باند هدایت می‌کند. در شب، سه راه جهت تشخیص محل شروع باند وجود دارد. اگر باند دارای یک آستانه جا‌به‌جا شده باشد، در هر طرف خط سفید آستاهنه باند (به‌منظور نشان دادن شروع منطقه نشستن) یک سری چراغ‌های سبز رنگ نصب شده است. ولی چنانچه آستانه باند جابه‌جا نشده باشد، یک ردیف چراغ سبز رنگ در محل شروع و در عرض باند وجود دارد. این چراغ‌ها دو طرفه هستند. اگر هنگام بلند شدن یا نشستن از جهت دیگر باند هستید، این چراغ‌ها قرمز رنگ می‌شوند تا قسمت قابل استفاده باند مشخص‌تر گردد. به دلیل اینکه رنگ این چراغ‌ها در حین مشاهده از جهت مخالف، متفاوت است، هیگام بلندشدن طرف قرمز و در هنگام نشستن طرف سبز این ‌چراغ‌‌ها را می‌بینید. گاهی اوقات، چراغ‌های چشمک‌زن سفید بسیار پرنور در طرفین ابتدای باند نصب می‌شود تا آستانه باند را مشخص نماید. این چراغ‌ها، چراغ‌های نشان دهنده انتهای باند نامیده می‌شود. در بعضی موارد، این چراٰ‌های مخصوص همراه چراغ‌های سبز آستانه به‌کار می‌ِروند.

چراغ‌های لبه باند (طرفین باند)

احتمالاً با چراغ‌های لبه باند آشنا هستید که شامل یک ردیف چراغ‌های سفید است که در کناره‌های باند واقع شده‌اند و برمبنای شدت روشنائی به سه دسته تقسیم می‌شوند. چراغ‌های پرنور، پرنورترین چراغ‌هائی هستند که در فرودگاه‌ها وجود دارند. ولی چراغ‌های دارای نور متوسط و چراغ‌های کم نور همان طوری که از نامشان مشخص است، به مراتب از شدت نور کمتری برخوردارند. در بعضی از فرودگاه‌ها، می‌توان از داخل کابین و با استفاده از فرستنده رادیوئی، این مقدار روشنائی را تنظیم کرد. ولی در فرود‌گاه‌های دیگر، این کار را مسئول برج مراقبت انجام می‌دهد. چراغ‌های روشنائی لبه باند دارای چراغ‌های نشان‌دهنده مسافت انتهای باند هستند که در نیمه دوم بند و یا ۲۰۰۰ فوتی آخر باند (هر کدام کمتر باشد) قرار دارند. این چراغ‌ها در حاشیه و به رنگ زرد هستند و مقدار باند باقی مانده را مشخص می‌نمایند. در ضمن این چراغ‌ها دو طرفه هستند. پس اگر از جهت مخالف به آنها نگاه کنیم به رنگ سفید خواهند بود. همچنین بعضی از فرودگاه‌‌ها، دارای چراغ‌های چشمک‌زن سفید در قسمت خط میانی باند هستند. این سیستم، خلبانان در حال پرواز با دستگاه را قادر می‌سازد تا مقدار باقی‌ مانده باند را در شرایط دید کم تشخیص دهند. این چراغ‌ها در فاصله ۳۰۰۰ فوتی ار انتهای باندها نصب می‌شود. در فاصله ۱۰۰۰ فوتی از انتهای باند، چراغ‌ها به‌صورت سفید و قرمز متوالی دیده می‌شوند و در فاصله کمتر از آن، فقط چراغ‌هائی با رنگ قرمز وجود دارند.

روشنائی باند خزش

وقتی به طرف خارج از باند اصلی و به سوی باند خزش حرکت می‌کنید، چراغ‌های آبی رنگ باند خزش را می‌بینند که محل پارکینگ را نشان می‌دهد. از آنجائی که این چراغ‌ها، از تمام جهات قابل رؤیت هستند، به آنها چراغ‌های همه جهته می‌گویند. این چراغ‌ها به‌صورت ردیفی و در طرفین باند خزش قرار دارند. در بعضی فرودگاه‌ها چراغ‌های سبز نیز در وسط باند خزش نصب می‌شوند. این چراغ‌ها در امتداد خط وسط باند و حتی در قسمت‌های خمیده باند نیز وجود دارند. چراغ‌های آبی رنگ ممکن است در قسمت‌هائی از باند و یا در محوطه پارکینگ که به‌عنوان باند خزش استفاده می‌شود نیز قرار گیرد. این تصویر به همراه خلاصه‌نویسی زیر آن، انواع مختلف علایم و روشنائی‌های موجود در یک فرودگاه تحت کنترل بزرگ را نشان می‌دهد. کنترل روشنائی فرودگاه‌ توسط خلبانان در بعضی از فرودگاه‌های بدون کنترل، به‌منظور صرفه‌جوئی اقتصادی، از یک روش عملی برای روشن‌شدن چراغ‌های تقرب، باند اصلی و باند خزش اشتفاده می‌شود. در این روش، یک تایمر باعث می‌شود نور چراغ‌ها ۱۵ دقیقه پس از روشن‌ شدن، خاموش شوند. در این صورت، باید هنگام تقرب و یا ترک فرودگاه، آن‌ها را دوباره روشن کرد. سیستم کنترل روشنائی فرودگاه توسط خلبانان به سیستم خاصی گفته می‌شود. که با فشار دادن دکمه فرستنده رادیوئی، بر روی فرکانس خاصی، عمل می‌کند. البته به خاطر داشته باشید که به‌جز چراغ‌های باندها و تقرب، چراغ‌های دیگری نیز ممکن است توسط خلبانان کنترل شوند، از آن جمله چراغ‌های VASI و چراغ‌های نشان دهنده ابتدای باند را می‌ةوان نام برد.مثالی که در ادامه این مبحث آمده است، نحوه استفاده خلبان از یک چراغ سه مرحله‌ای قابل کنترل در یک فرودگاه را نشان می‌دهد. در ابتدا، خلبان میکروفن فرستنده را بر روی فرکانس مشخصی، ۷ بار فشار می‌دهد تا کلیه چراغ‌ها با حداکثر روشنائی روشن شوند. اگر در شرایط مخصوصی، به نور کمتری احتیاج باشد دکمه میکروفن را برای نور متوسط، ۵ مرتبه و برای نور کم، ۳ بار فشار دهید. ولی برای تنظیم هر نوع نور، باید فشار دادن میکروفن به دفعات لازم تنها در مدت ۵ ثانیه انجام شود. لازم به ذکر است که در هنگام استفاده از حداقل روشنائی، چراغ‌های نشان دهنده ابتدای باند ممکن است کاملاً خاموش شود. در کتابچه تسهیلات وسایل فرودگاه، توضیحاتی در مورد سیستم روشنائی قابل کنترل توسط خلبان درج شده است.

روشنائی موانع

در طول شبانه‌روز، روشنائی‌هاتی موانع در محدوده فرودگاه و خارج از آن مشاهده می‌شود. این روشنائی‌ها برای هشدار دادن به خلبان در مورد وجود موانع است. برای مثال، در بالای محل‌های مرتفع مانند برج‌ها، ساختمان‌ها و حتی در بالای خطوط قوی انتقال نیرو نیز روشنائی‌های موانع وجود دارد. ر.شنائی موانع به رنگ قرنز روشن و یا سفید پرنور بوده و می‌تواند ثابت و یا به‌صورت چشمک‌زن باشد. ولی به‌خاطر داشته باشید که ممکن است کابل‌هائی از برج‌ها و دکل‌ها به‌منظور مهار آنها، استفاده شده باشد. پس هنگام عبور از کنار آنها، فاصله لازم را حفظ نمائید. فضای پروازی

در این بخش شما با طبقه‌بندی فضاهای پروازی مختلف آشنا شده و متوجه خواهید شد که الزامات عملیاتی مؤثر در هر یک از فضاهای مختلف از اهمیت قابل توجهی برخوردار است. مضافاً لازم است بدانید از ورود به چه مناطقی باید اجتناب ورزید و کلاً از محدودیت‌های پروازی و تجهیزات لازم برای پرواز در وضعیت‌های مختلف آگاهی داشته باشید. دیلیل دیگر برای آشنائی با ساختار فضای پروازی این است که مقررات پرواز با دید VFR شما را ملزم می‌نماید تا حداقل خاصی از دید و فاصله‌ای ایمن از ابرها را رعایت نمایئد. از آنجا که این مقررات در فضاهای مختلف متفاوت است، لازم است که بدانید کدام مقررات به کدام فضای پروازی مربوط می‌گردد. طبقه‌بندی‌های مختلف فضای پروازی شامل فضاهای استفاده ویژه Special use Air Space و سایر مناطق پروازی می‌شوند.

فضای پروازی کنترل شده Controlled Air Special

به‌طور کلی فضای پروازی کنترل شده یک منطقه با ابعاد مشخص است که در آن به پرواز با دید VFR و کور IFR سرویس کنترل ترافیک داده می‌شود. فضای پروازی کنترل شده عملاً توسط مقررات تقسیمات کوچکتری به این شرح تقسیم می‌گردند. مناطق کنترلی که شامل راه‌های هوائی Air Wasy هستند، مناطق انتقال وضعیت Transition Areas، مناطق کنترل پایانه. Terminal Control Zones هر یک از این طبقه‌بندی به تفکیک مورد بررسی قرار خواهند گرفت.

الزامات دید و فاصله از ابر CLOUD CLEARANCE

AND VISIBILITY REQUIREMENTS

به تدریج که ابرها پائین می‌آیند و دید کم می‌شود، پروزا تحت شرایط با دید VFR غیر عملی و ناامن می‌گردد. الزامات دید و فاصله از ابر برای پرواز با دید در آئین‌نامه‌ها و مقررات تدوین شده پرواز بادید، شما را در شرایطی که وضعیت هوا پائین‌تر از حداقل تعیین شده برای پزوار با دید VFR باشد ممنوع کرده‌اند. در چنین شرایطی هدایت تمام هواپیماهای داخل یک فضای پروازی کنترل شده باید توسط خلبانی که دارای مجوز پرواز کور هستند تحت شرایط پرواز کور IFR انجام می‌شود. تدوین الزامات پرواز با دید VFR به‌منظور کمک به شما در اجتناب از ورود به داخل ابر و همچنین حفظ دید کافی در پرواز می‌باشد. به‌علاوه این الزامات شمارا قادر می‌سازد که هواپیماهای دیگر را ببینید و از برخورد با آنها جلوگیری نمائید و همچنین بتوانید با مشاهده نقطه نشانه‌های زمینی، ناوبری کرده و خود را به مقصد برسانید. ارتفاع پرواز کنترل شده تعیین کننده الزامات دید و فاصله از ابر می‌باشد.

راه هوائی

راه هوائی Air Way یک منطقه کنترل شده و یا قسمتی از آن را نامند که به‌صورت یک دالان مجهز به دستگاه کمک ناوبری رادیوئی باشد. از این راه‌ها برای ناوبری بین دو دستگاه کمک ناوبری استفاده می‌شود.

مناطق انتقال TRANSITION AREAS

منطقه‌ای را که باعث ارتباط راه‌های هوائی با فرودگاه می‌شوند منطقه انتقال می‌نامند. این مناطق انتقال هواپیماها را تحت کنترل، از راه‌های هوائی مختلف به محیط پروازی فرودگاه‌ها امکان‌پذیر می‌کند.


شما در حال مطالعه صفحه 2 از یک مقاله 3 صفحه ای هستید. لطفا صفحات دیگر این مقاله را نیز مطالعه فرمایید.