در دوره ييلاقى نواحى کوهستانى زاگرس با ۷۴۶،۹۱۵ نفر جمعيت ۸/۶۴ درصد از جمعيت عشايرى بيشترين تعداد جمعيت را در خود جاى داده است. اين امر نشان دهنده پتانسيل غنى مراتع در مناطق کوهستانى زاگرس است. پس از آن نواحى بيابانى و نيمه‌بيابانى کشور با ۱۹۸،۸۵۲ نفر جمعيت عشايرى ۳/۱۷ درصد از جمعيت عشاير دوره ييلاقى را پذيرا بوده است.


ناحيه معتدل کوهستانى شمال شرق کشور در ارتفاعات خراسان، ۲۲،۲۹۴ نفر (۹/۱ درصد) و معتدل کوهستانى شمال‌غرب در ارتفاعات استان آذربايجان غربى ۱۵۲،۶۹۱ نفر (۳/۱۳ درصد) از جمعيت عشايرى را در خود جاى داده است. در مجموع، مناطق کوهستاين کشور ۱،۰۴۱،۹۳۴ نفر از کل جمعيت عشايرى کشور را در خود جاى داده‌اند که ۹۰ درصد جمعيت عشايرى دوره ييلاقى را شامل مى‌شود.


در حالى‌که عمده‌ترين تعداد جمعيت عشايرى کشور دوره ييلاقى خود را در نواحى کوهستانى مى‌گذرانند، در ناحيه آب و هواى خزرى فقط ۶/۰ درصد از کل جمعيت عشايرى ييلاقى خود را در اين ناحيه گذرانده‌اند. مناطق کوهستانى به‌دليل شرايط جوى جغرافيائى خود نوعى از بهره‌بردارى از منابع را پديد آورده‌اند که کاملاً سازگار با شرايط اقليمى است. در نواحى کوهستانى اراضى کشاورزى نسبت به مراتع اندک است، به همين سبب کوچ‌نشينى مبتنى بر استفاده از منابع طبيعى براى چراى دام و آب و هواى مساعد براى گذراندن دوره ييلاق جمعيت کوچ‌نشين گسترش يافته است. مديريت منابع انسانى و منابع طبيعى در اين نوع نواحى کاملاً منطبق با شرايط جغرافيائى است.


در دوره قشلاقي، نواحى کوهستانى نيز نقش عمده‌اى را در نگهداشت جمعيت عشايرى دارا بوده است. به‌طورى که در سال ۱۳۶۶ جمعيتى برابر ۹۹۱،۰۹۲ نفر (۸۶ درصد کل جمعيت عشايري) دوره قشلاقى خود را در نواحى معتدل کوهستانى و کوهپايه‌اى گذرانده‌اند. در نواحى بيابانى و نيمه‌بيابانى کشور، جمعاً ۱۳۶،۶۵۵ نفر (۹/۱۱ درصد کل جمعيت عشايري) دوره قشلاقى خود را گذرانده‌اند. در نواحى کوهپايه‌اى غرب زاگرس و کوهپايه‌اى جنوبى البرز و ارتفاعات کرمان ۴۸۵،۳۰۷ نفر (۴۲ درصد کل جمعيت عشايري) دوره قشلاقى خود را طى کرده‌اند.


در مقابل، آب و هواى خزرى با وجودى‌که در دوره ييلاقى ۶/۰ درصد از کل جمعيت عشايرى را در خود جاى داده در دوره قشلاقى اين جمعيت دو برابر شده و ۲/۱ درصد از کل جمعيت عشايرى کشور را در بر مى‌گيرد.


نتيجه اينکه نواحى معتدل کوهستانى کشور با دارا بودن شرايط مناسب براى انسان و دام، در دوره ييلاقى ۷،۲۶۸،۸۰۷ نفر (۶۳/۱ درصد) و در دوره قشلاقى ۵۱۶،۶۳۵ نفر (۸/۴۴ درصد) از جمعيت عشايرى را در خود جاى مى‌دهند. در مقابل نواحى بيابانى و نيمه‌بيابانى کشور ۳/۱۷ درصد از جمعيت عشايرى را در دوره ييلاقى و ۸/۱۶ درصد را در دوره قشلاقى در خود پذيرا مى‌شود.


از تعداد ۱۸۰،۲۲۳ خانوار عشاير کوچ‌کننده کشور ۹۹،۴۱۰ خانوار بيش از ۷ ماه (۲۱۰ روز) در قشلاق اقامت دارند. به سخن ديگر ۲/۵۵ درصد از خانوارهاى کوچ‌َکننده خانوارهائى هستند که بيش از نيمى از سال را در قشلاق مى‌گذرانند. از طرفى بر اساس تعريف به‌کار برده شده در سرشمارى اجتماعى ـ اقتصادى عشاير کوچ‌کننده کشور، خانوار عشاير کوچن‌کننده به خانوارهائى اطلاق مى‌شود که در زمان سرشمارى داراى سه ويژگى عمده: ۱. وابستگى ايلي، ۲. اتکاء معاش به دامدارى و ۳. شيوه زندگى شبانى با کوچ را دارا مى‌باشند.


۱. کوچ‌نشينان يا NOMADS: و ۸۰۸۱۳ خانوار، ۵۱۵،۸۷۵ نفر


۲. نيمه‌کوچ‌نشينان يا NOMADS ـ SEMI: و ۹۹۴۱۰ خانوار، ۶۳۶،۲۲۴ نفر


جمعيت عشايرى مى‌تواند مورد ملاحظه قرار گيرد، حدود ۵۰۰ هزار نفر است که از نظر ساختارى عشاير کوچ‌کننده هستند. براى برنامه‌ريزى جامعه عشايرى کشور، سازمان‌هاى مربوط به خدمات رسانى بايد بر اين تعداد از جمعيت سازماندهى شود نه بر اساس جمعيت عشاير کوچ‌کننده که تعداد آن ۱۲۰۰ هزار نفر گزارش شده است.