طایفه‌های دیگر ایل کلهر

- طایفه سیاه سیاه:

طایفه سیاه سیاه از طایفه‌های بزرگ ایل کلهر است. عده زیادی از آنها در چله گیلان‌غرب و پیرامون گوآور و اسلام‌آباد ساکن شده‌اند و باز هم عده چشمگیری از آنان کوچ می‌کنند. این عشایر در محل ییلاقی و تابستانه خود یعنی ملکه گوآور و زواره کوه و چمن راوند دارای مقدار متوسطی زراعت آبی و دیم هستند. چراگاه بهاره آنها کوه‌های زواره و محل زمستانی و گرمسیرشان چله و میان‌دار گیلان‌غرب است.


- طایفه بهرام‌بگ:

مردم طایفه بهرام‌بگ در ناحیه گوآور دارای مقدار متوسطی زمین زراعتی دیم هستند. در تابستان کار دامداری و کشاورزی را در آنجا انجام می‌دهند و پس از چرای دروشده غلات و کشت بذر جدید، در اوایل مهرما به‌سوی مسیر کوچ حرکت می‌کنند. محل تابستانی آنها ناحیه گوآور و چراگاه زمستانی پیرامون گیلان‌غرب و کوهستان بهاره گردنه و کوه‌های فلاجه می‌باشد.


- طایفه صالح:

مردم این طایفه هم در گوآور دارای مقدار متوسطی زمین زراعتی دیم می‌باشند. در تابستان برای جمع‌آوری محصولات خود و چرای پس‌چر غلات و کشت بذر جدید به آنجا می‌روند. محل زمستانی آنها شیرین‌آبه، سخته، پیر و اطراف سومار است. و کوهستان چرای بهارشان کوه‌های قلاجه می‌باشد.


- طایفه رضی:

تعداد زیادی از عشایر این طایفه تخته‌قاپو شده و تعداد کمی به‌صورت کوچ‌نشین باقی مانده‌اند. ناحیه تابستانه آنها کوه‌های انجیرک با زراعت مختصر دیمی در همانجا می‌باشد. بهار را در کوه‌های قلاجه و زمستان را اطراف رودخانه گندگیر به‌سر می‌برند.


- طایفه قوچه‌ای:

چادرنشینان این طایفه در تابستان در میلگه‌ گوآور و سراب قنبر کار دامداری و کشاورزی را با هم انجام می‌دهند و پس از کشت بذر جدید در اوایل مهرماه به‌سوی چراگاه‌های واقع در پشته امام‌حسن و اطراف سومار کوچ می‌کنند. محل چرای بهاره آنها کوه‌های قلاجه است. در ییلاقات گوآور دارای مقدار متوسطی زراعت آبی و دیم هستند.


- طایفه کله‌پا:

عشایر کله‌پا در میله سر اسلام‌آباد دارای مقدار کافی زراعت آبی و دیم می‌باشند. چراگاه زمستانی آنها بان‌کیانه سومار و نفت‌شهر و محل بهاره کوه‌های اطراف حمیل و گاورانی است.


- طایفه صیادان:

عشایر طایفه صیادان مقدار نسبتاً کافی زراعت آبی و دیمی در گوآور دارند. چراگاه زمستانه آنها نیان و فیلان گیلان‌غرب است. محل بهاره آنها کوه قلاجه و محل تابستانه گوآور است.


- طایفه زرگوش:

محل اصلی و تابستانه مردم طایفه زرگوش چله است که در آنجا دارای مقدار متوسطی زراعت دیم هستند. محل زمستانه آنان روستای شکر در اطراف امام حسن و ویزنان گیلان‌غرب است و محل چرای بهاره کوه‌های قلاجه است.


- طایفه جلوگر:

مردم طایفه جلوگر در تابستان در اطراف حسن‌آباد و تمگ شوان متمرکز می‌شوند و در آنجا مقدار کمی زراعت دیم دارند. محل زمستانی آنها قاسم‌آباد امام حسن و محل بهاره‌شان کوه تنگ شوان است.


- طایفه سلمان:

این طایفه از دو قسمت سلمان و قلعه رمن به‌شرح زیر تشکیل گردیده است.


۱. سلمان: مردم سلمان با خالدی خود صاحب دام بوده و چادرنشین هستند. محل تابستانه آنها سراب اسلام‌آباد است که در آنجا مقدار کافی زراعت آبی و دیم دارند. محل زمستانه آنها پشته امام حسن و کوهستان بهاره‌شان کوه‌های اطراف تراب است.


۲. قلعه رمن: عشایر قلعه رمن تابستان را در گوآور، بهار را در کوه‌های قلاجه و زمستان را در نیان و قیلان پیرامون گیلان‌غرب به‌سر می‌برند. در گوآور مقدار کافی زراعت دیم و آبی هم دارند.


- طایفه مومه‌ای:

عشایر چادرنشین مومه‌ای در تابستان در شرق اسلام‌آباد، در جاده اهواز روستای مومه‌ای زراعت و دامداری را با هم انجام می‌دهند. محل زمستانی آنها اطراف سومار است و در بهار در کوه‌های اطراف زواره کوه منزل دارند. افراد این طایفه در روستای مومه‌ای مقدار کافی زراعت آبی و دیم دارند.


- طایفه کسان:

مردم چادرنشین طایفه کسان در تابستان در گوآور ساکن هستند و پس از برداشت محصولات دیم و آبی به چرای محل درو شده آنها می‌پردازند و در اوایل مهرماه به‌سوی چراگاه‌های گرمسیری واقع در شیرین‌آبه به‌سوی سومار کوچ می‌کنند. چراگاه بهاره آنها کوه‌های قلاجه است.


- طایفه شک‌میدانی:

شک‌میدان، کوهستانی گرمسیری است که از همه طرف بسته است و غیر از راه پیاده‌رو، راه دیگری ندارد و در قسمت بین گیلان‌غرب و قصرشیرین و در جنوب امام حسن قرار گرفته است.


شک‌میدان یعنی میدان گوسفند که در چراگاه‌های خود تعداد زیادی گوسفند و بز را تعلیف می‌کند و آنها تماماً متعلق به ایل کلهر هستند. در این قسمت از هر تیره و طایفه کلهر چند خانواری وجود دارند و مجموعه آنها را مردم شک‌میدان یا شک‌میدانی می‌گویند.


مراتع زمستانی آنها ناحیه شک‌میدان و چراگاه بهاره کوه‌های سیداباز و ماهی‌دشت و محل تابستانی آنها به واسطه داشتن مقدار متوسطی زمین زراعتی، ماهی‌دشت و سیداباز اسلام‌آباد می‌باشد که در آن فصل برای برداشت محصول غلات و چرای پس‌مانده و درو شده آنها و نیز کشت بذر جدید به آنجا می‌روند و در اوایل مهرماه همانند اغلب طایفه‌های کلهر به‌سوی گرمسیر کوچ می‌کنند.

طایفه‌های خارجی ایل کلهر

در ایل کلهر تعدادی طایفه وجود دارد که آنها را کلهر خالص نمی‌دانند. بعضی از این طایفه‌ها از نواحی ایوان و ایلام آمده و داخل سرزمین کلهر شده‌اند. و برخی از نواحی جنوبی مهران و دهلران وارد گردیده‌اند. این طوایف عبارتند از:


- علیرضا وندی:

تعداد زیادی از عشایر این طایفه که قبلاً چادرنشین بوده‌اند در گیلان غرب و پیرامون آن ساکن شده‌اند. ناحیه زمستانی آنها اطراف گیلان‌غرب و بره‌پلنگ و چراگاه بهاره آنها کوه‌های سیدایاز و ذایه‌سیاه می‌باشد. در تابستان برای برداشت محصول و نیز چرای پس‌مانده و دروشده غلات و کشت بذر جدید به مزارع خود واقع در سیدایاز و کفرآور می‌روند و پس از آن در اوایل مهر ماه دوباره به‌سوی گرمسیر کوچ می‌کنند.


احتمال دارد طایفه علیرضا وندی از نواحی مختلف خوزستان به کرمانشاهان مهاجرت کرده باشند.


- طایفه عبدالمحمدی:

مردم این طایفه در ناحیه چله مقدار متوسطی زمین زراعتی دیم دارند. طایفه‌های غیردماوندی و عبدالمحمدی با هم قرابت و نزدیکی دارند.


- طایفه شیرگه:

طایفه شیرگه از طوایف بزرگ ایل کلهر است. تقریباً نیمی از آن کلهر خالص و بقیه تازه‌وارد هستند که احتمال دارد از نواحی مهران و دهلران یا خوزستان به این ایل وارد شده باشند.


محل زمستانی آنها پارومال و چیالیمو و محل بهاره آنها کوه‌های قلاجه و سردسیری تابستانه ناحیه گوآور است.


- طایفه گله‌دار:

عشایر این طایفه کلهر واقعی نیستند. بعضی می‌گویند از ایوان به ناحیه کلهر وارد شده و به کشاورزی و دامداری پرداخته‌اند. ناحیه زمستانی طایفه گله‌دار پشته امام حسن و ناحیه بهاره آنها کوه زواره کوه و محل ییلاقی برف‌آباد اسلام‌آباد غرب است که در آنجا مقداری زراعت غلات دیمی هم دارند. در تابستان برای برداشت محصول و چرای پس‌چر غلات و کشت بذر جدید به آنجا می‌روند و پس از آن در اوایل پائیز مانند تمام طایفه‌های کلهر به‌سوی گرمسیر حرکت می‌کنند.