قرن هيجدهم قرن قيامهای دهقانى در سطحى بسيار وسيع است که با شدت تمام طبقه حاکم را تهديد مى‌نمود و سرانجام نيز آن را در هم شکست و در پشت همه اين قيام‌ها تشکيلات کنفسيوس‌هاى مطرود قرار داشت که با جريان تند تجديدنظر طلبى در بودائيسم که از قرن هفدهم شروع شده بود، همراهى مى‌شد. در ۱۷۷۰ قيام بزرگ منطقه آنام به رهبرى ”تاى سون (Tai Sons)“ ابتداء به اقتدار ”نگوين (Nguyen)“ ها در جنوب خاتمه داده و سپس به سمت شمال متوجه شدند. نگوين‌ها دست کمک به‌سوى سيام دراز کردند، ليکن اين دولت نيز به‌نوبه خود زير ضربات نگوين هوئه سردار انقلابى ديگر قرار گرفت. خاندان لى نيز در شمال درصدد جلب حمايت سلسله منچو برآمد ولى سرانجام در نبرد ”دونگ دا (Dong Da)“ در ۱۷۸۹ از نگوين هوئه شکست خوردند و بدين ترتيب سلسله لى از سلطنت کنار زده شد. ولى اين دوران چندى طول نکشيد و نگوين‌ها پس از دوران تبعيد و فرار به‌سوى سيام با کمک فرانسويان موفق شدند تا سون يا پسران تاى را مغلوب کنند و کنترل تمام کشور را به‌دست گيرند. يکى از افراد خاندان نگوين با نام گيالونگ (Gia long) خود را امپراطور ويتنام اعلام کرد. بدين ترتيب سلسله نگوين آغاز شد که آخرين امپراطور آن ”بائودائى (Bao Dai)“ بود.