از بدو ايجاد سنگاپور از صد و پنجاه سال پيش تاکنون گروهاى ذى‌نفوذ يعنى گروه‌هاى غيردولتى مى‌کوشد از طريق اعمال نفوذ با استفاده از سازمان‌هاى رسمى تغييرات خاصى در سياست دولت بمنظور پيشبرد و تأمين منافع خود ايجاد کند وجود داشته‌است.


همچنين از آغاز قرن بيستم احزاب سياسى يعنى گروه‌هاى غيردولتى که جهت حصول هدف‌هاى خود و ايجاد تحولات لازم در سياست و دولت از سازمان‌هاى رسمى استفاده مى‌کنند، در سنگاپور فعاليت دارند ولى در دوران فوق‌الذکر ميزان تأثير و نحوه فعاليت احزاب و گروه‌هاى ذى‌نفوذ دستخوش تحولاتى گرديده که براى درک گرايشات سياسى کنونى سنگاپور داشتن شناختى از مراحل اصلى اين تحولات ضرورى است اين تحولات را ميتوان به دو دوره تقسيم‌بندى کرد:

روابط بين دولت و احزاب سياسى و تحولات آن

تا سال ۱۹۴۸ حکومت استعمارى داراى حزب سياسى خاص خود نبود و برداشتى خصمانه نسبت به تشکيل و فعاليت احزاب سياسى داشت از سال ۱۹۰۱ به بعد بسيارى از شاخه‌هاى جنبش سون يات سن زير پوشش مدارس فقرا جوامع قرائت بطور مخفى فعاليت مى‌کردند. کتابخانه واحد چينى نيز پوشش مهم ديگرى براى عمليات و تبليغات سياسى حزب کومين‌تانگ بود. بعد از سال ۱۹۲۶ دو حزب کومين‌تانگ و کمونيست هردو زير چنين پوشش‌هايى فعاليت مى‌کردند. اتحاديه عمومى کار دريايى جنوب که بعدها به اتحاديه عمومى کار مالايايى‌ها تغيير نام داد به فعاليت‌هاى کارگرى و سنديکايى توسعه بخشيد ولى مقامات رسمى نظر خصمانه‌اى نسبت به اين نوع گروه‌ها و فعاليت‌هاى آنان داشتند و اکثر آنها را غيرقانونى اعلام و از نيروهاى ويژه‌اى براى سرکوب‌ ساختن آنها استفاده مى‌کردند اطاق بازرگانى چين کوشش نمود که از نظر تشکيلاتى از درگيرى‌هاى سياسى متمايلين به چين خود را دور نگاه دارد و به اين ترتيب بتواند با حکومت روابط حسنه‌اى داشته باشد و حتى بعنوان کانال ارتباطى بين دو گروه ايفاى نقش نمايد.


بعد از جنگ‌جهانى‌دوم اين سازما‌ن‌ها به فعاليت‌هاى خود با نام‌هاى مختلف و کماکان بصورت غيرقانونى ادامه دادند. در سال ۱۹۴۷ اتحاديه دموکراتيک مالايايى يک گروه معتدل مالايايى بعنوان اولين حزب سياسى در سنگاپور به رسميت شناخته شد که در سال ۱۹۴۸ پس از بروز بحران و اعلام وضع استثنايى در مالايا مجبور به فعاليت زيرزمينى گرديد در همين‌ سال دولت اولين انتخابات را براى تشکيل شوراى ‌شهر برگزار کرد که در آن فقط براى ابتاع بريتانيا حق راى قائل گرديده بودند بدنبال اين تصميم يک حزب انگليسى ‌زبان به نام حزب پيشرو تشکيل و در انتخابات شرکت نمود و قانون‌اساسى تنظيم شده و در آن تاريخ به نفع اين حزب و جهت تأمين موفقيت آن در انتخابات بود ولى در انتخابات سال ۱۹۵۵ پس از تهيه قانون‌اساسى جديد که براى تعداد بيشترى از مردم حق‌رأى قائل شده بود اين حزب شکست خورد. اولين عکس‌العمل حکومت استعمارى براى رويارويى با اين وضع کوشش براى محدودساختن قدرت و امتيازات وزيران جديد بود سپس از طريق برقرارى تماس‌هايى با رهبران احزاب سعى نمود تا آنان را به خدمت اهداف خود درآورده و در قدم بعدى سعى نمود تحت‌عنوان ميانه‌روى معتدل هر حزب و کمک آنها است به دستگيرى ساير نيروها زند:


در سال ۱۹۶۵ جناح چپ حزب اقدام مردم به نام باريسان سوسياليست از مجلس قانون‌گذارى خارج ‌گرديد و مبارزه خود را به خيابان‌ها منتقل کرد که منجر به بازداشت‌هايى شده و پس از آن فعاليت احزاب به شدت فروکش نمود ولى از دهه هفتاد باز فعاليت احزاب در اين کشور از سر گرفته شد.


هم‌اکنون در سنگاپور بيست‌ و سه حزب سياسى به ثبت رسيده‌است که به ترتيب زمان تشکيل عبارت‌اند از:


۱. حزب چينى‌تبارهاى سنگاپور ۲۶/۹/۱۹۵۰

۲. حزب مالايى‌تبارهاى سنگاپور ۲/۲/۱۹۵۲

۳. حزب مردم (پاراتاى رعيت) شعبه سنگاپور مالايى ۳/۱۲/۱۹۵۶

۴. حزب نيروهاى اسلامى (مالايى) ۶/۸/۱۹۵۸

۵. حزب کارگر ۱۹۶۱/۱/۳۰ (WP)

۶. حزب توسعه مالايى‌تبارها ۲۶/۲/۱۹۶۱

۷. حزب اقدام مردم (PAP)

۸. حزب اتحاد مردم ۱۹۶۱/۷/۱۴ (UPP)

۹. حزب جبهه سوسياليست (مالايي) ۱۵/۸/۱۹۶۱

۱۰. حزب اتحاد دموکراتيک (مالايى) ۱۸/۶/۱۹۶۲

۱۱. حزب کنگره هند سنگاپور ۷/۲/۱۹۶۲

۱۲. حزب اتحاد سنگاپور ۲۶/۲/۱۹۷۱

۱۳. حزب جبهه ملى ۶/۳/۱۹۷۰

۱۴. حزب ملى سنگاپور ۲۷/۲/۱۹۶۶

۱۵. حزب جبهه مردم ۲۱/۵/۱۹۷۱

۱۶. حزب عدالت سنگاپور ۱۰/۸/۱۹۷۲

۱۷. حزب دمکراتيک مترقى ۱۶/۳/۱۹۷۳

۱۸. حزب جمهورى مردم ۳۰/۸/۱۹۷۳

۱۹. حزب جبهه اتحاد مردم ۲۰/۳/۱۹۷۵

۲۰. حزب همبستگى ملى ۶/۳/۱۹۸۷

۲۱. حزب دمکراتيک سنگاپور ۱۹۸۰/۹/۸ (SDP)

۲۲. حزب جبهه ملى سنگاپور ۱۵/۸/۱۹۹۱

۲۳. حزب مردم سنگاپور ۲۱/۱۱/۱۹۹۴


بايد توجه داشت که برخى از اين احزاب عملکرد زيادى ندارند. در حال‌حاضر حزب کارگر و حزب دمکراتيک سنگاپور بعنوان جناح مخالف با اپوزيسيون عمل مى‌کنند. حزب دمکراتيک در پارلمان کنونى (نهم) نماينده ندارد، ولى در پارلمان هشتم، سه کرسى را بخود اختصاص داده بود. حزب کارگر دو نماينده در پارلمان دارد که يکى از آنها (جيارتنام) نماينده غيرمنتخب محسوب مى‌شود.


نمايندگان پارلمان از طريق انجمن مردم، با شهروندان ارتباط برقرار مى‌کنند. انجمن يادشده در ژوئيه ۱۹۶۰ با هدف ايجاد هماهنگي، وفاق و انسجام اجتماعى در ميان گروه‌هاى نژادى مختلف کشور بوجود آمد. اين انجمن بيست‌ و هشت مرکز براى ارائه انواع خدمات اجتماعى در سطح شهر دايرکرده که (Community Center) ناميده مى‌شود.


برحسب قانون انتخابات، چنانچه در هر حوزه انتخاباتى فردى يا گروهي، نامزد يا نامزدهاى معرفى شده بلا رقيب باشند، در آن حوزه رأى‌گيرى صورت نمى‌گيرد و نامزد يا نامزدهاى حوزه مربوطه خودبه‌خود به مجلس راه پيدا مى‌کنند.

تحولات حاصله در زبان محاوره گروه‌هاى ذى‌نفوذ و مرزسياسى

دوره قبل از جنگ‌جهانى‌سوم

در اين دوره تنها گروهى مى‌توانست بر حکومت استعمارى تأثير داشته باشد که داراى ارتباطات تجارى اقتصادى با سرزمينى استعمارگر بود و اين گروه اکثراً از افرادى تشکيل مى‌شد که به زبان‌انگليسى مسلط و در مدارس نخبگان در سنگاپور يا مالزى تحصيل نموده بود (همچنين تعدادى از تجار چينى ثروتمند از اين گروه بودند) ولى آن‌دسته که به زبان ‌انگليسى تکلم نمى‌کردند اکثراً خارج از جريان سياسى قرار داشتند.

دوره بعد از مراجعت استعمارگران بريتانيايى به سنگاپور در سال ۱۹۴۶

بريتانيايى‌ها پس از شکست ژاپن و مراجعت به سنگاپور با تغييرات و شرايط جديدى که بر اثر تحولات سياسى دوران جنگ بوجود آمده بود، روبرو شدند و ديگر نمى‌توانستند فشار وارده از جانب غيرانگليسى‌ زبانان را ناديده بگيرند. کمبود مسکن و خواربار و ويرانى ابنيه، ابعاد وسيعى به پا کرده و اختلافات سطح درآمد بين گروه‌هاى انگليسى‌زبان بسيار محدود.


على‌رغم افزايش هزينه زندگي، درآمد ثابت بود و ميزان بيکارى مرتباً افزايش مى‌يافت. چينى‌ها از توسعه فعاليت‌هاى ناسيوناليست‌هاى مالايى و در اندونزى و مالايا به وحشت افتاده بودند و براين امر آگاهى داشتند که درهاى چين به روى آنان بسته‌است. پيروزى مائوتسه‌تونگ در چين و تسلط وى بر آن کشور هيجانات و انتظارات بزرگى در ميان چينى‌ها درباره آينده آنان بوجود آورد و گروه‌هاى غيرانگليسى‌‌‌‌ زبان از نظر سياسى فعال‌تر شدند و در سال ۱۹۵۵ گروه‌هاى ذى‌نفوذ غير‌انگليسى زبان ‌گروه‌هاى انگليسى‌ زبان را از نقطه‌نظر اعمال نفوذ سياست‌هاى دولت و فعاليت‌هاى حزبى بتدريج تحت‌الشعاع قراردادند بطورى که بعضى از صاحب‌نظران معتقدند که بدون اقدامات گروه‌هاى ذى‌نفوذ غيرانگليسى‌ زبان کسب استقلال سنگاپور غيرمحتمل بوده است.

از سال ۱۹۵۹ به بعد

از اين تاريخ به بعد دولت مجبور به رعايت نظرات و توجه به خواست‌هاى همه گروه‌هاى‌ زبانى گرديد.