در سال ۱۸۱۹، هنگامى که سرِ رافلز به سنگاپور آمد سکنهٔ آن فقط در حدود ۱۵۰ نفر بود، که اينان در کنار سواحل دريا مسکن گزيده بودند. اما بزودى مهاجرت چينى‌ها، هندى‌ها و اندونزى‌هاى ساکن در جزيره و شبه‌جزيره اندونزى به اين کشور آغاز شد. اولين گروه مهاجرى که وارد اين جزيره شدند، چينى‌ها و مالزيايى‌ها بودند که تحت ‌نظارت حاکميت هلند قرار داشتند و بعد از آنها يک گروه عظيمى از اندونزيايى‌ها بودند که در بين آنها تجّار جاوه‌اى ديده مى‌شد. به علت وابستگى فرهنگي، مذهبى و نژادى که اين گروه با مالايى‌ها داشتند، بسهولت مى‌توانستند با يکديگر ازدواج کنند. بدين‌ترتيب، اين امر سبب آغاز رشد جمعيت در سنگاپور شد.


براساس گزارش‌هاى موجود، هنگامى که رافلز به اين جزيره آمد فقط ۳۰ چينى در آن مى‌زيستند. باروى کارآمدن حکومت انگليسى و ايجاد تجارت جديد، چينى‌هاى زيادى به اين کشور مهاجرت کردند. اولين قايق چينى از Xiamen شيامن ( Amoy) در فوريه ۱۸۲۱ به اين کشور آمد. تا پايان قرن نوزدهم مهاجرت چينى‌ها بطور سازمان يافته انجام‌ گرفت. البته برخى از مهاجران ابتدا زندگى خودشان را با قرض شروع مى‌کردند زيرا هزينه سفر براى آنها بسيار زياد بود.


چينى‌هايى که ابتدا به سنگاپور مهاجرت کردند، تنها آمدند و همسرانشان را با خود به اين جزيره نياوردند و در اين محيط جديد تنها و بى‌کس بودند و و تحت حمايت برخى از خانواده‌هايى که نمى‌شناختند زندگى مى‌کردند. در دههٔ ۱۸۷۰ جامعهٔ چينى مقيم سنگاپور افزايش يافت. البته اين امر در اثر سياستى بود که دولت سعى داشت همسران آنها را تشويق به مهاجرت به اين جزيره کند.


در ژانويه سال ۱۸۲۴ جمعيت سنگاپور به ۶۸۳/۱۰ نفر رسيده بود که ۶۰ درصداز آنها مالايى و ۳۱ درصد چينى و ۷درصد هندى و ۲درصد از بقيه اقوام بودند. تا سال ۱۸۳۰، براساس آمارگيرى‌هايى که در سنگاپور انجام ‌شد، قسمت اعظم جمعيت اين کشور را چينى‌ها تشکيل داده ‌بود. توسعه و اکتشاف و استخراج قلع در مالايا موجب مهاجرت کارگران چينى در سال ۱۸۵۰ به اين منطقه گرديد. البته اين امر انگيزه اصلى مهاجرت کارگران چينى و وجود انقلابيون تاپيک در چين بود. تا سال ۱۸۶۷، جمعيت چينى‌ها در اين کشور ۶۵ درصد جمعيت کل سنگاپور يعنى ۵۵،۰۰۰ نفر را به خود اختصاص داد. البته مهاجرت چينى‌ها به اين کشور هر سال متغير بود. براى مثال در سال ۱۸۸۰، ۵۰،۰۰۰ نفر و در سال ۱۹۱۲، بالغ بر ۲۵۰،۰۰۰نفر بالغ ‌بر بودند. ابتدا برخى از آنها بعد از اقامت کوتاهى دوباره به موطن خودشان بازگشتند.


براساس آخرين سرشمارى انجام شده از طرف اداره‌کل، ميزان مهاجرت در سال ۱۹۹۹، ۸۳/۲ از هر ۱۰۰۰نفر بوده‌است.


در سال ۱۸۶۹، کانال سوئز افتتاح شد که اين امر باعث کوتاه ‌شدن راه آبى بين اروپا و آسيا و در نتيجه کاهش هزينه حمل و نقل کالا و افزايش رفت‌وآمد کشتى‌ها به اين منطقه و بالاخره تأسيس بندر هنگ‌کنگ و پيشرفت سريع ژاپن و استقرار خطوط تلفن بين‌المللى از جمله عوامل و محرّکاتى بودند که سبب مهاجرت افراد از شهرها و کشورهاى مختلف به اين جزيره بود.


سياست ليبرال ادارى و توسعه، فرصت‌هاى شغلي، سبب مهاجرت هندى‌هايى که در سريلانکا و هندوستان زندگى مى‌کردند شده و بعنوان کارمند و تکنسين و معلم و تاجر مشغول بکار شدند.


تا پايان قرن نوزدهم، سنگاپور يکى از مهم‌ترين شهرها در آسيا بشمار مى‌رفت. علاوه بر اينکه چينى‌هايى که ۳ و ۴ درصد جمعيت سنگاپور را تشکيل داده بودند عده قابل توجهى از سوماترايى‌ها، جاوه‌اى‌ها، هندوها، عرب‌ها، يهودى‌ها، از آسيايى‌ها و اروپايى‌ها هم در بين مهاجران وجودداشت.