گوه‌چوک تونگ به هنگام ديدار از هنگ‌کنگ جهت شرکت در اجلاس سران سياسى - اقتصادى منطقه و جهان که توسط مجمع اقتصاد جهاني مستقر در سوئيس سازماندهى شده بود، جزئيات بيشترى از ايده خود براى تبديل سنگاپور به‌عنوان واحه‌اى از استعدادها ارائه داد که بموجب آن اين جزيره بمنزله مرکزى براى استعداد، تجارت، دانش، و اطلاعات با شبکه‌هاى ارتباطى با سه کانون عمده رشد اقتصادى در آسيا، اروپا و آمريکا عمل خواهدکرد. وى تشريح ساخت که سنگاپور براى بقاى خود در آينده نياز از تبديل به مکانى ويژه براى افراد ويژه دارد و بالاترين استعدادها را از شريکان عمده جارى خود به اين جمهورى جذب نمايد.


گوه‌چوک تونگ خطاب به جمع ‌حاضر از رهبران تجارى طراز اول جهان گفت که سنگاپور به يمن استعدادهاى خارجى شکوفا گرديد و براى آن ارج و قرب قائل است. کشور از سرمايه‌گذاران، صنعت‌گران، بانک‌داران، دانشمندان، مهندسين، دانشگاهيان، هنرمندان، فن‌پيشگان، و حتى ورزشکاران استقبال مى‌کند. اينان کسانى هستند که ما طالب هستيم، آنها مى‌توانند سنگاپور را بعنوان کشور خود انتخاب کنند. ظرف ده الى بيست سال آينده سنگاپور با نظم و نظام بيشترى که به امور خود براى دلپذيرکردن اقامت در اين جزيره خواهد داد، با ورود خارجيان بيشتر، تبديل به اَبَرشهرى بين‌المللى‌تر خواهدشد که تکاملى تدريجى را براى جامعه سنگاپور بدنبال خواهد آورد. ولى چيزهايى وجود دارد که تغييرپذير نيست، زيرا سنگاپور مى‌خواهد هسته فرهنگى خود را حفظ‌ کند تا بطور مشخص سنگاپورى باقى بماند.


نخست‌وزير سنگاپور در ادامه به تشريح امکانات موجود در اين کشور اشاره ‌نمود که به موجب آن نزديک به ۲۲۰ بانک در سنگاپور خدمات خود را در اختيار شبکه‌اى از ۵۰۰۰ شرکت تجارى مقيم که نيمى از آنها عملياتى در سطح منطقه دارند و حدود ۸۵۰ شرکت نيز براى بازارهاى جهان کالا توليد مى‌کنند، مى‌گذارند و چهارمين بازار بزرگ ارز در جهان را در اين جزيره، که مرکز بزرگ مخابراتى و ارتباطى منطقه نيز تلقى مى‌شود، اداره مى‌نمايند. علاوه بر تجارت داخلي، سنگاپور در سال ۱۹۹۵ نزديک به چهل و پنج ميليارد دلار در ساير کشورها سرمايه‌گذارى نمود، و در کل هشت شهرک صنعتى را چين، اندونزي، ويتنام و هند اداره کرد.


سنگاپور هم‌چنين سرمايه‌گذارى قابل‌توجهى در ميانمار و فيليپين انجام داده‌است. سنگاپور تلاش‌هايى را نيز معمول مى‌دارد که بعنوان مرکزى براى آموزش درسطح پيشرفته و نيز کانونى براى فعاليت‌هاى بين‌المللى و منطقه‌اى معرفى شود. در حال‌حاضر صندوق بين‌المللى پول و بانک جهانى مراکز آموزش منطقه‌اى خود را در سنگاپور داير کرده‌اند.


آنچه گوه‌چوک تونگ نخست‌وزير از سنگاپور ترسيم نمود در واقع اين ايده را القاء مى‌کرد که سنگاپور به اَبَرشهر يا متروپوليتني تبديل خواهدشد که سراى فن‌آوران خواهدبود و به عبارتى ديگر فن‌آورى را مترادف با شهروندى سنگاپور معرفى کرد و به بيانى ديگر علنى ساخت که هر فن‌آور نامدارى مى‌تواند خود را شهروند دوفاکتوي سنگاپور تلقى کند. فحواى برنامه‌هاى در دست تدوين دولت سنگاپور که براساس نظريه حکومت شايستگان لى‌کوان‌يو بنيانگذار اين جمهورى - که در کتاب خاطرات خود گفته است که همواره ترجيح داده که مردم از وى بعنوان زمامدار بترسند تا اينکه او را دوست داشته باشند - قوام يافته‌است. دولتمردان جزيره فن‌آورى (تکنولوژي) را بعنوان ابزار قدرت و توليد ثروت مدنظر دارند که با تسلط به آن خواهند توانست تاحدى بر نقاط ضعف ذاتى کشور خود فائق آيند.


ولى در ديد اقليت ماله‌اى تبار سنگاپور قضايا چنين ترسيم شده‌است که غرايضى براى در تنگنا قراردادن آنها در ميان است تا با سکنا گزيدن چينى تبارهاى بيشتر، کفهٔ ترازو به ضرر آنها تغيير کند در پى آن شرايط جديدى که تصور چگونگى آن برايشان مشکل است بوجود خواهد آمد. دولت سنگاپور با علم به چنين نگرانى‌هايى مى‌کوشد که طرح پذيرش فن‌آوران را به‌گونه‌اى پياده کند که عامل تحريکى براى اين قبيل حساسيت‌ها نشود. حال بايد ديد که با چه ظرافتى مى‌تواند از عهده اجراى اين طرح که حسب تعريف بدست داده شده توسط مسئولين اين کشور - شهر فى‌نفسه متضاد به نظر مى‌رسد برخواهد آمد.