عمان به‌عنوان يکى از محافظه‌کارترين کشورهاى معروف است و از خصوصيات سلطان قابوس عدم دخالت در امور حساس منطقه‌اى و جهانى مى‌باشد. عمان به همراه پنج کشور بحرين، کويت، قطر، عربستان سعودى و امارات عربى متحده در شوراى همکارى خليج‌فارس عضويت دارد و بعد از عربستان سعودى از اهميت ويژه‌اى دراين سازمان از لحاظ وسعت و قدرت نظامى برخوردار است. عمان على‌رغم اختلافات ارضى که با همسايگان عرب خود خود يعنى امارات عربى متحده، عربستان سعودى و يمن داشته است، روابط خوبى با آنها دارد. عمان روابط بسيار خوبى با کشورهاى هند و پاکستان به‌لحاظ سابقه تاريخى دارد و با اردن، مصر و مراکش به‌خاطر هم‌سوئى با سياست‌هاى رهبران آنها بيش از ديگر کشورها رفت و آمد دارد. عمان در رابطه با کشورهاى غربى علاوه بر انگلستان و آمريکا که روابط ويژه‌اى دارد با فرانسه و ژاپن و ديگر کشورهاى عرب و جهان آزاد نيز رابطه دارد. با چين نيز در راستاى سياست غرب رابطه برقرار کرده و با رومانى از قديم الايام رابطه سياسى داشته است. ضمناً از سال ۱۹۸۵ با شوروى (سابق) اقدام به برقرارى روابط کرده بود. در رابطه با افغانستان از مجاهدين مسلمان طرفدار عربستان و غرب حمايت مى‌کند. در رابطه با رژيم اشغالگر قدس موضع سلطان قابوس و ديگر مقامات عمانى در جهت حمايت از روند به اصطلاح صلح مى‌باشد. پس از انعقاد قرارداد کمپ ديويد عمان به همراهى سودان و سومالى از تنها کشورهائى بود که روابط خود را با رژيم مصر قطع نکرد پيوسته رابطه ويژه‌اى بين اين دو کشور حاکم بود که شايد تا اندازه‌اى به سابقه تاريخى کمک انورسادات در جريان سرکوب جنبش ظفار مربوط مى‌گردد.


بعد از فروپاشى شوروي، فعاليت عمان در آسياى مرکزى آغاز گرديد. در اين رابطه سعيد بن احمدالشنفري وزير نفت و معاون عمان در آوريل ۱۹۹۵ در رأس هيئتى رسمى عازم آلماتا پايتخت قزاقستان شد. به گفته روزنامه الوطن به نقل از يک منبع مسئول در وزارت نفت و معاون عمان نوشته است، ماه فوريه همين سال پروتکل اجراء عمليات فاز اول پروژه انتقال خط لوله نفت به درياى خزر بين عمان، روسيه و قزاقستان به امضاء رسيد. البته بعد از شدت گرفتن جنگ بين آذربايجان و ارمنستان روند فعاليت عمان در آسياى مرکزى کاهش يافت. به‌طورکلى با توجه به موقعيت عمان و اشراف به هرمز و روابط با ايران، آن کشور تمايل به استفاده از ايران و دستيابى به آسياى مرکزى دارد.


به‌هر حال عمان سعى کرده است که در مسائل جهانى درحدى که حساسيتى براى کشور به‌وجود نياورد، فعال عمل نمايد. يوسف بن علوى وزير مشاور در امور خارجى عمان در مصاحبه‌اى گفت، تحولات سياسى عمان داراى سه دوره بوده است:


۱. با روى کار آمدن سلطان قابوس از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ تمام تلاش و کوشش صرف مبارزه با جنبش ظفار شد تا در نهايت در سال ۱۹۷۵ تقريباً به اين فضيه پايان داده شد.


۲. از ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۵ به مدت ده سال تمام تلاش و توان کشور صرف عمران و آبادى و افزايش سطح زندگى مردم گرديد.


۳. از سال ۱۹۸۵ با حل دو مسئله فوق قصد بر يک تحرک در سياست خارجى و حضور فعال در صحنه بين‌المللى مى‌باشد تا عمان از انزواء خارج شود.


سلطنت عمان پس از فراغت از مشکلات داخلى خود و زودودن نگرانى‌هاى ناشى از خلاء امنيت پس از سقوط رژيم شاه، توجه خود را به سياست خارجى معطوف داشته و براين اساس از سال ۱۹۸۵ يک تحرک ديپلماتيک وسيعى را جهت خروج از انزواء سياسى و حضور در صحنه بين‌المللى آغاز کرد. اين کشور با برقرارى روابط سياسى با اکثر کشورهاى جهان و ايفاء نقش منطقه‌اى توانست يک اعتبار و وجهه بين‌المللى کسب نمايد. عمان همچنين در راستاى سياست تشنج‌زدائى و ايجاد موازنه در روابط خود با کشورهاى منطقه درصدد رفع اختلافات و کاهش تشنجات مرزى با همسايگان خود برآمد.