جمهورى اندونزى از زمان استقلال تاکنون داراى سه قانون اساسى بوده است که عبارتند از:


- قانون اساسى ۱۹۴۵ (۱۸ اوت ۱۹۴۵ تا ۲۷ دسامبر ۱۹۴۹)


- قانون اساسى جمهورى ايالات متحده اندونزى (۲۷ دسامبر ۱۹۴۹ تا ۱۷ اوت ۱۹۵۰)


- قانون اساسى موقت ۱۹۵۰ (۱۷ اوت ۱۹۵۰ تا ژوئيه ۱۹۵۹)


تاريخ ۵ ژوئيه ۱۹۵۹ سوکارنو با انتشار فرمانى بازگشت به قانون اساسى ۱۹۴۵ را اعلام نمود و از آن تاريخ به امروز اين قانون مبناى اداره کشور بوده است.


قانون اساسى اندونزى داراى يک مقدمه، ۳۷ اصل، ۴ تبصره و ۲ الحاقيه مى‌باشد. مقدمه اين قانون شامل مواردى مثل نفى هرگونه استعمار در جهان، ذکر مبارزات استقلال‌طلبانه مردم اندونزى و بيان اهداف اساسى کشور مى‌باشد. اين قانون بر اساس مفاهيمى کهن مثل همکارى متقابل، مشاوره و اجماع تنظيم شده است.

نشانه‌هاى ملى

ايدئولوژى پانچاسيلا

فلسفه و مرام رسمى حکومت اندونزى ايدئولوژى پانچاسيلا (Pancasila) است. پانچاسيلا واژه‌اى سانسکريت و به معناى پنج اصل مى‌باشد. اين اصول عبارتند از:


- اعتقاد به خداى واحد: اين اصل دربرگيرنده پيروان تمامى اديان (و نه لزوماً اسلام) مى‌باشد. اصل بيست‌ونهم قانون اساسى اندونزى نيز اساس دولت را اعتقاد به خداى واحد معرفى مى‌کند.


- انسانيت (عادل و متمدّن): اشاره به ارزش و کرامت انسان.


- وحدت اندونزي: تأکيد بر وحدت ملى و تماميت ارضى اندونزى عليرغم وجود گروه‌هاى مختلف قومي، زبانى و مذهبى درکشور.


- دموکراسى (مبتنى بر درايت و برخاسته از مشاوره و اجماع): تأکيد بر همبستگى اجتماعى و پرهيز از دسته‌بندى‌هاى نامطلوب.


- عدالت اجتماعى (براى همه): تأکيد بر توزيع متوازن امکانات و امتيازات رفاهى براى گروه‌هاى مختلف جامعه.


پرچم

پرچم اندونزى داراى دو بخش قرمز در بالا و سفيد در پائين است اين پرچم نخستين بار در روز اعلام استقلال (۱۷ اوت ۱۹۴۵) به اهتراز درآمد. يکى از برنامه‌هاى مراسم سالگرد استقلال، عبارت‌ است از: برافراشتن پرچم در حضور رئيس‌جمهور در ۱۷ اوت هر سال.

نشان ملى

نشان ملى اندونزى که در سربرگ اسناد رسمى و مکاتبات ادارى و نيز در آرم ارگان‌هاى دولتى کشور وجود دارد شامل تصوير عقاب طلايى است موسوم به گارودا (Garuda) که چهره‌اى اساطيرى و مظهر خلاقيت مى‌باشد. تصوير اين عقاب داراى ۱۷ پَر در هر بال، ۸ پَر در دُم و ۴۵ پَر در گردن مى‌باشد که به نشانه سالروز استقلال کشور (۱۷/اوت ۸/۱۹۴۵) طراحى شده است. شعار ملى اندونزى يعنى وحدت در عين کثرت (Bhinneka Tunggal Ika) بر روى نوارى در دستان اين عقاب قرار دارد. اين شعار در قرن پانزدهم هجرى توسط يکى از قديسين دربار ماجاپاهيت (به نام امپو تانتولار) مطرح شد و بر اهميت وحدت در جامعه پر تنوع اندونزى تأکيد دارد. بر روى سينه اين عقاب سپرى قرار دارد به نشانه اهميت دفاع ملى، که خود به پنج بخش تقسيم شده و در هر بخش تصويرى قرار دارد که نماد اصول پنج‌گانه ايدئولوژى پانچاسيلا مى‌باشند (ستاره نماد اعتقاد به خداى واحد، زنجير نماد انسانيت، درخت بانيان نماد وحدت ملي، سرگاوميش نشانه دموکراسي، ساقه‌هاى برنج و پنبه نماد عدالت اجتماعي).



رنگ طلائى عقاب حکايت از عظمت ملت اندونزى دارد و رنگ‌هاى سفيد و قرمز در بخش‌هاى پنج‌گانه يادآور پرچم اين کشور مى‌باشد.

سرود ملى

سرود ملى اندونزى موسوم به اندونزى بزرگ در سال ۱۹۲۸ و در دوران حاکميت هلندى‌ها بر اين کشور تصنيف شد و اولين بار توسط سراينده آن (ويگ رودولف سوپراتمان) در دومين گردهمائى اتحاديه سراسرى جوانان اندونزى (۲۸ اکتبر ۱۹۲۸) در جاکارتا قرائت شد. در همين گردهمائى بود که ميثاق جوانان مورد پذيرش قرار گرفت که خود شامل سه رکن بود: وطن واحد (کشور اندوزي)، ملت واحد (ملت اندونزي) و زبان واحد (زبان اندونزيائي). اين سرود خيلى سريع منتشر شده و محبوبيت يافت و پس از اعلام استقلال کشور نيز خوانده شد. ترجمه سرود ملى اندونزى به شرح زير است:


اندونزى بزرگ


- اندونزي، سرزمين و زادگاه من، سرزمين مادرى من که نگاه‌بان آن هستم؛


- اندونزي، مليت و مردم و کشور من، بيائيد بگرئيم براى اندونزى بزرگ؛


- اى سرزمين و کشور پاينده باشي، اى کشور و همه مردم من، بيائيد براى اندونزى بزرگ روح و جسم خود را نثار کنيم،


- اندونزى بزرگ، آزاد و مستقل، سرزمين و کشور محبوب من، پاينده باشي.