اهميت استراتژيک کشور در منطقه

اگر از موقعيت اين کشور که تقريباً در مرکز قاره افريقا قرار گرفته اغماض کنيم، بُعد دورى از دريا، اهميت استراتژيک اين کشور را کاهش داده است.


تنها موضوعى را که مى‌توان در اينجا يادآورى نمود، موقعيت اين کشور به‌عنوان پلى جهت اعزام سربازان فرانسوى در جريانات چاد بوده است.

نقش تعيين کننده هر يک از عوامل جغرافيايى و منابع طبيعى

عليرغم فقر و فلاکت مردم، اين کشور از نظر منابع طبيعى غنى است. اورانيوم، الماس و چوب نقس تعيين کننده‌اى در توجه استعمارگران به اين سرزمين دارد. با توجه به اينکه الماس و چوب به ترتيب بالاترين درصد را در صادرات اين کشور دارند.


دولت استعمارى فرانسه در شمال آفريقاى مرکزى به بهانه مبارزه با حکمرانان و رؤساى قبايلى که از روى درماندگى و فقر اقدام به فروش افراد قبايل خود به سوداگران برده مى‌کردند و همچنين نظارت در اجراء قوانين مربوط به منع برده فروشى بيش از پيش بر حضور نظامى خويش افزود. فرانسه به‌منظور بهره‌بردارى هر چه بيشتر از مناطق تحت سلطه خود در ‌آفريقاى استوائى (چاد، گابن، کنگو و آفريقاى مرکزى امروزي) در سال ۱۹۰۰ اقدام به واگذارى اين مناطق به مدت ۳۰ سال به حدود چهل شرکت انحصارى فرانسوى کرد. ليکن از آنجائى که سياست جديد در قياس با انگاره ساير دولت‌هاى استعمارى اروپا از کارآئى لازم برخوردار نبود، رويه قبلى يعنى استثمار مستقيم مجدداً برقرار شد و به تبعيت از مديران انگليسي، فرمانداران فرانسوى نيز نظارت بر توسعه و بهره‌بردارى از امکانات و منابع مستعمرات آفريقائى را به‌عهده گرفتند.


فرانسه به‌دلايل مختلف مهمترين مرکز نظامى خود را در آفريقاى مرکزى مستقر نموده، و دخالت فرانسه در چاد نيز از آفريقاى مرکزى آغاز شد.