بازخورد دربارهٔ خطاهاى حرکت ممکن است از لحاظ جهت خطا، اندازهٔ خطا يا هر دو با درجات متفاوتى از دقت، بيان شود. برخى از اصول مربوط به اين بحث به اين شرح است.


جهت در مقابل اندازهٔ خطا. خبرهائى که مربوط به جهت خطا است (چپ در مقابل راست، پائين در مقابل بالا، زود در مقابل دير) حرکت را به مسيرى هدايت مى‌کند که به حرکت هدف منتهى مى‌شود. به‌علاوه، خبررسانى دربارهٔ اندازهٔ خطا مانند ”حرکت ۲ سانتى‌متر به طرف چپ منحرف بود“ نيز مفيد است. از بين اين دو، جهت بسيار مهمتر از اندازه است. بازخوردى که به اندازهٔ خطا مربوط است به‌ندرت مورد استفاده قرار مى‌گيرد؛ زيرا فراگيرنده نمى‌داند که اصلاح در اندازه را در چه جهتى انجام دهد. همان‌گونه که پيش از اين بحث شد، زمانى که اندازهٔ خطا در حد قابل قبولى است، دربارهٔ آن هيچ بازخوردى به فراگيرنده ندهيد.


بازخورد دقت. بازخورد دقت مبيّن نزديکى حرکت انجام شده به ارزش‌هاى واقعى حرکت است. گاهى خصيصه‌هاى حرکت به‌طور تقريبى بيان مى‌شوند مانند ”دستت کمى کوتاه تاب دادي“. اين بازخورد گاهى بسيار دقيقتر است، مانند ”دستت را ۵/۵ سانتى‌متر کوتاهتر تاب دادي“. به‌نظر مى‌رسد که افزودن دقت بازخورد، سودمندى آن را افزايش مى‌دهد. اين سودمندى به سطح يادگيرى بستگى دارد. در آغاز يادگيري، خطاى فراگيرنده آنقدر بزرگ است که بيان اندازهٔ دقيق آن اهميت چندانى ندارد. در سطح عالى مهارت، اطلاعات دقيق‌تر و مفيدتر خواهد بود؛ زيرا خطاهاى اجراء کوچکتر و کمتر است و بازخورد غير دقيق مى‌تواند گمراه‌کننده باشد. به‌طور کلي، بازخورد بسيار دقيق به وسايل گران‌قيمت نياز دارد، اما در صورتى که مربى شکل مناسب حرکت و شناسائى خطا را به خوبى آموخته باشد و بداند که چگونه جنبه‌هاى مهم حرکت را توصيف کند، اين نياز تقليل خواهد يافت.