وقتى انسان رو به پيرى مى‌رود، تعداد نرون‌هاى عصبى او کاهش مى‌يابد. اين کاهش شامل سلول‌هاى عصبى قشر خارجى مغز نيز مى‌شود، در عوض تعداد سلول‌هاى گليايى زيادتر شده، در مجموع به کاهش وزن مغز در پيرى منجر مى‌شود. کاهش وزن مغز ممکن است مربوط به کم‌شدن تدريجى جريان خون و تأمين اکسيژن در مغز باشد که بعد از دورهٔ نوجوانى آغاز مى‌شود. به نظر مى‌رسد آثار الکتروفيزيولوژيک آن قدرت تکانه‌هاى عصبى را کم مى‌کند يا به عبارت ديگر ”پارازيت‌هاى عصبي“ را زيادتر مى‌کند (فعاليت‌ تصادفى دستگاه عصبى مرکزي)، از تعداد ارتباط‌هاى عصبى براى وحدت و روانى تکانه‌هاى عصبى مى‌کاهد و اثر الکتريکى بعد از قطع تحريک را طولانى‌تر مى‌کند. افراد سالمند اين آثار را به‌عنوان يک امر کارکردى حسى و حرکتى تجربه مى‌کنند.