رده‌هاى داروئى در معرض محدوديت‌هاى خاص

در مورد مصرف بعضى رده‌هاى داروئى در پاره‌اى از ورزش‌هاى خاص محدوديت‌هائى وجود دارد. مسؤوليت اين امر با فدراسيون بين‌المللى مربوطه است که آيا کنترل بر اين مواد ضرورت دارد يا خير؟ در اين گروه الکل و مارى‌جوآنا غيرمجاز اعلام شده‌اند. الکل را مى‌توان از طريق آزمون بازدمى الکل يا تست خون مورد سنجش قرار داد. داروهاى بى‌حسى و کورتيکوستروئيدهاى تزريقى در حالات محدود تنها در صورت صلاح‌ديد پزشک مجاز شمرده‌ شده‌اند.

روش‌هاى دوپينگ

دوپينگ خونى درسال ۱۹۸۵ ممنوع اعلام شد، هرجند که در آن زمان هيچ‌گونه روشى براى تشخيص آن وجود نداشت. دوپينگ خونى زمانى به‌عنوان يک روش غيرمجاز مطرح گرديد که دوندگان مسافت‌هاى طولانى و سپس اعضاء تيم دوچرخه‌سوارى ايالات‌متحده به انجام آن اعتراف نمودند. شواهدى وجود داشت که دوچرخه‌سواران آمريکائى دو روز قبل از آغاز المپيک لس‌آنجلس خون دريافت نموده‌اند. روش تشخيصى در اين مورد وجود نداشت، به‌طورى که موارد اوليهٔ تخلف دوپينگ خونى صرفاً براساس اعتراف خود ورزشکاران شناسائى گرديدند. تنها اخيراً در بعضى ورزش‌ها روش‌هاى آزمايشگاهى ابداع شده‌اند که بر روى نمونه‌هاى خونى (نمونه‌هاى ادرارى هم از ورزشکاران گرفته مى‌شوند) انجام مى‌گردند. نخستين آزمون خونى در قهرمانى اسکى جهان به سال ۱۹۸۸ انجام گرفت و به طريق محدود در قهرمانان اسکى و دو و ميدانى استمرار يافت. آزمون خون در بازى‌هاى المپيک‌ اولين بار طى بازى‌هاى المپيک زمستانى ليل هامر در سال ۱۹۹۴ به‌عمل آمد. نمونه‌ها از نظر سلول‌هاى خون همولوگ، يعنى خونى به جز خون ورزشکار مورد ارزيابى قرار مى‌گيرند. دانش‌ امروز براى اثبات استفاده از خون اتولوگ (يعنى خون خود فرد) کافى نيست، هرچند که دانشمندان در شناسائى خون ذخيره شده در يخچال به پيشرفت‌هائى دست يافته‌اند (Birkeland, 1994).


دستکارى (تقلّب) فارماکولوژيک، شيميائى و فيزيکى نيز در سال ۱۹۸۵ به ليست افزوده شد تا از فريبکارى در آزمايشات پيشگيرى نمايد. گزارش‌هاى حاصله در مورد جايگزينى ادرار، سونداژ مثانه و پاره‌اى موارد ارائهٔ نمونه‌هائى که صرفاً توسط افراد شياد ساخته شده‌اند، اثر بخشى سيستم آزمون را به مخاطره مى‌اندازند. ورزشکاران همچنين از موادى نظير پروبنسيد براى مهار ترشح کليوى استروئيدهاى آنابوليک و کاهش نسبت تستوسترون در بدن استفاده مى‌نمايند. وقتى شواهدى به نفع اين روش‌هاى تقلب و دستکارى به‌دست آمد، دست‌اندرکاران ورزش جهان با گنجاندن ردهٔ دستکارى يا تقلّب فارماکولوژيک، شيميائى و فيزيکي در طبقه‌بندى روش‌هاى دوپينگ، به اين امر واکنش نشان دادند. تاکنون تعداد انگشت‌شمارى از موارد دستکارى به‌عنوان تخلف دوپينگ ثبت شده‌اند، که احتمالاً نشان‌دهندهٔ دشوارى پيدا کردن مدرک است. معروف‌ترين مورد ذکر شده به کاترين کرب (Katrin Krabbe)، سيلکه مولر (Sillke Muller) و گريت بروئر (Grit Breuer) مربوط مى‌گردد. در آزمون دوپينگ که طى يک جلسهٔ تمرينى در آفريقاى جنوبى بر روى اين سه نفر انجام شد، نمونه‌هاى ادرارى آنها آنچنان با يکديگر شباهت داشند که گوئى همه از يک نفر گرفته شده‌اند. طى جلسهٔ دادرسى قانونى در لندن به تاريخ ژوئن ۱۹۹۲ براساس شواهد و قرائن موجود چنين نتيجه‌گيرى شد که احتمالاً نمونه‌ها توسط يک فرد تهيه شده‌اند و فرصتى وجود داشته تا ورزشکاران از طريق سوند، ادرار يک نفر ديگر را پيش از جمع‌آورى نمونه به مثانهٔ خود وارد نمايند.