حرص صفتی نفسانی است که انسان را به گرد آوردن آنچه بدان نیاز ندارد بر می‌انگیزد، بی آن که به حدّ و مقدار معیّنی اکتفا کند.

از آنجایی که حرص و طمع دارای مفاسد زیادی هستند و باعث بوجود آمدن فرومایگی‌های اخلاقی می‌شوند، دین مقدّس اسلام آنها را مورد نکوهش قرار داده است.

اما درباره این که طمع چه آثاری دارد در روایات و احادیث زیادی از ائمه معصومین(ع) سخن گفته شده است.

پیامبر خدا(ص) می‌فرمایند: "طمع، حکمت را از دل دانشمندان می‏‌برد۱".

امام کاظم(ع) در اندرز به هشام فرمودند: " از طمع بپرهیز و به آنچه مردم دارند، چشمداشتی نداشته باش، چشمداشت به مخلوق را در خود بمیران؛ زیرا طمع کلید هر خواری است و عقل را می‏‌دزدد و انسانیّت‌ها را می‏‌دَرَد و آبرو را می‏‌آلاید و دانش را از بین می‏‌برد۲".

امام علی بن ابی طالب(ع) نیز می‌فرمایند: "هرکس جامه طمع به تن کند، خود را خوار گرداند۳".

همچنین در برخی احادیث و روایات درباره جایگاه طمع به ویژه نسبت به انسان مومن سخن گفته شده است.

امام عسکری(ع) می‌فرمایند: "چه زشت است در مؤمن خواهشی باشد که او را به خواری کشاند۴".

رسول مکرم اسلام در حدیثی فرمودند: "زنهار از طمع، که این خود فقری است نقد۵".

امیرالمؤمنین علی(ع) نیز در جایی می‌فرمایند: "طمع‌کاری، بردگی جاودان است۶".

منابع روایات:

۱- کنزالعمّال: ۷۵۷۶ منتخب میزان‌الحکمهٔ: ۳۴۴

۲- بحارالأنوار: ۷۸ / ۳۱۵ / ۱ منتخب میزان‌الحکمهٔ: ۳۴۴

۳- نهج‌البلاغهٔ: الحکمهٔ ۲ منتخب میزان‌الحکمهٔ: ۳۴۴

۴- بحارالأنوار: ۷۸ / ۳۷۴ / ۳۵ منتخب میزان‌الحکمهٔ: ۳۴۴

۵- کنزالعمّال: ۸۸۵۲ منتخب میزان‌الحکمهٔ: ۳۴۴

۶- نهج‌البلاغهٔ: الحکمهٔ ۱۸۰ منتخب میزان الحکمهٔ: ۳۴۴