جایزه نوبل پزشکی به وصیت آلفرد نوبل از ۱۰۹ سال قبل به دانشمندانی که به نوعی به دنیای پزشکی خدمات بزرگی ارائه کرده اند اعطا شده است.

در نوبل ۲۰۱۰ این جایزه به "رابرت ادواردز" به پاس زحماتی که در توسعه تکنیک باروری مصنوعی در شیشه (IVF) انجام داده بود اعطا شد.

جایزه نوبل برای پزشکی یا فیزیولوژی در وصیت نامه آلفرد نوبل در سال ۱۸۹۵ مطرح شد و نخستین بار در سال ۱۹۰۱ اولین جایزه آن اعطا شد.

در سال ۲۰۱۰ جایزه نوبل پزشکی به رابرت جی .ادواردز به خاطر مقاومت دربرابر محدودیتهای اجتماعی و ابداع و توسعه تکنیک باروری مصنوعی که تاکنون منجر به متولد شدن ۴ میلیون انسان در سرتاسر جهان شده است، اعطا شد.

اولین جایزه برنده نوبل پزشکی جهان در سال ۱۹۰۱ به "امیل ون برینگ" به خاطر مطالعاتش در زمینه سرم درمانی بیماری دیفتری اختصاص یافته بود.

● برندگان این جایزه مهم پزشکی از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۰۹ به شرح زیر است:

۱۹۰۱) امیل آدولف فن برینگ (Emil Adolf von Behring) از آلمان

۱۹۰۲) رونالد راس (Ronald Ross) از انگلیس

۱۹۰۳) نیلز رایبرگ فینسن (Niels Ryberg Finsen) از دانمارک

۱۹۰۴) ایوان پترویچ پافولف (Ivan Petrovich Pavlov) از روسیه

۱۹۰۵) رابرت کخ (Robert Koch) از آلمان به پاس کشفیات مهمی که درباره بیماری سل کرد.

۱۹۰۶) کامیلیو گولجی (Camillo Golgi) از ایتالیا و "سانتیاگو رامون کایال (Santiago Ram?n Cajal) از اسپانیا

۱۹۰۷) چارلز لوئیس (Charles Louis) و آلفونس لاوران (Alphonse Laveran) از فرانسه

۱۹۰۸) ایلیا ایلیس مسنیکوف (Ilija Ilic) از روسیه و پل ارلیش (Paul Ehrlich) از آلمان

۱۹۰۹) امیل تئودور کوچر (Emil Theodor Kocher) از سوئیس

۱۹۱۰) آلبرش کوسل (Albrecht Kossel) از آلمان

۱۹۱۱) آلوار گولستراند (Allvar Gullstrand) از سوئد

۱۹۱۲) الکسی کاره (Alexis Carrel) از فرانسه

۱۹۱۳) شارل رابرت ریشه (Charles Robert Richet) از فرانسه

۱۹۱۴) رابرت بارانی (Robert B?r?ny) از اتریش

۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در طول جنگ جهانی اول این جایزه اعطا نشد

۱۹۱۹) ژول بورده (Jules Bordet) از بلژیک برای کشف دستگاه ایمنی

۱۹۲۰) شاک آگوست استینبرگ کروا (Schack August Steenberg Krogh) از دانمارک

۱۹۲۱) جایزه اعطا نشد.

۱۹۲۲) دو جایزه مستقل اعطا شد اولی به آرچیبالد ویویان هیل (Archibald Vivian Hill) از انگلیس و دومی به اوتو فریتزمیرهوف (Otto Fritz Meyerhof) از آلمان

۱۹۲۳) فردریک گرانت بنتینگ (Frederick Grant Banting) از کانادا و جان جیمز ریچارد مکلید (John James Richard Macleod) از انگلیس برای کشف انسولین

۱۹۲۴) ویلیم آینتروفن (Willem Einthoven) از هلند برای کشف مکانیزم الکتروکاردیوگرام

۱۹۲۵) جایزه اعطا نشد.

۱۹۲۶) یوهانس آندریاش گریب فیبیگر (Johannes Andreas Grib Fibiger) از دانمارک

۱۹۲۷) ژولیوس واگنر ژارگ (Julius Wagner-Jauregg) از اتریش

۱۹۲۸) شارل ژول هنری نیکوله (Charles Jules Henri Nicolle) از فرانسه برای تحقیقاتی که درباره حصبه انجام داد.

۱۹۲۹) در این سال دو جایزه مجزا اعطا شد اولی به کریستین آیئیکمن (Christiaan Eijkman) از هلند و دومی به فردریک گاولند هاپکینز (Frederick Gowland Hopkins) از انگلیس

۱۹۳۰) کارل لند اشتاینر (Karl Landsteiner) از اتریش برای کشف گروههای خونی

۱۹۳۱) اوتو هانریش واربورگ (Otto Heinrich Warburg) از آلمان

۱۹۳۲) چارلز اسکات شرینگتون (Charles Scott Sherrington) و ادگار داگلاس آدرین (Edgar Douglas Adrian) از انگلیس برای کشف عملکردهای نورونها

۱۹۳۳) توماس هانت مورگان (Thomas Hunt Morgan) از آمریکا برای کشف نقش کروموزمها در وراثت

۱۹۳۴) جورج هایت وایپل (George Hoyt Whipple) ، جورج ریچاردز مینوت (George Richards Minot) و ویلیام پری (William Parry Murphy) از آمریکا

۱۹۳۵) هانس اشپمن (Hans Spemann) از آلمان برای کشف در اثر سازمان دهنده در توسعه جنینی

۱۹۳۶) هنری هالت دایل (Henry Hallett Dale) از انگلیس و اوتو لئووی (Otto Loewi) از اتریش برای کشف ارسال شیمیایی پالسهای عصبی

۱۹۳۷) آلبرت اشزنت گیورگی فن ناگیرپاپولت (Albert Szent-Gy?rgyi von Nagyrapolt) از مجارستان

۱۹۳۸) کورنلی ژین فرانسیس هیمن (Corneille Jean Fran?ois Heymans) از بلژیک

۱۹۳۹) گرهارد دومگک (Gerhard Domagk) از آلمان

از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ به دلیل جنگ جهانی دوم این جایزه اعطا نشد.

۱۹۴۳) در این دوره دو جایزه مجزا اعطا شد. اولی به هنریک کارل پیتر دام (Henrik Carl Peter Dam) از دانمارک برای کشف ویتامین K و دومی به ادوارد آدلبرت دویزی (Edward Adelbert Doisy) از آمریکا برای کشف فرمول شیمیایی ویتامین K

۱۹۴۴) جوزف ارلانگر (Joseph Erlanger) و هربرت اسپسر گاسر (Herbert Spencer Gasser) از آمریکا

۱۹۴۵) الکساندر فلمینگ (Alexander Fleming) و ارنست بوریس چین (Ernst Boris Chain) از انگلیس و هوآرد والتر فلوری (Howard Walter Florey) از آلمان برای کشف بسیار مهم پینیسیلین و اثرات درمانی آن در بسیاری از بیماریهای مسری و عفونی

۱۹۴۶) هرمن جوزف مولر (Hermann Joseph Muller) از آمریکا

۱۹۴۷) در این دوره این جایزه به صورت مجزا به دو گروه اعطا شد اولی به کارل فردیناند کوری (Carl Ferdinand Cor) و گرتی ترزا کوری (Gerty Theresa Cori) از چکوسلواکی و ناتا رادنیتس (nata Radnitz ) از آمریکا برای کشف مکانزیمهای تبدیل کیلگوژن و دومی به برناردو آلبرتور هاسوی (Bernardo Alberto Houssay) از آرژانتین برای کشف نقش لب پیشین هیپوفیز در متابولیسم قندها

۱۹۴۸) پل هرمن مولر (Paul Hermann M?ller) از سوئیس

۱۹۴۹) این جایزه به صورت مجزا به دو نفر اعطا شد اولی به والتر رودلف هس (Walter Rudolf Hess) از سوئیس و دومی به آنتونیو کائتانو دو آبردو فریر اگاس مونیز (Antonio Caetano De Abreu Freire Egas Moniz) از پرتغال

۱۹۵۰) ادوارد کالوین کندال (Edward Calvin Kendall) از آمریکا/ سوئیس، تادیوتس رایشتین (Tadeusz Reichstein) از لهستان و فیلیپ شووالتر هنچ (Philip Showalter Hench) از آمریکا

۱۹۵۱) ماکس تیلر (Max Theiler) از آفریقای جنوبی برای کشف تب زرد و روش درمان آن

۱۹۵۲) سلمن آبراهام (Selman Abraham) از آمریکا

۱۹۵۳) در این دوره جایزه به صورت مستقل به دو نفر اعطا شد. اولی به هانس آدولف کربس (Hans Adolf Krebs) از آلمان غربی و دومی به فریتس آلبرت لیپمن (Fritz Albert Lipmann) از آمریکا

۱۹۵۴) جان فرانکلین ایندرس (John Franklin Enders) ، توماس هانکل (Thomas Huckle Weller) و فردریک چپمن رابینز(Frederick Chapman Robbins) از آمریکا

۱۹۵۵) اکسل هوکو تئودور (Axel Hugo Theodor Theorell) از سوئد

۱۹۵۶) آندره فردریک کورناند (Andr? Fr?d?ric Cournand) از آمریکا/ فرانسه، ورنر فورسمن (Werner Forssmann) از آلمان غربی و دیکینسون ریچاردز (Dickinson W. Richards) از آمریکا

۱۹۵۷) دانیل بووه (Daniel Bovet) از ایتالیا/ سوئیس

۱۹۵۸) جورج ولز بیدل (George Wells Beadle) و ادوارد لاری تاتوم (Edward Lawrie Tatum) از آمریکا

۱۹۵۹) سورو اوچا (Severo Ochoa) از آمریکا / اسپانیا و آرتور کورنبرگ (Arthur Kornberg) از آمریکا

۱۹۶۰) فرانک مکفارلان برنت(Frank Macfarlane Burnet) از استرالیا، پیتر برایان مداور (Peter Brian Medawar ) از انگلیس

۱۹۶۱) گورک فن بکیسی (Georg von B?k?sy) از آمریکا- مجارستان

۱۹۶۲) فرانسیس هری کمپتنون کریک (Francis Harry Compton Crick) از انگلیس ، جیمز دوی واتسون (James Dewey Watson) از آمریکا و مائوریس هیو فردریک ویلکینز (Maurice Hugh Frederick Wilkins) از انگلیس/ نیوزلند

۱۹۶۳) جان کارو اکلز (John Carew Eccles) از استرلیا، الن لیود هاجکین (Alan Lloyd Hodgkin) از انگلیس و اندرو فیلینگ هاکسلی (Andrew Fielding Huxley) از انگلیس

۱۹۶۴) کونراد بلاچ (Konrad Bloch) از آمریکا/ آلمان غربی و فئودور لینن (Feodor Lynen ) از آلمان غربی برای کشف مکانیزم تنظیم متابولیسم کلسترول و اسیدهای چرب

۱۹۶۵) فرانسیس یاکوب (Fran?ois Jacob)، آندره لوف (Andr? Lwoff) و ژاکوئه مونو (Jacques Monod) از فرانسه برای کشف کنترل ژنتیک سنتزهای آنزیمها و ویروسها

۱۹۶۶) فرانسیس پیتون رویس (Francis Peyton Rous) برای کشف ویروسهای توموری و چارلز بی. هایگینز (Charles B. Huggins) از آمریکا

۱۹۶۷) راگنار گرانیت از سوئد، هالدان کفر هارتلین از فنلاند و جورج والد از آمریکا

۱۹۶۸) رابرت هالی هار گابیند کورانا از آمریکا/ هند و مارشال نیرنبرگ از آمریکا

۱۹۶۹) ماکس دلبروک هرشی ز آمریکا/ آلمان غربی و سالوادو لوریا از ایتالیا برای کشف مکانیزم تکثیر و ساختار ژنتیکی ویروسها

۱۹۷۰) برنارد کاتس از انگلیس، اولف فن ائولر از سوئد و ژولیوس اکسلرود از آمریکا

۱۹۷۱) ایرل ویلبور ساترلند از آمریکا برای کشف عملکرد هورمونها

۱۹۷۲) جرالد ام. ادلمن از آمریکا و رادنی رابرت پورتر از انگلیس برای کشف ساختار شیمیایی پادتنها

۱۹۷۳) کارل فن فریش از آلمان غربی/ اتریش، نیکلاس تینبرگن از انگلیس/ هلند

۱۹۷۴) آلبرت کلاد از بلژیک، کریستین دو کو از بلژیک و جورج ای. پالاد از آمریکا/ رومانی برای کشف سازان ساختاری و عملکردی سلول

۱۹۷۵) دیوید بالتیمور از آمریکا، رناتو دولبکو از ایتالیا و هوارد مارتین تمین از آمریکا

۱۹۷۶) بارچ بلومبرگ و دی. کارلتون گایداسک از آمریکا

۱۹۷۷) راجر گویلمین از آمریکا/ فرانسه و اندرو ویکتور شالی از آمریکا/ لهستان

۱۹۷۸) وارنر اربر از سوئیس، دانیل ناتانس از آمریکا و هامیلیتون او. اسمیت از آمریکا

۱۹۷۹) آلن ام. کورماک از آمریکا/ آفریقای جنوبی، کادفری ان هاسفید از انگلیس

۱۹۸۰) باری بناسراف از آمریکا/ ونزوئلا، ژین داسه از فرانسه و جورج دی. اسنل از آمریکا

۱۹۸۱) راجر اسپری از آمریکا برای کشف عملکرد تخصصی نیمکره های مغزی

۱۹۸۱) دیوید اچ. هابل از آمریکا/ کانادا و تورستن ان ویسل از سوئد

۱۹۸۲) سون برگ استورم از سوئد

۱۹۸۳) باربارا مک کلینتاک از آمریکا برای کشف عناصر ژنتیکی متحرک

۱۹۸۴) نیلز کاج یرن گئورگز از دانمارک و کوهلر سزار ملیستین از آلمان غربی/ آرژانتین

۱۹۸۵) مایکل اس. براون و جوزف ال. گولداستین از آمریکا

۱۹۸۶) استنلی کوهن از آمریکا و ریتا لوی مونتالچینی از ایتالیا برای کشف و شناسایی فاکتورهای رشد سلولی

۱۹۸۷) سوسومو تونگاوا از ژاپن برای کشف مکانزیم ژنتیکی بر پایه تنوع پادتنی

۱۹۸۸) جیمز بلاک از انگلیس، گرترود الیون و جورج اچ. هیچینگز از آمریکا

۱۹۸۹) جی. مایکل بیشاپ، هارولد ای. وارموس از آمریکا

۱۹۹۰) جوزف ای. موری و ای. دانال توماس از آمریکا

۱۹۹۱) اروین نهر و برت ساکمن از آلمان برای کشف عملکرد کانالهای یونی منفرد سلولی

۱۹۹۲) ادموند اچ. فیشر، ادوین جی. کربس از آمریکا

۱۹۹۳) ریچارد جی. رابرتس از انگلیس، فیلیپس شارپ از آمریکا

۱۹۹۴) آلفرد جی. گیلمن و مارتین رادبل از آمریکا برای کشف پروتئین G در ترجمه سیگنال سلولی

۱۹۹۵) ادوارد یس. لویس از آمریکا، کریستین نوسلین فولهارد از آمریکا، اریک اف. ویشاس از آمریکا

۱۹۹۶) پیتر سی. داهرتی از استرالیا، رولف ام. زینکرناگل از سوئد

۱۹۹۷) استنلی بی. پروسنر از آمریکا

۱۹۹۸) رابرت اف. فورچکات و لوئیس جی. اگنارو فرید موراد از آمریکا برای کشف برای اکسید نیترید به عنوان مولکول سیگنال در دستگاه قلبی عروقی

۱۹۹۹) گونتر بلوبل از آلمان/ آمریکا

۲۰۰۰) آروید کارلسون از سوئد، پل گرینگارد و اریک آر. کاندل از آمریکا/ اتریش

۲۰۰۱) لیلاند اچ. هارول از آمریکا، آر. تیموثی هانت و پل ام. نرس از انگلیس برای کشف فاکتورهای کلیدی تنظیم چرخه سلولی

۲۰۰۲) سیدنی برنر از انگلیس/ آفریقای جنوبی، اچ. رابرت هورویتس از آمریکا و جان ای. سولستون از انگلیس برای کشف تنظیم ژنتیکی توسعه اندامها و درباره مرگ سلولی برنامه ریزی شده

۲۰۰۳) پل سی. لاتربور از آمریکا و پیتر منسفیلد از انگلیس برای کشف رزونانس مغناطیسی

۲۰۰۴) ریچارد اکسل و لیندا بی. باک از آمریکا برای کشف در عرصه گیرنده های بویایی سازمان دستگاه بویایی

۲۰۰۵) باری جی. مارشال و جی. رابین وارن از استرالیا

۲۰۰۶) اندرو زی. فایر و کریگ سی. ملو از آمریکا برای کشف پدیده تداخل RNA و توالی ژنتیکی زنیجره دوتایی RNA

۲۰۰۷) ماریو کاپکی از آمریکا/ ایتالیا، الیور اوانس از انگلیس و الیور اسمیتیز از انگلیس/ آمریکا توسعه فناوری هدف یابی ژن در سلولهای بنیادی جنینی (ES cells) به شهرت رسیده است. این فناوری امروز توسط تمام محققان دنیا برای ایجاد موش های با جهش های ژنتیکی مورد استفاده قرار می گیرد.

قدرت این فناوری در حدی است که محققان می توانند با استفاده از آن ژن مورد نظر خود را برای انجام یک عملکرد خاص تغییر دهند.

محققان می توانند به کمک این فناوری مواد DNA ژنوم موش را تغییر دهند و امکان ارزیابی جزئیات عملکرد هر ژن را در مدت توسعه جنینی و یا در مراحل بعدی فراهم کنند.

۲۰۰۸) هارالد زرهاوسن (Harald Zurhausen) محقق و دانشمند مرکز مطالعات سرطان هیدلبرگ آلمان را به دلیل کشف تاثیر ویروس پاپیلوما بر سرطان رحم در انسان به عنوان برنده نوبل پزشکی در سال ۲۰۰۸ میلادی اعلام کردند.

همچنین دو محقق فرانسوی به نامهای فرانسیس بارسینوس (Francoise) و لوک مونتگنیه (Luc Montagnier) از سازمان ویروس شناسی موسسه پاستور در پاریس به دلیل کشف ویروس عامل نقصان در سیستم دفاعی بدن انسان یا HIV که عامل بروز بیماری ایدز شناخته شده است به عنوان برندگان بعدی این جایزه اعلام شدند.

۲۰۰۹) الیزابت بلک برن و کارول گریدر و جک زوستاک را مشترکا به دلیل کشف "چگونگی محافظت تلومرازها و آنزیم تلومراز از کروموزومها" به عنوان برنده نوبل پزشکی یا فیزیولوژی سال ۲۰۰۹ میلادی اعلام کردند.

الیزابت بلک برن (Elizabeth H. Blackburn) از دانشگاه کالیفرنیا، کارول گریدر (Carol W. Greider) از دانشگاه جان هاپکینز و جک زوستاک (Jack W. Szostak) از موسسه هاوارد هاگز و دانشگاه پزشکی هاروارد هر سه از آمریکا به صورت مشترک این جایزه گرانبها را دریافت کردند.

۲۰۱۰) این جایزه به رابرت ادواردز اعطا شد. مشارکت و تلاشهای ادواردز عامل شکل گیری نوآوری بزرگی در علم پزشکی شد و تلاشهای وی برای گسترش و رواج استفاده از IVF طی ۳۲ سال گذشته منجر به متولد شدن بیش از ۵/۴ میلیون کودک در سرتاسر جهان شده است.