«سپسیس» یك بیماری خطرناك است كه معمولا توسط باكتری ایجاد می شود و به گفته پزشكان ویتامین ث می تواند درمانی بالقوه برای مقابله با این عفونت خونی جدی باشد.

دكتر كارل تیمل و دستیارانش از دانشگاه اونتاریو ادعا می كنند كه ویتامین ث می تواند روشی ایمن و مقرون به صرفه برای درمان این عفونت خونی خطرناك و تهدید كننده باشد.

آنها در آزمایشات خود به این نتیجه رسیدند كه ویتامین ث نه تنها می تواند از بروز این عفونت جلوگیری كند بلكه همچنین در بهبود بیماری موثر است.

به گزارش سایت پزشكی مدیكال تودی نیوز، این عفونت كه وارد جریان خون می شود و می توانند باعث بروز نارسایی های عضوی شود در كودكان شایعتر است.

دكتر تیمل تاكید كرد: این روش بویژه در كشورهای در حال توسعه كه این بیماری شیوع بیشتری دارد، مفید است، چون در این كشورها اغلب مردم توان مالی برای روش های درمانی گران قیمت را ندارند و روش فوق بسیار مقرون به صرفه است.

سپسیس زمانی اتفاق می افتد كه باكتری در روده ها، مجاری ادراری و مثانه، سمی تولید كند كه به سیستم ایمنی بدن و اعضا و بافت های بدن حمله كند.

این سم می تواند بسیار خطرناك باشد زیرا در صورتی كه درمان نشود بر روی كلیه ها، ریه ها، مغز و گوش اثرات خطرناكی خواهد گذاشت.

این عفونت در هر فرد و هر گروه سنی ممكن است اتفاق بیافتد اما بیشتر در شیرخواران كه سیستم ایمنی بدنشان به اندازه كافی رشد نكرده است و عفونت خیلی دیر از بدنشان دفع می شود و نیز در افرادی با سیستم ایمنی ضعیف مثل مبتلایان به ایدز شایعتر است.

خطر بروز بیماری های باكتریایی شدید در كودكان زیر سه ماهه و تب دار، بیشتر از كودكان بزرگتر تب دار است.

بر اساس این گزارش، ویتامین ث نیز كه بعنوان یكی از فاكتورهای پیشگیری كننده از بروز سپسیس شناخته شده از موادی است که بدن باید از طریق غذایی که فرد می خورد، آن را جذب کند.

بدن انسان باید تمام مواد لازم را از غذاهایی که می خورد، جذب کند در غیر این صورت و بدون دریافت مواد غذایی لازم، قادر نخواهد بود کمبود این مواد را به گونه ای دیگر جبران کند.

ویتامین ث یا اسید اسكوربیك، یك ویتامین محلول در آب است كه برای رشد و عملكرد طبیعی بدن لازم است.

این ویتامین در تشكیل كلاژن نقش دارد. كلاژن یك نوع پروتئین است كه در تشكیل پوست، تاندون ها، رباط ها، عروق خونی و نیز در ترمیم بافت ها شركت می كند. این ماده مغذی، یكی از مهمترین آنتی اكسیدان های مورد نیاز بدن است.

منابعی که بیشترین مقادیر این ویتامین را در خود دارند عبارت از توت فرنگی، کلم بروکلی، گریپ فروت، گوجه فرنگی، انبه، لیمو، گل کلم، سیب زمینی، هندوانه، اسفناج، کلم، نارنگی و مرکبات، کیوی بعنوان منابع گیاهی دارای ویتامین ث و جگر بعنوان منبع حیوانی دارای این ویتامین است. نگهداری طولانی مدت این مواد غذایی در یخچال ، پختن، گرمای هوا، نور و دخانیات باعث از بین رفتن این ویتامین می شوند.