اگرچه در اکران نوروز ۸۹ ستاره های محبوب سینما غایب هستند اما تنوع نقشها و جذابیتهای نقش آفرینی های بازیگران حرفه ای، رنگین کمانی از بازیگری را مقابل چشمان مخاطب قرار می دهد.

امسال اکران سینمایی در حالی آغاز می شود که چهره های محبوب مخاطب و ستاره هایی که سینمادوستان ایرانی به خاطر و بهانه آنها به سینما می روند حضوری پررنگ در فیلمها ندارند، اما این به معنی نبود ستاره در فیلمهای نوروزی نیست.

مفهوم ستاره در اکران نوروز ۸۹ کمی تغییر می کند، اکران نوروزی عرصه ای برای تقابل و هنرنمایی بازیگرانی است که با نقش آفرینی های مختلف در آثاری متفاوت می توانند به بخشی از امتیازهای یک فیلم تبدیل شوند، فیلمی مانند "هیچ" به کارگردانی عبدالرضا کاهانی به دلیل تعدد شخصتها و انتخاب بازیگرها در قالبهایی تازه رنگین کمانی از نقش آفرینی است و قابلیتهای بازیگران سینمای ایران برای درخشش در نقشهایی دشوار و دور از پرسونای سینمایی شان را نشان می دهد.

مهدی هاشمی ستاره "هیچ" است، در فیلمی که نقش اصلی به مفهوم معمول وجود ندارد و هریک از بازیگران جایگاه ویژه خود در روایت و پیشبرد قصه را دارند مهدی هاشمی ستون اصلی بازیگری و پیوند خوردن نقشها است. انتخاب او که معمولا در قالب مرد شهری طبقه متوسط ظاهر شده و در فضایی کمیک قابلیتهای بازیگری اش را به رخ کشیده برای بازی در چنین نقشی ریسک بزرگی بوده است.

اما عملکرد هاشمی آنچنان خیره کننده است که تبدیل به مهمترین بازیگر فیلم می شود، نوع گریم، لحن، حرکتها و حتی میمیک چهره در عین حال که هاشمی را به مردی غریب از طبقه فرودست نزدیک می کند، سیمایی رقت انگیز از او می سازد. تصویری که تا به حال در سینما و تلویزیون از این بازیگر ندیده بودیم. اما هاشمی نقطه پایان بازیگری در "هیچ" نیست.

نگار جواهریان در نقش دختری جنوب شهری که سودای زندگی بهتر دارد، صابر ابر با آن گریم اغراق آمیز در قالب جوانی خجالتی و دست و پاچلفتی و باران کوثری در نقش زنی جوان که نمی تواند به آرزوهای حقیر زندگی اش برسد حضوری دوست داشتنی و قابل قبول دارند. مهران احمدی بازیگر قدر ندیده سینمای ایران مثل دیگر همکاریهای مشترکش با کاهانی این بار هم واقعی و به اصطلاح انگ نقش است.

اما یکی از دشوارترین نقشها را در "هیچ" پانته آ بهرام بازی کرده در قالب زنی رنج کشیده و تنها که به دلیل خشونت شوهرش قدرت تکلم را از دست داده، بهرام با خلاقیت فردی زبان و حرکتهایی خاص برای این زن ساخته که هم تازه است و هم تصویری متفاوت از این بازیگر می سازد.

نکته مهم در نقش و بازی بهرام این است که این شخصیت مظلوم و فنا شده به دلیل نوع واکنشهایش می توانست به شخصیتی کمیک تبدیل شود و مایه خنده تماشاگر را فراهم کند و فضای واقع گرا و تلخ فیلم را بشکند، اما بهرام با زیرکی این فاصله را رعایت کرده و سینمایی باورپذیر از این شخصیت دردمند برای مخاطب ساخته است.

اما بهرام در فیلم سینمایی "طهران، تهران" هم حضور دارد و برای نخستین بار همکاری با داریوش مهرجویی را تجربه کرده است. بهرام در اپیزود "تهران، روزگار آشنایی" نقش زنی شهری را بازی کرده و مانند همیشه حضوری دلنشین دارد. مهرجویی در این فیلم از بازیگران مختلفی استفاده کرده حتی پرویز نوری منتقد نام آشنای سینمای ایران هم در این فیلم مقابل دوربین رفته است.

مجموع بازیها در "طهران، تهران" مهارت و تسلط داریوش مهرجویی و مهدی کرم پور در بازی گرفتن از بازیگران را نشان می دهد. طیف مختلفی از بازیگران در "طهران، تهران" مقابل دوربین رفته اند و هر یک به سهم خود بخشی از قصه را پیش می برند. تماشای نسلهای مختلف بازیگران سینمای ایران در این فیلم جذابیت ویژه دارد.

"تسویه حساب" به کارگردانی تهمینه میلانی هم فیلم پربازیگری است، درامی زنانه که مانند بیشتر فیلمهای این کارگردان بازیگران زن در آن حضوری پررنگ دارند، در این میان مهناز افشار برای دومین همکاری اش با میلانی نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر زن هم شده است. میلانی که در فیلمهای قبلی نشان داده بود بازی گرفتن از بازیگران را می داند، در این فیلم تلاش زیادی برای این کار نکرده و ترجیح داده از خلاقیتهای بازیگرانش برای تجربه نقش زنانی بزهکار استفاده کند.

"سلام بر عشق" به کارگردانی اصغر نعمیمی محصول جریانی است که معمولا نمی توان به آن به شکلی جدی نگاه کرد، سینمای عامه پسند به این شکل و سیاق معمولا کمتر بازی خیره کننده و متفاوتی دارد. البته تیم بازیگری "سلام بر عشق" این تصور را به وجود می آورد که فیلم دوم نعیمی یک سر و گردن از محصولات مشابه بالاتر باشد.

اما این را هم می توان حدس زد که نیکی کریمی، آتیلا پسیانی و امین حیایی دراین فیلم از پرسونای همیشگی فاصله نمی گیرند و تصویر آشنا و محبوبشان برای مخاطب را تکرار می کنند. حضور بازیگری با این سابقه و اعتبار جدا از کمک به جذب مخاطب، عاملی است تا فیلم شسته رفته، شیک و جذاب به نظر برسد. کافی است به عکسهای فیلم نگاهی بیندازیم تا دلیل انتخاب این بازیگران حرفه ای را بدانیم.

ستاره اکران نوروزی را می توان در دوفیلمی جستجو کرد که این روزها روی پرده سینماها هستند، حمید فرخ نژاد با انرژی خاصی "به رنگ ارغوان" را به عرصه ای برای به رخ کشیدن قابلیتهایش تبدیل کرده و سیمایی باورپذیر از ماموری حرفه ای که در شرایطی بحرانی قرار گرفته ارائه داده است.

محمدرضا فروتن، کامبیز دیرباز و پوریا پورسرخ هم در "عیار ۱۴" حضوری متفاوت دارند، فروتن از نقشهای کلیشه ای قبلی فاصله دارد، دیرباز بازی در سکوت خوبی دارد و پورسرخ نشان می دهد که نقش کارگردان در بازی گرفتن از او چقدر است. اکران نوروز ۸۹ در غیبت ستاره های پولساز عرصه ای برای اثبات توانایی بازیگرانی است که ممکن است زیر سایه ستاره ها کمتر دیده شده باشند، اما بازی در نقشهای متفاوت این فرصت را به آنها می دهد که بیشتر دیده شوند.