مقوله نرخ گذاری در صنعت هتلداری با اینكه از افزایش بی رویه قیمتها و بی نظمی در قیمت گذاری جلوگیری می كند، اما وجهه مخربی نیز دارد و آن از بین بردن رقابت در صنعت هتلداری است. یك مدرس و كارشناس ارشد هتلداری در گفت وگو با CHN به تشریح موضوع نرخ گذاری و استانداردسازی در صنعت هتلداری پرداخته است.

مقوله نرخ گذاری در صنعت هتلداری با اینكه از افزایش بی رویه قیمتها و بی نظمی در قیمت گذاری جلوگیری می كند، اما وجهه مخربی نیز دارد و آن از بین بردن رقابت در صنعت هتلداری است.

یك مدرس و كارشناس ارشد هتلداری معتقد است که وادارکردن هتلدار به اعمال نرخ ثابت خدماتی که ارائه می دهد مسابقه رقابت برای ارائه كیفیت را از بین می برد.

وی صنعت هتلداری یک شغل بین اللملی دانست كه باید در عرصه بین المللی رقابت و فعالیت كرده تا بتواند سرمایه عظیم و ملی را در جهت سودآوری مطلوب و رقابت های سالم به حرکت درآورد و سود و مخارج هتل را تامین کند.

اصغر ژیان دربندی در گفتگو با CHN افزود: نرخ های که سازمان های ذیربط برای هتل ها تعیین می کنند کارشناسی شده نبوده چراكه هزینه های ساختمان هتل و یا خدماتی که از سوی آنها ارائه می شود معیار اندازه گیری نیست. به عنوان مثال دو هتل ۴ ستاره در یک شهر را در نظر بگیرد هر دو ۴ ستاره هستند ولی رستوران یكی در زیرزمین قرار دارد و دیگری رستوران را در موقعیتی تجاری مشرف به خیابان قرار داده است. آیا این دو از نظر هزینه كرد برای رستوران برابرند. جواب منفی است این درحالی كه در نرخ گذاری به این موارد توجه نمی شود.

وی ادامه داد: از سوی دیگر هتل های که ساختمان آنها میراث فرهنگی بوده از قبیل کاروانسراها و ... و تبدیل به هتل شده است و نمی توان به ترکیب ساختمان دست زد. این ساختمان های هزینه نگهداری بالایی دارند در حالیكه به مانند دیگر هتل ها نرخ گذاری می شوند.

به گفته این مدرس هتلداری میان انواع هتل ها و سرمایه گذاری ها و ارائه خدمات و هزینه ها تفاوت وجود دارد بنابراین تعیین نرخ یكسان قابل قبول نیست. ژیان دربندی تصریح كرد: آنهائی که نمی دانند در قبال گردشگران، حفظ سرمایه، رقابت در هتلداری، تشویق به سرمایه گذاری در این صنعت و ایجاد اشتغال چه وظایفی دارند، در پی استانداردسازی هتل ها و تعیین نرخ برای هتل ها گام برمی دارند.

او یادآور شد: سرمایه گذار یا هتلدار خوب می داند كه چنانچه دائم افزایش داشته باشد مشتریانش را از دست می دهد. زیرا رقبا با با نگه داشتن نرخ پائین و ارائه خدمات بیشتر و مطلوب تر مشتریان او را خواهند ربود. با این حال متولیان دولتی صنعت گردشگری بر این باورند که باید در این مورد تصمیم گرفته و برای هتل ها نرخ تعیین كنند تنها می توانند برای هتل ها سقف قیمت تعیین کند تا هتلدار نتواند از قیمت تعیین شده بیشتر تعرفه ندهد. در تمام جهان نیز مرسوم است هتل ها در زمان خلوتی بدون اینکه کسی اجبار کند برای بقاء و تامین مخارج سنگین هتل مجبور می شوند که نرخ های کمتری را مطالبه کنند اما طبیعی است كه در زمان شلوغی همان سقف از قبل تعیین شده را از مشتری طلب کنند. زیرا حرفه هتلداری تنها حرفه ای است که درآن احتکار نمی توان کرد یعنی اگر امشب اتاقی را به فروش نرسانند نمی توانند فردا شب به دلیل تورم یا خالی بودن دیشب، اتاق را دوبرابر نرخ روز قبل به مشتری داد.

اصغر ژیان دربندی، مدرس و كارشناس هتلداری مشتری را در سویه دیگر قرار داده و معتقد است گردشگر هتل را بر مبنای ستاره های روی تابلو انتخاب نمی كند، بلكه ملاك انتخاب برای مشتری كیفیت به همراه قیمت پائین است. از اینرو هتلدار اولویت هتلدار این است كه بهترین كیفیت را با قیمتی مطلوب ارائه كند.

وی گفت: مردم هرگز به اینکه هتل استاندارد است یا آیا درجه ها و ستاره ها را به درستی بر سر در هتل آویزان کرده اند توجه نمی کنند و اگر هتل استاندارد و پر ستاره را برای اقامت انتخاب کرده باشند و در كنار آن هتل هایی با قیمت پائین تر با كیفیت مطلوب پیدا كنند باید مطمئن بود که محل اقامت خود را تغییر خواهند داد حتی اگریکشب از سفرشان باقی مانده باشد. گواه این مطلب مسافرینی که هتل را از قبل برای چند شب رزرو می کنند ولی پس از اقامت یک شبه هتلی دیگر انتخاب می کنند.

او بر این عقیده است كه بسیاری از مردم نمی دانند غذا سرو كردن در رستوران هتل از سمت راست صحیح است یا از چپ. همانطور كه موقع خرید لباس به استاندارد بودن یا نبودن آن توجهی ندارند فقط کافی است نرخ و انداره و رنگ آنرا بپسندند و انتخاب کنند.

این كارشناس ارشد هتلداری خاطرنشان كرد: افراد غیرکارشناس در صنعت هتلداری باید بدانند وادار کردن و برنامه های جبری مورد علاقه سرمایه گذار، هتلدار و مسافر نیست. از اینرو تعیین نرخ نه تنها نمی تواند کمکی به صنعت هتلداری کشور كند كه حتی به ضرر صنعت هتلداری است. پیداست که وادار کردن به اینگونه برنامه های غیرکارشناسی و جبری باعث بی رقبتی سرمایه گذاری در این رشته خواهد بود و از سوی دیگر كاهش كیفیت خدمات را به دنبال دارد. بطور مثال هتلی ۵ ستاره دارای ۱۰۰ اتاق که روز اول ۱۳۰ کارمند برای خدمات و سرویس دهی با کیفیت مطلوب در نظر گرفته بوده وقتی متوجه می شود با این نرخ و استانداردسازی های تعیین شده غیرکارشناسی نمی تواند پاسخگوی هزینه های سنگین هتل باشد ساده ترین کار اینست که تعداد پرسنل هتل را به نصف تقلیل دهد. بنابراین ممکن است از نظر ظاهر ساختمان، تشکیلات و تجهیزات ۵ ستاره باشد ولی خدماتی در حد هتل ۲ ستاره دارد.

وی در پایان گفت: مسئولین می توانند سقفی برای نرخ هتل ها به اندازه ستاره هتل در نظر بگیرند تا به دنبال افزایش رقابت هم هتل ها با كیفیت ارزان به سود بیشتر برسند و مشتریان ذینفع شوند.