بدن مادر در دوران بارداری تغییراتی دارد که باقی ماندن آن ها بعد از زایمان مضر است.

یکی از این تغییرات افزایش وزن و چربی است. به نظر می رسد چاره آن شیردهی باشد تا متابولیسم بدن را دوباره تنظیم کند

تا به حال بحث ها و مطالعات فراوانی در مورد فواید تغذیه با شیر مادر برای نوزادان منتشر شده است.

مادران امروزی به خوبی می دانند که شیر مادر موادی را به بدن فرزندشان می رساند که برای رشد و سلامت او در طول زندگی که در پیش رو دارد، اهمیت دارند، مثل گروهی از آنتی بادی ها و سلول های دیگری که باعث تقویت سیستم ایمنی بدن نوزاد می شوند.

اما مطالعه جدیدی که تایم منتشر نموده است، نشان می دهد که مادران هم از تغذیه نوزاد خود با شیر خودشان، سود زیادی می برند.

محققین نشان داده اند که نرخ دیابت در مادرانی که به نوزاد خود شیر می دهند، نصف مادرانی است که این کار را نمی کنند.

در این گونه مطالعات، این رقم از نظر آماری بسیار معنادار محسوب می شود.

اما چرا میزان دیابت در این مادران این قدر پایین می آید؟

یکی از دلایل ذکر شده، چربی ها هستند. زنان در دوران بارداری وزن اضافه می کنند، در واقع میزان چربی بدن آن ها به خصوص در نواحی شکمی بالا می رود.

پژوهشگران می گویند شیردهی باعث می شود که این چربی ها با سرعت بیشتری بسوزند. باقی ماندن این چربی ها در بدن مادر، برای او خطرناک است.

مسئله فقط اضافه وزن و ظاهر فیزیکی نیست، این چربی ها احتمال بیماری های قلبی، بیماری های متابولیکی مثل مقاومت به انسولین و نیز دیابت را بالا می برند.

این در حالی است که همین چربی ها برای بدن نوزاد مفید هستند و به رشد او کمک می کنند.

به طبیعت نگاه کنید، شیردهی بخشی طبیعی از بارداری محسوب می شود و این بی دلیل نیست.

مطالعات پژوهشگران بر روی نمونه های حیوانی نشان می دهد که شیردهی پاسخ بدن مادر به انسولین را افزایش می دهد.

در نتیجه بدن مادر می تواند بهتر گلوکز بسوزاند و متابولیسم قند درون بدنش در کنترل بهتری قرار می گیرد.

به علاوه شیردهی فعالیت هورمون هایی را بازداری می کند که هورمون های رشد را به راه می اندازند و خود این امر هم بر سطح انسولین خون مادر تاثیر می گذارد.

علاوه بر این ها، بررسی ها نشان می دهند که حتی وقتی مادر در طول دوران بارداری به بیماری دیابت مبتلا می شود، اگر بعد از زایمان به نوزاد شیر بدهد، متابولیسم قند در بدنش بهتر می شود و بیماری دیابتش به وضعیت تثبیت می رسد.

بهنوش خرم روز