به نقل از خبرگزاری آلمان، «واورسینک» رمان خود را اینگونه آغاز می کند: «تصور کردم هنگامی که نوشتن خود را فدا کنم، از دور باطل خاطرات می گریزم».

این نویسنده ۵۵ ساله در این رمان به شکلی موثر به تشریح دوران کودکی خود به عنوان کودکی یتیم در جمهوری دموکراتیک آلمان یا آلمان شرقی و در زمانی پرداخته که مادرش در جریان فرار به آلمان غربی او را تنها گذاشت.

این رمان اندک زمانی پیش علاوه بر دریافت جایزه «اینگبورگ باخمن»، در رقابت کتابخوانی برای کسب این جایزه نیز از سوی شرکت کنندگان به عنوان رمان محبوب برگزیده شد.

«واورسینک» در مصاحبه با خبرگزاری آلمان اعلام کرد: سالهاست که موضوع این رمان همراه من بوده و اکنون این موضوع در همه جهان وجود دارد. چرا که پنجره گشوده شده و هر کسی می تواند از درون این پنجره به اتاق افکار من بنگرد.

این نویسنده بدون ذره ای ملاحظه به توصیف کودک مریض چهار ساله ای می پردازد که از درد مادر گم شده اش خود را در دنیای مه آلود یاس آوری محصور کرده است. وی در خانه کودکان به عنوان یک عقب مانده نامیده می شود و زخم های تازه ای را در خانواده های مختلفی که قیم وی می شوند، تجربه می کند. «واورسینک» در این مورد خود را اینگونه توصیف کرده است: «من یک کودک زمستانی ابدی هستم».

متن این رمان بویژه زمانی بسیار قوی است که نویسنده داستان را از زاویه دید کودک به رشته تحریر درآورده است. .او با تصورات قوی و شاعرانه که همواره با خطوط شعری و قافیه های کودکانه درهم آمیخته است، احساس تنهایی خود را به شکلی عملی قابل لمس می کند.

متن این کتاب ۴۳۲ صفحه ای گاهی فشردگی خود را از دست می دهد. از آن جا که ۵۰ سال زمان برده تا او در مواجهه با مادرش قرار گیرد، کتاب نیز طولانی و به بیراهه کشیده شده و نویسنده همه طول روند داستان را بدون دلسوزی کردن نسبت به خود طی نکرده است.

در پایان داستان ، نویسنده نزد مادر خود مقابل در ایستاده است. او مادر خود را در «ابرباخ» واقع در «نکار» پیدا می کند.این زن زمانی که به جستجوی پدر خود به آلمان غربی رفت و «پتر واورسینک» و خواهرش درمانده در خانه رها شدند، ۲۰ سال داشت .در این بین هشت خواهر و برادر ناتنی نیز وجود دارند.

نویسنده در مورد پسر داستان که در مقابل در ایستاده می گوید: ما مانند افرادی بودیم که در یک سالن انتظار با شماره هایی در دستمان قرار داشتیم.«مایکه فسمان» منتقد ادبی در مراسمی در شهر «کلاگنفورت» در تحسین این کتاب گفت: این کتاب نه کامل و نه بی عیب و نقص است، بلکه توصیف داستان زندگی نویسنده در روندی دردناک است.

در نشریه «فرانکفورتر آلگماینه» در مورد این کتاب نوشته شد:هنگامی که نویسنده در روایت آخرین روز داستان کودکی خود در آلمان شرقی، فشردگی و عمق داستان را بیشتر می کند، برای نخستین بار در این سه روز این احساس به انسان دست می دهد که این جا یک نفر واقعا در حال روایت چیزی است.

برای این نویسنده که با نام شهروندی «پتر رونکل» در شهر «روستوک» متولد شده، این رمان همانگونه که خودش گفته ،مانند تپش آزادی است.او پس از نقل مکانش در برلین شرقی مدت ها با شغل های مختلف همچون قبرکنی،نجاری و فی البداهه شعر گفتن زندگی خود را می گذراند.

او نخستین بار در سال ۱۹۹۰ با رمان «نیکس» که رمانی هزل آمیز در مورد ادبیات جمهوری دموکراتیک آلمان بود، خود را مطرح کرد.او در حال حاضر می گوید: من به شکل راسخ تصمیم گرفته ام که در آینده اندکی لودگی را در خودم آشکار کنم و در راه آزادی ،اندکی آزادی را احساس کنم.