نمایشگاهی از تازه‌ترین عكس‌های آزاده اخلاقی از روز جمعه-سوم اردیبهشت ماه - با عنوان «من آنگونه كه دیگری می‌خواهد» در گالری محسن برپا می‌شود.

اخلاقی در این نمایشگاه ۲۰ عكس رنگی در ابعاد ۶۰×۶۰ را همراه با یك ویدئو آرت به نمایش می‌گذارد.

همچنین پرفورمنسی در همین رابطه روز جمعه و در مراسم افتتاحیه توسط سیاوش اخلاقی و سعید تهرانی اجرا خواهد شد و روز دوشنبه نیز نشست پرسش و پاسخ این نمایشگاه با حضور حمید سوری و باوند بهپور در محل گالری محسن برگزار خواهد شد.

اخلاقی در یادداشتی به بهانه برپایی این نمایشگاه می‌نویسد: «پیوند نامبارک دولت و سرمایه، که زبان را در آن واحد تصرف و تولید می‌کند، «دیگری بزرگ» نام دارد.

«دیگری بزرگ» همان است که تعیین می‌کند چگونه زندگی کنیم. زندگی تحت لوای او جز نقاب چیزی نیست، پوششی است بر چهره‌ی من که به من ربطی ندارد. پس دیگری بزرگ همیشه خشن است، چون کنش او ارتباطی درونی با مفهوم «اجبار» دارد: یا این طور زندگی کن، یا از عرصه‌ی نمادین طرد خواهی شد.

دیگری بزرگ جوهر ندارد. او همان چیزی است که از من می‌خواهد و خواست او در چهره‌اش متجلی است. چهره این‌جا و آن‌جا سر برمی‌آورد، چهره جای مشخصی در جهان ندارد. چهره، مادیت یافتن غیاب دیگری است. نخستین مواجهه با خواست دیگری بزرگ از طریق چهره‌ی او رخ می‌دهد، چهره به وسیع‌ترین معنا، تجلی‌یافته در انواع دستگاه‌های او: چهره‌ی خانواده، چهره‌ی مدرسه، چهره‌ی رسانه.

آن کس که به تحقق نفس روی می‌آورد، آن کس که مسیری برمی‌گزیند ،جدا از آن چه بر او امر شده است، به میدان جنگی نابرابر و نفس‌گیر با دیگری بزرگ گام نهاده است. انسان، این وجود متناهی، می‌خواهد از طریق تحقق نفس به ابدیت گره بخورد، نامتناهی شود. دیگری بزرگ او را تا ابد متناهی، محدود به کار و زندگی تعیین‌شده می‌خواهد. ماشین سرمایه بر افراد رمزی می‌گذارد که فقط خود می‌داند، و جدال با دیگری بزرگ در حکم مبارزه‌ای برای شکستن این رمز است.

نمایش‌نامه‌ای در دو پرده: پرده‌ی نخست تجربه‌ی شوک است، تأمل در سرکوب دیگری بزرگ، آگاهی به انقیاد نفس، به لزوم تلاش برای دگرگون ساختن معنای زندگی، تلاش برای دریدن نقاب. پرده‌ی دوم: نبرد با دیگری بزرگ، جدال با آن زندگی که او برای من ترجیح می‌دهد، تلاش برای تحقق نفس. هنر بازیگر نقش اول پرده‌ی نخست است، و قهرمان پرده‌ی دوم سیاست نام دارد.

خطاب به هنر آینده: دیگری بزرگ قسی‌القلب است، پس آن هنری که ایفای نقش اول پرده‌ی نخست را بر عهده می‌گیرد، باید تا حدی سرد و انتزاعی باشد، باید ایده‌ای محکم و نیرومند از «کلی‌گرایی» در سر داشته باشد. گرمای وجود و توجه به نفس، چسبیدن به خصایل بومی و وطنی و فرهنگ پدری، بالیدن به تفاوت‌های خود با مردمان دیگر، تلاش پرشور برای تجلی و بیان نفس به واسطه‌ی برجسته کردن این تفاوت‌ها، دم جنباندن در برابر دیگری بزرگ وگردن نهادن به خواست اوست. هنر در صورتی در ایفای این نقش موفق می‌شود که این تفاوت‌ها، این امور جزیی را به امر کلی گره بزند، و این جز به واسطه‌ی درجه‌ای از سردی و انتزاع، جز با کلی‌گرایی ممکن نیست. نیرومند‌ترین نگاه به چهره‌ی دیگری، نگاه سرد و بی‌حالت است.»

گفتنی است؛ اخلاقی متولد ۱۳۵۷ در شیراز و فارغ‌التحصیل دانشگاه RMIT ملبورن است.

او یک هنرمند مفهمومی است که کارش را در سال ۱۳۸۰ آغاز کرد. مشغله‌ی اصلی او عکاسی، ساختن ویدئو آرت و فیلم کوتاه است و در این مسیر سعی دارد از طریق عکاسی و در قالب هنر مفهومی معاصر کار کند. او چندین فیلم کوتاه ساخته است که در فستیوال‌هایی چون موزه‌ی هنر برکلی، پوسان و اسلو نمایش داده شده‌اند.

همچنین اخلاقی چندین نمایشگاه عکس از ۱۳۸۰-۱۳۸۹ در ایران، ترکیه، استرالیا و انگلستان برگزار كرده و برنده جایزه سوم مسابقه‌ی عکاسی UN Habitat، لندن است.

شهریور سال گذشته نیز نمایشگاه عكس «تعلیق در تهران» را در گالری طراحان آزاد برپا كرد.