موسیقی محسن نامجو، هنرمند جوان و نوجوی موسیقی ایران كه نزدیك است به هنرمندی جهانی بدل شود سهل است و ممتنع.

در بسیاری از كارهای آوازی اش با همراهی یك ساز كه خود می نوازد، در مقام شاعری نوجو و سنت شكن و ترانه سرایی حتی شالوده شكن ظاهر می شود و اشعاری را كه خود سروده است با همراهی سه تار یا گیتار می خواند. اشعار این ترانه ها به فراخور محتوا و مضمون گاه از اوزان عروضی پیروی می كنند و گاه قالب سپید و آزاد به خود می گیرند و گاه در پی ایجاد نوعی موسیقی در هجاها و قالب شعری است. در اینگونه آثار، در پی رعایت یك سنت ترانه سرایی به سان هنرمندی ظاهر می شود كه در پی ایجاد نوعی موسیقی بلوز با قالب ایرانی است و گاه حتی شكل هنرمندی از جنس موسیقی راك معترض را به خود می گیرد. موسیقی او در این نوع از آثارش با رعایت فرم های ایرانی، موسیقی ردیفی و مقام های ایرانی آغاز می شود اما نامجو، اغلب این فرم های متعارف را می شكند و با نوآوری یا بداهه نوازی از قالب سنتی و متعارف فراتر می رود.

اشعارش در این آثار از دانش و مجموعه خوانده های وسیع او حكایت می كند و گهگاه باری اجتماعی یا معرفتی و فلسفی به خود می گیرد.

در نوعی دیگر از آثارش از موسیقی پرحجم تری استفاده می كند و نوعی موسیقی تلفیقی (یا فیوژن) را شكل می دهد كه با تركیب سنت های آوازی ایرانی، رعایت قالب موسیقی ردیفی، ریتم راك (با همراهی یك گروه كوچك موسیقی متشكل از مجموعه سازهای كوبه ای و گیتار الكترونیك) و موسیقی خراسانی همراه است. از آواز به عنوان صدای همراه سازها سود می برد و ریتم های راك انتخابی اش حتی او را به حیطه جاز راك می برد. گاه از اشعار شاعرانی چون حافظ و مولوی سود می برد و آنها را در این قالب تركیبی بازخوانی می كند. اشعارش پر از ارجاعاتی به كتاب ها، خوانده ها و حتی اخبار و حوادث روز است و گاه از دقت و مداقه او در فرهنگ پاپ و عام ایرانی حكایت دارد.

در كیمیاگر اما با یك محسن نامجوی متفاوت سروكار داریم، در نقش یك <گروه تئاتری> كه كتاب كیمیاگر را چون یك اثر نمایشی اجرا كرده است. او در نقش تمام پرسوناژهای این اثر ظاهر شده است و همه نقش ها را به شیوه ای شبیه یك نمایش رادیویی یا تئاتر صوتی بازی كرده است. جدا از این، اینجا او را در نقش موسیقیدانی تمام عیار می بینیم. با قطعه هایی از موسیقی تلفیقی كه نه فقط شخصیت و ساختار موسیقایی او را در خود دارند بلكه چون یك موسیقیدان مصنف موسیقی فیلم یا تئاتر به خلق فضای اثر در هر لحظه و هر فصل كمك كرده است. سازهای او اینجا فقط سازهایی متعارف نیستند بلكه از سازهایی غیرمتعارف، ادوات صوتی متنوع و حتی روزمره برای خلق فضا بهره برده است و به یك موسیقی حیرت انگیز، پرحجم، متشكل از سازهای گوناگون، ادوات صوتی و صدای انسانی به مثابه یك ساز برای خلق فضا و موقعیت رسیده است. این تجربه ای تازه برای او و برای موسیقی ایران است.

امید روحانی