نمایش نیمه اول تیم ملی را بیشتر پسندیدیم. هر چه باشد تیم ملی در نیمه اول منسجم تر و سازمان یافته تر از نیمه دوم بود. در نیمه دوم هر چه به پایان بازی نزدیكتر شدیم، تیم ملی شتابزده تر و «ایرانی تر» بازی كرد. بازی شتابزده و احساساتی تیم ملی در دقایق آخر رسماً تبدیل شد به فوتبالی یكطرفه كه در آن ما دفاع می كردیم و چین گل نمی زد!

نمایش نیمه اول را می توان یك نمایش دفاعی قابل قبول و یك نمایش تهاجمی متوسط ارزیابی كرد.تمام اشتباهاتی كه از خط دفاع تیم علی دایی می دیدیم، در تیم افشین قطبی دیده نمی شد. بازگشت به سیستم ۱ ۳ ۲ ۴ و استفاده از ۲ هافبك دفاعی خیلی كمك حال بود برای اینكه فشار روحی خط دفاع كاهش یابد. دفاع تیم ملی در كناره ها نه از جناحین دریبل خورد و نه از عمق شكست.

اصول دفاعی به خوبی رعایت شد و دستورات دفاعی به هیچ عنوان فراموش نشد. در فاز تهاجمی كاری نداشتیم غیر از فشار و پرس كه دلیلش را چند پاراگراف پایین تر خواهیم نوشت.

نیمه دوم با تعویض هایی شروع شد كه چند دقیقه ای بازی تیم ملی را مختل كرد. بلافاصله بعد از آنكه شوك ۴ تعویض همزمان سپری شد، تیم ملی به تعویض ها واكنش مثبت نشان داد. بلافاصله تیم ملی از جناح راست ۲ بار توسط كاظمیان و كعبی صاحب موقعیت تك به تك شد اما بی دقتی مانع از استفاده از این فرصت گردید.

كمر تیم ملی از وقتی شكست كه آندرانیك تیموریان مصدوم شد و از زمین بیرون رفت. با تبدیل ۱ ۳ ۲ ۴ به ۲ ۴ ۴ و بعد با بیرون رفتن تیموریان تیم ملی میانه میدان را به سادگی از دست داد و در ۳۰ دقیقه آخر كاملاً عقب نشست. بازی تمام شد و تیم ملی باخت.

سناریوی پیش بینی شده توسط افشین قطبی برای بازی تیم ملی مقابل كره شمالی، كاملاً مشخص شد. قطبی می خواهد با ۱ ۳ ۲ ۴ مقابل كره شمالی بازی را شروع كند. تیم دفاعی باید تدافعی بازی كند و منافذ را ببندد تا در كره شمالی گل نخوریم. مهاجمان نیز باید بكوشند تا با فشار آوردن به مدافعان باعث خستگی آنها شوند. در چنین سناریویی نتیجه نیمه اول صفر صفر پیش بینی می شود. قطبی در اوایل نیمه دوم مهاجمان سرعتی و تازه نفسی مثل خلعتبری را اضافه می كند تا در ضد حملات به دفاع خسته كره شمالی شوك بزند و به گل برسد. این خوابی است كه قطبی برای كره شمالی دیده. فردا در این مورد بیشتر خواهیم نوشت.