بابافغانی شیرازی از شاعران دوره تیموری سروده‌ای درباره واقعه كربلا و ارادت به امام حسین (ع) دارد.

بابافغانی شیرازی چهره ممتاز شعر دوره تیموری است كه سبك او سال‌ها توسّط غزل‌سرایان سده دهم، تقلید می‌شده است.

حتّی برخی از محقّقان طرزسرایش مبدعان سـبـك و مكتب وقوع را در ابتدای امر، متاثّر از شیوه سرایش وی در اشعارش دانسته‌اند. زمان فوت وی به روشنی معلوم نیست. او در سرایش مراثی نیز ید طولایی داشته است.

بابافغانی شیرازی درباره واقعه كربلا می‌سراید:

هر گل كه بر دمید ز‌هامون كربلا

دارد نشان تازه مدفون كربلا

پروانه نجات شهیدان محشرست

مهر طلا ببین شده گلگون كربلا

در جستجوی گوهر یكدانه نجف

كردم روان دو رود به جیحون كربلا

نیل است هر عشور به بیت الحزن روان

از دیده‌های مردم محزون كربلا

در هر قبیله، از قِبَل خوان اهل بیت

ماتم رسیده‌ای شده مجنون كربلا

بس فتنه‌ها كه بر سرِ مروانیان رسید

وقت طلوع اختر گردون كربلا

بردند داغ فتنه آخرْ زمان به خاك

مرغانِ زخم خورده مفتون كربلا

گرگان پیر، دامن پیراهن حسین

ناحق زدند در عرق خون كربلا

خونابه روان جگر پاره حسین

در هر دیار سر زده بیرون كربلا