بعد از بازی ایران و كره شمالی انتقادات بسیاری از خط دفاعی تیم ملی به عمل آمد. كره ای ها در ۳۰ دقیقه پایانی فشار زیادی روی دروازه ما آوردند و در این دقایق ضعف های خط دفاعی تیم ما تا حدی عیان شد.

البته كره شمالی تیم ضعیفی نبود و مسلماً به هیچ حریفی اینقدر راحت نمی بازد اما انتظار می رفت خط دفاعی تیم ما عملكرد بهتری داشته باشد. ایران در این دیدار با كعبی و زارع در جناحین و عقیلی و حسینی در مركز خط دفاعی بازی كرد و این یعنی تقریباً همان تركیب آشنای همیشگی اما به نظر می رسد این روزها عقیلی و حسینی چندان آماده نیستند و در سمت راست هم وقتی كعبی نفوذ می كند فضای زیادی پشت سر او خالی می ماند. دایی برای بازی با امارات و به خصوص دیدار با كره جنوبی حتماً باید فكری به حال مركز خط دفاع تیمش بكند چون كره جنوبی بسیار خطرناك تر از همتای شمالی خود محسوب می شود و مهاجمان بهتری هم دارد.

تیم ما در هر ۲ بازی قبلی یك گل خورده و حداقل یكی، دو گل هم نخورده اما اگر بخواهیم در این ماجرا فقط علی دایی را مقصر بدانیم ،یك اشتباه بزرگ است. این روز ها تقریباً تمام تیم های لیگی ما در خط دفاعی مشكل دارند. چه تیم هایی مثل پرسپولیس كه با ۴ مدافع بازی می كنند و چه تیم هایی مثل استقلال كه همچنان به روش ۲ ۵ ۳ پایبند هستند.

در واقع این روزها مشكل بزرگ فوتبال ایران در خط دفاعی است و شاید در لیگ بتوان مدعی شد كه فقط سپاهان خط دفاعی نسبتاً خوبی دارد و این مسأله را آمار گل های خورده این تیم هم ثابت می كند. برای اینكه مشكل تیم ملی در خط دفاعی (بخوانید مشكلاتی كه در ساختار دفاعی وجود دارد) حل شود ابتدا باید از باشگا ه ها شروع كرد.

مادامی كه باشگاه های ما ساختار دفاعی مناسب نداشته باشند وضع بر همین منوال خواهد بود. تیم ملی ایتالیا اگر خط دفاعی نسبتاً خوبی دارد، به این خاطر است كه اكثر باشگاه های ایتالیایی و یا حداقل باشگا ه های مطرح این كشور ساختار دفاعی خوبی دارند و كلاً كارهای دفاعی را جدی می گیرند اما همین ایتالیا هم كم گل نمی خورد و به هر حال تیمی كه عناصر هجومی زیادی دارد و مردانش بیشتر به حمله كردن فكر می كنند، گل هم می خورد. ما هم نمی گوییم تیم ملی نباید گل بخورد اما مهم این است كه مثلاً در دیداری مثل دیدار با كره شمالی تیم ما زیاد به حریف موقعیت گل ندهد و مردان دفاعی اش با عناصر هجومی حریف سختگیرتر باشند. در دیدار عصر چهارشنبه شاهد بودیم كه مهاجمان نه چندان بلندقامت كره ای بارها و بارها در محوطه جریمه تیم ایران ضربه سر زدند و خطراتی را برای دروازه ما ایجاد كردند. حتی تك گل حریف هم روی یك ضربه سر به ثمر رسید، در حالی كه بازیكنان ما خیلی راحت می توانستند جلوی سرزنی بازیكن كره ای را بگیرند.

ایرادات خط دفاعی تیم ایران همگی قابل رفع است. فقط ملی پوشان باید بیشتر دور هم جمع شوند، بیشتر تمرین كنند و كار بیشتری با مردان دفاعی انجام شود. به فرض بازی با كویت می تواند یك محك مناسب برای دیدار با امارات باشد اما دایی هم حتماً باید تمرینات اختصاصی مناسبی را برای مردان دفاعی تیمش در نظر بگیرد و آنها را از هر حیث برای دیدارهای آینده آماده كند.

فرهادزاده