پانزدهمین جشنواره بین المللی تئاتر كودك و نوجوان در حالی به آخرین روز خود رسیده كه صرف نظر از افتتاحیه، امید می رفت طبق گفته مسوولان در ادامه، شاهد عنصر نظم به عنوان شاخصه اصلی جشنواره باشیم، اما تنها نكته ای كه در این چند روز به چشم نخورد، همان نظم و انضباطی است كه وعده داده شده بود.

همه شواهد در طول ۴ روز برگزاری جشنواره پانزدهم تئاتر كودك و نوجوان البته با پیشوند بین المللی این نكته را به اثبات می رساند كه هنوز با وجود سال ها تجربه، ما در ساده ترین و اساسی ترین مراحل برگزاری یك رویداد نمایشی، دچار ضعف شدید برنامه ریزی، مدیریت، اجرا، تاثیرگذاری، جریان سازی و در یك كلام، ضعف بنیادین در ساختار مهندسی فرهنگی خود هستیم. نكته های این جشنواره را می خوانید:

● داوران قلابی

روز دوم جشنواره، اتفاقی عجیب همه را شگفت زده كرد. نمایشی از شهرستان ساری در بخش مسابقه ایران جشنواره در سالن شیخ بهایی با حضور ۳ نفر كه ادعا می كردند داوران جشنواره هستند به روی صحنه رفت، در حالی كه داوران پشت در مانده بودند و آن ۳ نفر نیز تا كنون شناسایی نشده اند. پس از ۲ روز داوران متوجه شدند تمامی كارهای حاضر در جشنواره تنها یك اجرا دارند در حالی كه یك تجربه ساده در برگزاری جشنواره ها ثابت كرده كه به دلیل حجم بالای آثار حاضر در جشنواره و كمبود داوران، كارها حد اقل باید در ۲ روز متفاوت اجرا داشته باشند اما باز هم در بدعتی نوین از سوی مسوولان برگزاری، كارهای نمایشی تنها در یك روز ۲ اجرا داشتند.

داوران از كیفیت نازل آثار ایرانی حاضر در جشنواره گله مند بودند و به خود نوید كارهای بهتر را درروزهای آتی می دادند و به خبرنگاران برای پاسخ به همین كیفیت نازل لبخند می زدند یا سكوت می كردند.

● نشست های تخصصی روی پشت بام

▪ ستاد خبری جشنواره در ارایه اخبار بسیار كند عمل می كند و تمام تلاش خود را بر انتشار بموقع بولتن روزانه متمركز كرده است.

▪ نشست ها ی تخصصی شبانه با حضور استادان و داوران خارجی حاضر در جشنواره، در آخرین ساعات شب (۱۱ شب) در بام هتل صفوی در حالی برگزار می شود كه حاضرین خوابند یا از سرما تنها به فكر رهایی از این نشست هستند.

▪ در سالن های نمایشی، مردم مدام رفت و آمد می كنند و بیشتر سالن ها به جای تعریف تئاتر و فرهنگ مخاطب سازی برای ایشان شبیه پارك است كه در این میان گروه ها و بخصوص گروه های خارجی در طول اجرا مجبور به تذكر سكوت و كمتر جا به جا شدن مخاطبان به جای تمركز بر اجرای صحنه هستند.

▪ خبرنگارها كه روزهای ابتدایی كمی عزیز بودند، روز سوم یا به آنها ماشین برای انتقال به سالن داده نمی شود یا از ایشان می خواهند برای خودشان تاكسی تلفنی بگیرند.

● بین المللی شدن به روش ما

همه آنچه ذكرش رفت و تعداد دیگر كه بیان نشد، اما می توان از این مجمل حدیث حیرانی آنها را نیز خواند موید این نكته هستند كه متولیا ن نمایش تنها به فكر پاسخگویی به بالا دستی های خود هستند. تكثر برگزاری جشنواره های بی برنامه و تلاش برای بین المللی كردن آنها و ثبت جهانی تنها به افزودن آمار كمی كارهای فرهنگی در كشور منجر می شود.

در حالی كه پیش از تلاش برای بین المللی كردن هر جشنواره باید شیوه های برنامه ریزی برگزاری جشنواره ها را بخصوص در شرایط بین المللی بودن آنها آموخت، مگر این كه متولیان جشنواره بین المللی تئاتر كودك و نوجوان در كنار ثبت جشنواره خود در فهرست جشنواره های بین المللی جهان، بی نظمی های آن را در تمام زمینه ها به ثبت رسانیده باشند كه اگر این گونه باشد، باز هم نشان از متفاوت بودن جشنواره های ما در قیاس با تمام دنیا خواهد داشت و اگر نه، لزوم برگزاری این چنین جشنواره هایی در دستیابی به چه اهدافی نهفته است؟!