تیم ملی تنیس اسپانیا بدون ستاره شماره یک جهان خود رافائل نادال سومین قهرمانی دیویس کاپ را به خانه برد. این اولین قهرمانی خارج از خانه اسپانیا در مسابقات دیویس کاپ بود. پس از دور نخست مسابقات که در اسپانیا برگزار شد، هنوز رافائل نادال مصدوم نشده بود و آنها امیدواری زیادی داشتند که بتوانند در بوئنوس آیرس آرژانتین را شکست دهند. اما در روزهای نخست جام مسترز که در شانگهای برگزار شد با کناره گیری مرد شماره یک تنیس از مسابقات به علت مصدومیت کتف و شانه شک و تردید بر تیم اسپانیا سایه افکند. غیبت یک ماهه نادال بهترین خبر ممکن برای تیم ملی آرژانتین بود. استفاده از این نقطه ضعف اسپانیا در کنار امتیاز میزبانی شرایط را برای تنیسورهای آرژانتینی به بهترین شکل ممکن مهیا کرد که بتوانند قهرمانی شان را در آخرین تورنمنت تنیس سال تثبیت کنند.

اما آخرین شنبه و یکشنبه ماه نوامبر برای آرژانتینی ها اصلاً دلچسب و خوشایند نبود و استادیوم «ماردل پلاتا» شاهد شکست تنیسورهای وطنی بود که به رغم داشتن تمام امکانات قهرمانی نتوانستند به این مهم دست پیدا کنند. یکشنبه عصر «فرناندو ورداسکو»، خوزه آکاسالوی آرژانتینی را در یک مسابقه نفسگیر که سه ساعت و ۵۶ دقیقه به طول انجامید با نتایج ۱ ۶ ،۶ ۳ ، ۴ ۶ ، ۳ ۷ ، ۶ ۷ و ۶ ۳ شکست داد تا درنهایت قهرمانی اسپانیا مسجل شود.

ماتادورها پیش از این قهرمانی دیویس کاپ سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ را نیز به نام خود ثبت کرده بودند.

ورداسکو در مسابقه انفرادی جانشین داوید فرر شد و آکاسالو تنیسور رنکینگ ۴۸ رده بندی در ثانیه های آخر جانشین مارتین دل پورتوی مصدوم شد. دل پورتو بهترین تنیسور آرژانتین در سیدبندی جهانی در جایگاه نهم ایستاده است. پیروزی «ورداسکو» در این مسابقه اسپانیا را با نتیجه ۳ بر یک جلو انداخت و لزوم انجام بازی آخر با این پیروزی از بین رفت. از دست دادن این قهرمانی برای آرژانتینی ها شوک بزرگی بود، چرا که تصور نمی کردند مغلوب اسپانیایی شوند که تمام مرکز ثقلش روی رافائل نادال است.

ورداسکو پس از پیروزی مقابل همتای آرژانتینی خود در حالی که تلاش می کرد اشک هایش سرازیر نشود گفت؛«این بهترین روز زندگی من است.»

حالا اسپانیا هفتمین تیمی است که در طول تاریخ ۱۰۸ ساله مسابقات دیویس کاپ دنیا توانسته سه بار و بیشتر از سه بار قهرمانی را به نام خود ثبت کند.

اسپانیا امسال در عرصه ورزش موفقیت های چشمگیری داشت. قهرمانی دیویس کاپ، قهرمانی در رقابت های دوچرخه سواری توردوفرانس، قهرمانی نادال در تنیس ویمبلدون و شاید مهم تر از همه در عرصه فوتبال باشد که تیم ملی این کشور توانست در رقابت های یورو ۲۰۰۸ قهرمان اروپا شود.

کارلوس ساستره سومین اسپانیایی است که توانسته قهرمانی توردوفرانس را به نام خود ثبت کند. نادال برای نخستین بار در ویمبلدون قهرمان شد و تیم فوتبال اسپانیا به طلسم ۴۴ساله ناکامی اش در فوتبال اروپا پایان داد. شاید در این میان تنها کمی افسوس برای نادال باقی بماند که با داشتن مدال طلای المپیک مصدومیتی به موقع گریبانش را گرفت و اجازه نداد سهمی از قهرمانی تیمش را در دیویس کاپ به نام خود ثبت کند.

ورداسکو در ادامه صحبت هایش با خبرنگاران آرژانتینی در مقابل فلاش های پیاپی دوربین ها گفت؛ «رویای کودکی ام به حقیقت تبدیل شد این شانسی است که تنیسورهای کمی در جهان آن را پیدا می کنند و کمتر پیش می آید که بتوانند کاری اینقدر بزرگ انجام دهند. این مسابقه مهم ترین مسابقه زندگی حرفه یی من بود.»

اما در مقابل آگاسالو تنیسور شکست خورده آرژانتینی ها گفت؛«وقتی به رختکن رفتم نمی توانستم از شدت ناراحتی و غصه اشک هایم را کنترل کنم. این اتفاق دقیقاً با شکست ما مقابل روسیه که سه مسابقه از چهار مسابقه را از دست دادیم منطبق شد و همین درد و اندوه مرا مضاعف کرد. ما همه شرایط را داشتیم که پیروز شویم و قهرمانی دیویس کاپ را کسب کنیم اما نتوانستیم و هیچ کس نمی داند چرا.» آلبرتو مانچینی کاپیتان آرژانتینی ها که هفته پیش با شنیدن خبر غیبت نادال در این مسابقات به شکل غیرمتعارفی ابراز شادمانی و خوشحالی کرده بود به قدری از شکست آکاسالو شوکه بود که جز یکی دو جمله کوتاه دیگر با خبرنگاران صحبت نکرد؛ «همه چیز فراهم بود اما ناگهان شرایط عوض شد. بازیکنان ما همگی توانمند بودند و مسوولیت پذیری زیادی داشتند. ما مستحق باخت نبودیم.» اما برنامه ریزی های آرژانتینی ها و حضور صدها هزار نفر از هواداران تنیس این کشور که بی صبرانه منتظر جشن قهرمانی تیم ملی کشورشان بودند هیچ کدام موثر واقع نشد. میلیون ها تماشاچی تلویزیونی که طرفدار تیم امریکای جنوبی بودند با پیروزی اسپانیا مایوس شدند. به نظر می رسد هواداران آرژانتینی، امتیاز میزبانی و غیبت نادال برای نجات آرژانتین کافی نبود.

شیوا آباء