سال ها است كه جسته گریخته صحبت هایی درباره گنجینه چندمیلیون دلا ری موزه هنرهای معاصر می شنویم؛ گنجینه ای حاوی شاهكارهای اصل هنرمندانی چون پابلو پیكاسو، اندی وارهول، جكسون پولا ك و... كه جمعا حدود یك تا ۵/۲ میلیارد پوند (حدود یك میلیارد دلا ر) ارزش دارند؛ ولی در زیرزمین موزه خاك می خورند.

گزارش های زیادی هم درباره این گنجینه تا حالا منتشر شده و همواره شایعاتی هم در مورد این شاهكارها دهان به دهان گشته است؛ شایعاتی از قبیل فروش آنها به خارجی ها، قرار داشتن آنها در معرض نابودی و.... شبكه خبری ABC آمریكا، در گزارشی تحلیلی و مفصل كه روز شنبه اول مارس (یازدهم اسفند) منتشر كرد، از طرح های رئیس موزه هنرهای معاصر برای نمایش دائمی این شاهكارها خبر داد. هرچند این طرح در هیچیك از رسانه های داخلی بازتاب پیدا نكرده، با این حال انتشار جهانی آن انتظارها و خواسته های بین المللی را در این مورد بالا می برد؛ مساله ای كه می تواند برای هنر ایران سودمند باشد.

همان طور كه گزارش ABC حاكی است، گنجینه موزه هنرهای معاصر یكی از بهترین مجموعه های هنری جهان است كه بعضی آثار موجود در آن حتی در نیویورك یا پاریس هم نگهداری نمی شود. تنها شماری از مجموعه داران و موزه داران غربی و تعدادی از خبرنگاران و اصحاب رسانه ها تاكنون موفق به بازدید از این آثار ذی قیمت شده اند. یك بار هم به مدتی كوتاه در سال ۱۳۸۴ این آثار در قالب نمایشگاه <جنبش هنر مدرن> امكان نمایش موقت پیدا كرد.

گزارشگر ABC كه گویا این آثار را دیده، چنین به توصیف این شاهكارها می پردازد: <آنچه مقابل چشمان بیننده قرار دارد، خیره كننده است؛ مجموعه ای از نقاشی های پیكاسو در آن وجود دارد، همچنین آثاری ارزشمند در زمینه هنر پاپ از ری لیختنشتاین و اندی وارهول، پرتره های وارهول از جكی اوناسیس، میك جگر و مرلین مونرو، سلف پرتره ای از دیه گو ریورا و یك نقاشی كه می توان آن را بهترین اثر جكسون پولا ك در خارج از آمریكای شمالی قلمداد كرد.> اثر مورد وصف پولا ك، جزو پرشایعه ترین آثار این گنجینه بوده است؛ چرا كه یك بار در دوران مدیریت قبلی موزه گفته شد به مبلغی گزاف به یك مجموعه دار خارجی فروخته شده؛ شایعه ای كه طبق گزارش گزارشگر ABC باطل بودن آن ثابت می شود. این اثر چندی پیش قیمت گذاری شد كه كارشناسان ایرانی قیمت آن را ۳۰۰ میلیون دلا ر و كارشناسان خارجی ۱۶۰ میلیون دلا ر برآورد كردند. در كنار شاهكارهایی كه چشم گزارشگر ABC را خیره كرده، می توان به هنرمندانی چون مونه، ون گوگ، پیسارو، رنوار، گوگن، ماگریت، میرو و براك اشاره كرد كه آثارشان هم اكنون در موزه نگهداری می شود.

ABC در ادامه، ماجرای شكل گرفتن این گنجینه را شرح داده است؛ اینكه اول بار فرح دیبا، همسر محمدرضا پهلوی در دهه ۷۰ میلا دی این آثار را در قالب مجموعه ای گردآوری كرد و همزمان با انقلا ب اسلا می كاركنان موزه آنها را به زیرزمین این مكان منتقل كردند. ABC در ادامه پرسش مهمی را مطرح می كند؛ پرسشی كه برای اولین بار نیست كه مطرح می شود: <چرا این شاهكارها تا به حال به نمایش گذاشته نشده اند؟ > جواب گزارشگر این شبكه البته این است كه این امر هم دلا یل ایدئولوژیك و هم دلا یل كاربردی دارد: <این گنجینه عظیم است و موزه كوچك. مدیر موزه آقای صادقی معتقد است در موزه فضای كافی برای نمایش این آثار وجود ندارد.> البته صادقی این را هم گفته بود كه به نمایش درنیامدن این آثار، یك تصمیم سیاسی نیست؛ هرچند گزارشگر ABC نظر دیگری دارد و معتقد است بخشی از این تصمیم به نگاه های ایدئولوژیك وابسته است.

اما بخش بااهمیت این گزارش، آنجایی است كه ABC از طرح های صادقی برای نمایش دائمی این گنجینه خبر می دهد. در این بخش از گزارش به نقل از صادقی می خوانیم: <طرح هایی برای نمایش دائمی گنجینه موزه در دست است؛ طرح هایی كه به گسترش یافتن فضای موزه بستگی دارد. اگر ما بتوانیم این طرح ها را اجرا كنیم، دسترسی تمام وقت و دائمی مردم را به این آثار برای دیدن آنها شاهد خواهیم بود. قطعا این امر رویاهای دوستداران هنر را در سراسر جهان برآورده می كند.> صادقی در ادامه در مورد این طرح ها می افزاید: <ما قصد داریم طی دو یا سه سال آینده موزه را گسترش بدهیم و فضایی دائمی برای نمایش این آثار فراهم كنیم. موزه امیدوار است آثار بیشتری از هنرمندان غربی به این گنجینه اضافه كند. امیدواریم بتوانیم یكصد نقاشی از هنرمندان اروپا و آمریكا بخریم.>

گزارش شبكه ABC در حالی منتشر می شود كه روزنامه گاردین هم در سال گذشته در گزارشی مفصل به این گنجینه پرداخته بود. ارزش یك تا ۵/۲ میلیارد پوندی این گنجینه اول بار در آن گزارش و توسط رابرت تیت مطرح شد. به هر حال صرف نظر از این ارقام و آمار، آنچه در این میان اهمیت دارد این است كه شاهكارهای این گنجینه بتوانند هرچه زودتر امكان نمایش دائمی را پیدا كنند؛ قطعا این اتفاق به نفع هنر ایران و جهان خواهد بود.