پاسخ ناكافی وزارت امور اقتصادی و دارایی موجب شد تا هنوز هم مردم ندانند چقدر تسهیلات توسط بانكها و به چه بخشهایی پرداخت شده است و این گزارش با وجود اینكه حجم واقعی تسهیلات ارایه شده را بصورت ریالی نیاورده و این گره كور را مشخص نكرده، تاكید كرده كه سهم بخش بازرگانی و خدمات در مدت یاد شده در بانكهای تجاری و خصوصی هشت درصد رشد داشته و در آنسوی ، سهم بخش صنعت و معدن در بانكهای تخصصی به منفی هشت درصد رسیده است ؛ این گزارش نشان داد كه برخلاف اظهارات جهت دار برخی جریانها، بخش تولید و بخصوص بنگاه های زودبازده سهمی در افزایش نرخ تورم و مقدار نقدینگی جاری كشور نداشته و ندارند و ثابت كرد كه عملكرد بانكها در دوره مورد بحث برای ایجاد یك فاصله تبعیض آمیز بسیار بزرگ كه به اعتقاد ما بصورت آگاهانه و برای سرعت گرفتن روند واردات كالای مصرفی و زمین گیر كردن تولید ملی میباشد آغاز گردیده است .

همین سرمایه ملّت كه توسط بانكها به موتور محرك واردات كالای بی كیفیت خارجی تبدیل شده است ، بخاطر عدم وجود پشتوانه مناسب و در حقیقت عدم امكان و ناتوانی آن برای خلق ثروت بصورت حبابوار به رشد نقدینگی در گردش جامعه دامن زده و همین نقدینگی متورّم كه بدون بهره گیری از پشتوانه تولیدی به اقتصاد كشور تزریق شده است، پس از واردات كالای مصرفی و تحریك تقاضای مردم به مصرف گرایی جامعه دامن میزند بدون اینكه كوچكترین تحركی را برای تولید كشور بوجود آورد؛ در حالی كه اگر سرمایه گذاری در تولید شروع شود بعلت بازگشت زمانبر آن بزودی در نقدینگی سرگردان جامعه اثرگزار نخواهد بود .

نتیجه امر هم این میشود كه در یك دوره ی كوتاه مدت تقاضای مردم مصرف زده ای كه خود را با همه گونه كالای غیر وطنی هماهنگ كرده اند بصورت انباشته روزبروز بیشتر میشود و دوشادوش همان نقدینگی اعطا شده به بخش بازرگانی، به آشفته كردن فضای اقتصادی كشور دامن میزند و موجب بالا رفتن هرچه بیشتر گردش مالی بدون پشتوانه در اقتصاد كشور میشود و موجبات متورّم شدن حباب وار تورم میشود .

جا دارد وزارت اقتصاد همانطور كه بر وقوع چنین خطای بزرگی اذعان كرده است، نظام بانكی كشور را ملزم كند تا پس از این، چنین كاسه داغتر از آش نشده و به تامین سرمایه پشتیبانی كننده واردات كالای مصرفی نپردازند تا شاید با تحریك تقاضای كالای داخلی چرخ تولید بحركت درآید و شكوفایی اقتصادی كشور را رقم بزند.

محسن سیروس

مشاور رئیس خانه صنعت و معدن

این یادداشت در تاریخ ۲۷/۱۰/۸۶ در صفحه ۱ روزنامه آسیا به چاپ رسیده است .