امیر قادری در نشست نقد و بررسی فیلم «در دره الاه» گفت: این فیلم ضد سیاست های دولت جورج بوش ساخته شده است.

آخرین نشست مطبوعاتی كه دیشب در سینما صحرا برگزار شد به نقد و بررسی فیلم «در دره الاه» اختصاص داشت كه نیما حسنی نسب و امیر قادری آن را برگزار كردند.

بنا بر این گزارش، نیما حسنی نسب در ابتدای این نشست، در مورد آخرین ساخته پل هگیس گفت: این فیلم در جریانات پس از جنگ عراق ساخته شده و باتوجه به وضعیت كلی سینمای آمریكا، رویكردی تند، سریع و انتقادی نسبت به فجایع این جنگ و بلایی كه این جنگ بر سر جوانان آورده را به تصویر می كشد. این فیلم نوعی الگوی جست وجو را در خود دارد و می خواهد از طریق جست وجو پیرامون یك موضوع كه همان پیدا كردن عامل قتل یك سرباز است، به رهیافتی درباره وضعیت جنگ آمریكا و عراق برسد و به ما جریان جنگ را بفهماند.

امیر قادری نیز در این جلسه با اشاره به اینكه این فیلم ضد دولت جرج بوش است، گفت: اگر قرار باشد با نمایش این فیلم بخواهیم بحث ضد آمریكایی بودن آن را بكنیم، به نتیجه ای نمی رسیم چون این فیلم درواقع ضد جرج بوش است نه دولت آمریكا.

وی افزود: تأكیدات مداومی كه روی پرچم آمریكا دراین فیلم می شود و نمایش پرچم پاره پاره آمریكا در انتهای فیلم كه در واقع زخم پذیری آمریكا را نشان می دهد، درواقع نوك پیكان انتقاد خود را به دولت جورج بوش نشان می دهد و فیلمسازانی كه این آثار را می سازند، در واقع از شدت علاقه به كشورشان این كار را می كنند و با این دیدگاه، ضد بوش ترین فیلم های این چند سال، آمریكایی ترین فیلم های این سال ها بوده اند و امیدوارم اگر ما قرار است سینمایی پویا و شاداب داشته باشیم مسئولین ما هم اجازه ساخت آثار انتقادی را به سینماگران بدهند، چون انتقاد از یك نظام، به معنای انتقاد از یك كشور نیست.

نیما حسنی نسب نیز در تأیید این حرف گفت: درست است كه این فیلم ها در جهان چهره ای تلخ و سیاه از آمریكا عرضه می كند اما فیلم های فیلمسازان به این دلیل موفق اند كه آنان به هویت ملی خود توجه دارند و عرق ملی زیادی كه به كشورشان دارند و همین دیدگاه به آنها فرصت می دهد تا انتقادهای خود را به امید بهترشدن وضعیت كشورشان بیان كنند.

در ادامه، قادری گفت: سه فیلم آمریكایی اكران سال گذشته هالیوود، درباره قاتلی آمریكایی بود كه از تگزاس می آمد. جورج بوش هم اهل تگزاس است و روشنفكران همه او را تهدیدی برای جامعه آمریكا می دانند. «در دره الاه» هم این فكر را در ذهن ایجاد می كند كه ملتی در حال نابود كردن خودش است و به جای اینكه بخواهد درخارج به دنبال دشمن خود بگردند، سعی می كنند از داخل خود را بكاوند. در این فیلم بعضی از ارزش های آمریكایی را می بینیم كه تضعیف شده است.

حسنی نسب هم در پاسخ به این سوال كه آیا «در دره الاه» یك فیلم سطحی است یا خیر؟ گفت: سینمای آمریكا و سناریست های آمریكا نیاز به فرصت و تأمل برای عمیق شدن در ماجرای جنگ دارند كه هنوز به پایان نرسیده و نسلی كه در جریان این جنگ بوده و بعدا فیلمساز خواهند شد، هنوز فرصت حضور نكرده اند اما گذشت زمان كافی باعث می شود كه مسائل مربوط به جنگ به خوبی عیان شود و بتوان از میان این مسائل داستان های خوبی را بیرون كشید. در واقع فیلم های ضد جنگ اخیر نوعی واكنش مقطعی و احساسی هستند و مطمئنا در چند سال آینده هیچكس این فیلم ها را به عنوان فیلم های قوی نخواهد شناخت.