با گذشت ۹ روز از رقابت های المپیک ۲۰۰۸ پکن و توزیع بیش از ۳۰۰ مدال طلا، نقره و برنز، کاروان ایران تاکنون نتوانسته حتی یک مدال برنز بدست بیاورد؟

قبل از برگزاری این رقابت ها حتی بدبین ترین افراد هم فکر نمی کردند که با گذشت ۹ روز از رقابت های المپیک کاروان ایران حتی نتواند یک مدال کم رنگ برنز را هم به خود اختصاص دهد.

به راستی ورزش ما تاوان چه چیزی را پس می دهد؟؟.کارشناسان ورزشی و مردم دوستدار ورزش و حتی کسانی که وارد عرصه های ورزشی نمی شوند، اعتقاد دارند بی شک بیشترین تقصیر در این ناکامی بزرگ برعهده مسولان سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک است.

آنها عقیده دارند که بی برنامگی های در ورزش ما قبل از این رقابت ها بسیار مشهود بود و همان گونه که انتظار می رفت، حتی بیشتر رشته های اعزامی ما نتوانستند تدارک خوبی برای این مسابقات بزرگ که مهمترین رویداد ورزشی دنیاست بینند و همانطور که همه دیدند و ورزشکاران ما در بیشتر رقابت ها به ضعف بدنی خود باختند.

به گفته یکی از کارشناسان ورزش کشور ، اوج ناکامی های ورزش ما جایی خودنمایی می کند که در جدول توزیع مدال ها و حتی در رنکینگ این مسابقات پایین تر از کشورهایی همچون ویتنام، آذربایجان، تایوان ،تاجیکستان، زیمباوه و توگویی هستیم که شاید امکانات کم ما چندین برابر آنها باشد.البته مسئولان ورزش ما بهتر است بدانند که در بین کشور های آسیایی نیز در جایگاه یازدهم قرار داریم واین اوج ضعف مدیریتی ورزش ما را نشان می دهد.

البته با این ناکامی ها در ورزش ایران چندان ناآشنا نیستیم چرا که بارها و بارها مردم ما این قبیل اتفاقات ناگوار را به چشم دیده اند.

ناکامی فوتبال ما در جام ملت های آسیا، عدم حضور تیم فوتبال امید ما در رسیدن به المپیک پکن، فاجعه دوپینگ وزنه برداران ، ناکامی تیم کشتی آزاد در مسابقات جهانی باکو و... همه و همه دست به دست هم داده اند تا امروز این وضعیت اسفناک برای ورزش ما به وجود بیاید ، اگر چه موفقیت های ورزشی را نیز در عرصه های منطقه ای و آسیایی که اغلب هم در رشته های انفرادی بوده، از نظر دور نداشته ایم.

آن روز که ریاست سازمان تربیت بدنی می گوید کمیت " از نظر تعداد" در المپیک پکن برای ما مهمتر از کیفیت است آیا فکر چنین روزی را کرده بود. مطمئنا این ناکامی اثرات خود را تا سال ها بر ورزش ما خواهد گذاشت.

افول بیش از حد در رنکینگ های جهانی به طور حتم بر روی اکثر رشته های ورزشی ما نقش خواهد بست و ورزش ما باید چندین سال تلاش کند که به جایگاه قبلی خود باز گردد. به راستی ورزشکاران ما در پتانسیل بدنی چه چیزهایی نسبت به کشور های مدال آور کم دارند.تاریخ همواره نشان داده که ورزشکاران ما همیشه در قدرت بدنی و پتانسیل در دنیا زبانزد بوده و همیشه حرف های زیادی برای گفتن داشته ایم ولی اینکه نمی توانیم در میدان های بزرگ خود نمایی کنیم دلیلی جز عدم برنامه ریزی مناسب ندارد .

چطور ممکن است حمید سوریان که سه سال است در کشتی فرنگی دنیا رقیب ندارد و امید اول مدال آوری کاروان ما به یکباره و در عین ناباوری مقابل حریفانی که بارها آن ها را شکست داده است حذف می شود. یک کارشناسان با سابقه می گوید، نمی دانیم در کجای دنیا کشتی گیر المپیکی در آستانه رقابت در این چنین میدان بزرگی ۷ کیلو وزن کم می کند، این اوج بی برنامگی کشتی ما را نشان می دهد.

نمی خواهیم تمام گناه ها را گردن مدیران بیندازیم اما فکر می کنیم که این وظیفه فدراسیون و در راس آن رییس آن است که با یک برنامه ریزی مناسب جلوی این اتفاقات را بگیرد.

متاسفانه مدیران ورزش و روسای فدراسیون های ما در هنگام وعده دادن خیلی راحت حرف از مدال و امیدواری می زنند اما غافل از این که شاید خیلی از مشکلات ورزشکاران را نمی دانند.

اعتقاد بر این است که نقش هر مدیری در این چنین مواقعی مشخص می شود وگرنه هرکسی و در هر جایگاهی می تواند مدیریت کند.

هنوز فراموش نکرده ایم که بوکسور های المپیکی ما قبل از این رقابت ها چه زجرهایی از عدم امکانات مناسب و نبود بازی های تدارکاتی می کشیدند. باید بپذیریم که ورزش امروزه در دنیا به یک ابزار سیاسی مبدل شده است و خیلی از کشورها در این رقابت هاست که خیلی از حرف های خود را با عملکردشان می زنند.

مردم ما چه گناهی کرده اند که در چنین رویداد بزرگی که همگی چهار سال منتظر آن هستند فقط باید نظاره گر بالا رفتن پرچم و کسب مدال کشورهای دیگر باشند و حتی به یک مدال دل خوش نکنند!.

در عرصه رقابت های المپیک پکن همه مشاهده کردند که یک ورزشکار آمریکایی در رشته شنا به تنهایی

۹مدال را درو کرد و همه کاروان ورزش ایران دریغ از کسب یک مدال چرا؟؟

به هر حال فکر می کنیم که ناکامی ورزش ما در المپیک بهانه و شوکی برای انجام بسیاری از تصمیم گیری ها و اقدام های بعدی است و به یقین زمان آن فرا رسیده که مسئولان به خود بیایند و چاره ای برای این وضعیت اسفبار ورزش بیندیشند.

"حسین ابوالفتحی "