با وجود پاكسازی ۱۸ هزار كیلومتر از مناطق مین گذاری شده زمان جنگ هنوز ۲۴ هزار كیلومتر مربع از خاك ایران آلوده به مین های عمل نشده است و تاكنون ۳۷۱۳ قربانی ثبت شده دارد.

بررسی های مركز تحقیقاتی ترومای بیمارستان سینا و پژوهشكده مهندسی و علوم پزشكی جانبازان نشان می‌دهد كه از سال ۱۳۶۷ شمسی یعنی درست بعد از جنگ تحمیلی ۸ ساله با عراق ۳ هزار و ۷۱۳ نفر به علت انفجار مین های عمل نكرده در مناطق جنگی دچار حادثه شدند كه از این تعداد بیش از ۹۰درصد افراد غیر نظامی، ۵۵ درصد آنها یا بی سواد بوده اند یا فقط سواد خواندن و نوشتن داشتند.

تاكنون هزار و ۳۹۷ نفر از بین سه هزار و ۷۱۳ نفر قربانی مین در ایران جان خود را از دست داده‌اند، هزار و ۴۹۲ نفر آنها دچار قطع عضو شده‌اند، وضعیت ۴۵۹ نفر آنها نامعلوم است،‌ ۲۱۲ نفر آنها دچار ناتوانی شدند و البته ۵۶ نفر آنها كه معادل ۵/۱ درصد كل قربانیان ثبت شده است، بهبود یافته‌اند.

از بین ۳ هزار و ۷۱۳ قربانی مین در سالهای بعد از جنگ ۳/۳۴ درصد در استان كرمانشاه، ۹/۲۳ درصد در استان كردستان، ۱/۱۶ درصد در استان ایلام، ۳/۱۳ درصد در استان آذربایجان غربی، ۱/۱۲ درصد در استان خوزستان و ۳/۰ درصد روی نوار مرزی بوده‌اند كه البته ۲۴۷ نفر معادل ۷/۶ درصدشان زن بودند.

بیشترین قربانیان مین ها، افراد محلی هستند كه یا برای چرای دام یا برای عبور از مناطق پا بر مین های بازمانده از جنگ می‌گذارند و كشته می‌شوند، گر چه هویت ۷/۲۲ درصد این قربانیان نامعلوم است اما ۴/۲۸ درصد آنان برای چرای دام به دام مین افتاده‌اند، ۳/۱۰ درصد در حال تردد بوده‌اند، ۲/۴ درصدشان كودكان در حال بازی بوده‌اند و ۲/۴ درصد در حال انجام كار، ۷/۶ درصد در حال كشاورزی بوده‌اند و ۸/۶ درصد نیز برای پیدا كردن اشیای مشكوك به این مناطق رفته بودند.

۱۰۰ نفر از قربانیان مین ثبت شده در ۱۸ سال گذشته، مشغول جمع آوری گیاهان دارویی بودند، ۱۵ نفر در حال سفر بودند و ۱۰ نفرشان قاچاقچی بودند.

از این تعداد كمتر از ۱۰درصد افراد نظامی بوده‌اند كه برای گشت زنی، انجام ماموریت، پاكسازی میدان مین و تفحص شهدا به این مناطق رفته بودند. ۳۷۹ نفر آنها نظامی یا بسیجی بودند، ۴۱۲ نفر كشاورز، ۱۰۴۹ نفر دامدار، ۹۰ نفر خانه دار، ۱۹۹ نفر بیكار، ۸۲۶ نفر محصل، ۷ نفر دانشجو، ۳۲ نفر كارمند، ۲۱ نفر راننده، ۵ نفر عشایر، ۱۴۷ نفر كارگر بودند و ۶۷ نفر شغل آزاد داشتند.

از بین ۳هزار و ۷۱۳ قربانی مین ثبت شده در سالهای پس از جنگ فقط ۸/۷ درصد آنها مراقبت پیش بیمارستانی دریافت كرده‌اند، هزار و ۱۳۲ نفر آنها هیچ نوع مراقبت پیش بیمارستانی دریافت نكردند، وضعیت دو هزار و ۲۸۴ نفر آنها از این نظر نامعلوم است كه البته استان ایلام با ۲/۳۸ درصد مراقبت پیش بیمارستانی وضعیت بهتری دارد به خصوص اینكه فقط ۳/۰ درصد از قربانیان مین در استان كردستان بعد از حادثه مین مراقبت پیش بیمارستانی دریافت كردند.

از بین افراد زنده‌ای كه گرفتار مین شده‌اند و اطلاعات آنها موجود است، ۶/۹۴ درصد كمتر از سه ماه خدمات بستری دریافت كرده‌اند و فقط ۴/۵ درصد سوابق بستری بیش از سه ماه دارند.

اطلاعات تخمینی موجود نشان می‌دهد، عراق در طول جنگ ۸ ساله‌ای كه به ایران تحمیل كرد، بین ۱۲ تا ۱۶ میلیون مین در ۴۲ هزار كیلومتر مربع از مناطق مرزی ایران كار گذاشته است كه تاكنون ۱۸ هزار كیلومتر مربع آن پاكسازی شده است اما پاكسازی مین‌های باقیمانده به بودجه‌ای در حدود ۴ هزار میلیارد تومان نیاز دارد و در خوشبینانه ترین حالت پاكسازی آنها ۵ تا ۱۰ سال طول می‌كشد.

سالانه ۳۰۰ حادثه ناشی از مین در ایران ثبت می‌شود كه بیشترین قربانیان این حوادث افراد زیر ۲۰ سال هستند به طوری كه از بین سه هزار و ۷۱۳ قربانی ثبت شده نزدیك به دو هزار نفر افراد زیر ۱۸ سال بوده‌اند.

آخرین ‌آمار تخمینی مجامع جهانی نشان می‌دهد، در زمان حاضر بین ۶۰ تا ۷۰ میلیون مین در زمینهای حداقل ۷۰ كشور دنیا كاشته شده است، البته مطالعات قبلی این میزان را بین ۸۰ تا ۱۱۰ میلیون مین بیان می‌كرد با این حال هنوز هم سالانه بین ۲ تا ۵ میلیون مین در كشورهای مختلف دنیا كار گذاشته می‌شود.

افغانستان، آنگولا و كامبوج هر كدام بیش از ۱۰ میلیون مین كار گذاشته دارند و ۱۲۰۰ مجروح و ۸۰۰ مرگ، حاصل كار گذاشته شدن این مین ها در هر هفته در جهان است و در زمان حاضر حدود ۳۰۰ هزار نفر در دنیا به علت انفجار مین دچار قطع عضو هستند.

سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۷ میلادی تخمین زد كه پاكسازی مین های موجود در جهان در آن زمان به هزار سال زمان و ۳۰ میلیون دلار هزینه پاكسازی و ۷۵۰ میلیون دلار هزینه توانبخشی و جراحی نیاز دارد.این در حالی است كه اكنون به ازای هر یك مین كه در جهان خنثی می شود، ۲۰ مین جدید كاشته می‌شود.

مهمترین تولید كنندگان مین در جهان اكنون كشورهای آمریكا، ایتالیا، روسیه، سوئد، ویتنام، آلمان، اتریش، صربستان، فرانسه، چین و انگلستان هستند اما اغلب مین های كشف شده در جهان محصول سه كشور چین، ایتالیا و روسیه است.

انفجار مین و كار گذاشتن آن در كشورها، علاوه بر مرگ و میر و معلولیتهایی كه به مردم آن كشورها تحمیل می‌كند، عوارض اقتصادی، روانی و اجتماعی زیادی نیز به همراه دارد به طوری كه افسردگی در بین قربانیان مین بسیار شایع است، علاوه بر آن وجود میدانهای مین در ایران موجب تضعیف توریسم و كشاورزی در استانهای غربی و مشكلاتی در حفاری و استخراج نفت در استان خوزستان شده است.