"یكی از عجیب و غریب ترین رخداد ها در تاریخ دیپلماسی جهان قرار است سه شنبه آینده در آناپولیس ایالت مریلند آمریكا آغاز شود!"

روزنامه ی دیلی تلگراف در گزارشی درباره ی كنفرانس به اصطلاح صلح خاورمیانه در مریلند آمریكا نوشته است: "هفته آینده اسراییلی ها و فلسطینیان به منظور حضور در یك كنفرانس صلح كه هدف آن حتی برقراری صلح نیست چه برسد به حل و فصل درگیری فلسطین و اسراییل، به آمریكا سفر می كنند.

این گردهمایی در آناپولیس مسایل و مشكلات اصلی را كه باعث تفرقه اسراییل و فلسطین است در مبهم ترین و كلی ترین حالت مورد بررسی قرار خواهد.

كاندولیزا رایس وزیر امور خارجه ی آمریكا به منظور آماده كردن خاورمیانه برای این كنفرانس چند هفته را در حال رفت و برگشت به منطقه سپری كرد.

اما یك بیانیه ی مشترك كه به امضای ایهود المرت، نخست وزیر اسراییل و محمود عباس، رییس تشكیلات خودگردان فلسطین خواهد رسید، تنها نتیجه ی این نشست خواهد بود."

در این گزارش آمده است: "در این نشست مسایل تفرقه انگیز دو طرف فهرست خواهد شد و دو طرف منتظر گفت وگوها وضعیت نهایی كه احتمالا ماه آینده آغاز می شود، خواهند نشست.

اما آسیب های سخت این نشست بعدا شروع خواهد شد.

مقامات فلسطینی و اسراییلی تلاش خواهند كرد تا مسایل و مشكلات موجود در قلب مناقشه ی خود را حل و فصل كنند كه شامل آینده اسكان یهودیان در كرانه ی باختری، مرزهای كشور مستقل فلسطین، حق آوارگان فلسطینی در بازگشت به خانه هایشان و لاینحل ترین آنها یعنی تقسیم بیت المقدس به دو پایتخت ملی می شود.

اگر دو طرف درگیر به طور معجزه آسایی بر سر تمام مسایل بالا به توافق برسند یك قرارداد صلح به امضا خواهد رسید.

كاندولیزا رایس قاطعانه امیدوار است كه صلح خاورمیانه قبل از كنار رفتن جورج بوش، رییس جمهور آمریكا از سمت خود در ژانویه ۲۰۰۹ محقق شود.

اما بعد چه؟ مقامات اسراییلی معتقدند كه هر پیمانی كه امضا شود به جای اجرا شدن با دقت كنار گذاشته خواهد شد.

حتی حفاظت شده ترین احساس خوشبینی با یك حقیقت تاریك می شود و آن اینست كه نه المرت و نه عباس از وجهه و اعتبار تصویب توافقنامه و اعطای توافق های اجتناب ناپذیر به مردم خود برخوردار نیستند.

تنها عامل بقای المرت در قدرت یك پیروزی كوچك است. میزان محبوبیت وی پس از جنگ لبنان در سال گذشته به ۱۹ درصد سقوط كرد ولی این آمار اخیرا به حدود ۳۰ درصد افزایش یافته كه یك دستاورد درخشان از سوی وی محسوب می شود ولی برای حصول یك توافقنامه صلح تاریخ ساز ناكافی است.

المرت در مقایسه با همتای فلسطینی خود یك غول سیاسی محسوب می شود. محمود عباس كنترل غزه را به حماس رقیب خود واگذار كرده است. در حقیقت او در كرانه ی باختری نیز از قدرت بیشتری نسبت به حماس برخوردار نیست و دولت فرضی كه وی رهبری آن را بر عهده دارد یك افتضاح كامل است."

روزنامه ی انگلیسی دیلی تلگراف افزوده است: "اسراییل تنها در صورتی ترك كرانه ی باختری را مورد بررسی قرار خواهد داد كه بتواند برای جلوگیری از حملات، به تشكیلات خودگردان اعتماد كند.

یك مقام بلندپایه اسراییلی گفت، تحت شرایط كنونی از آنجا كه (تشكیلات خودگردان) نمی تواند حتی از یك حمله جلوگیری كند، پس از هر عقب نشینی ما ظرف ۲۰ دقیقه مجددا در آن منطقه هستیم.

وی می افزاید: بنابراین آیا ما باید به خاطر ضعف سیاسی دو رهبر شكست خورده، صلح در خاورمیانه را به فراموشی بسپاریم؟

صرفنظر از این حقایق اسراییل باید سهم خود را در قبال مسوولیتی كه به رهبری فلسطین دارد، بپذیرد.

چهار دهه اشغالگری، محاصره، حملات هوایی، احداث ایستگاه های بازرسی، حملات نظامی و تمام دیگر تبعات نفرت انگیز جنگ، خسارات وحشتناكی را به جامعه فلسطین وارد كرده است.

حال اگر در این جامعه آسیب دیده رهبران افتضاحی پدید آمده اند، آنهایی كه این آسیب و تخریب را ایجاد كرده اند نمی توانند از تقصیرات خود بگریزند.

به علاوه فرصت های سیاسی محمود عباس تا حد زیادی در دستان اسراییل است.

اگر میزان محبوبیت عباس پایین است اسراییل كارهای بسیاری در این خصوص می تواند انجام دهد.

تصویب یك بودجه ملی بدون اختصاص هیچ پولی برای توسعه شهرك های یهودی نشین كرانه ی باختری می تواند چاره ساز باشد.

دیگر اقدامات مفید شامل برداشتن حدود ۵۰۰ مانع حركتی در كرانه ی باختری است كه اوضاع این منطقه را به هم ریخته است."