داستان پررمز و راز نمایش عمومی "سنتوری" داریوش مهرجویی نقل امروز و دیروز نیست؛ که این فیلم از همان آغاز تولید و سپس اکران در جشنواره فیلم فجر در کش و قوس آمدن و نیامدن بود.

به فاصله دو سه روز مانده تا آغاز اکران عمومی فیلم سینمایی "سنتوری" در گروه سینمایی قدس، باز هم اما و اگرها از گوشه و کنار سربرآوردند و نمایش عمومی بیستمین فیلم مهرجویی را به شاید وقتی دیگر حواله دادند.

در ظاهر همه چیز از عادی بودن شرایط برای اکران بی دغدغه "سنتوری" حکایت داشت. اما اواخر هفته گذشته و اوایل هفته جاری زمزمه هایی از توقیف غیررسمی و محترمانه فیلم به گوش رسید و علاقمندان آن و البته توزیع کنندگان فیلم را نگران کرد. یعنی می شد در حالی که بیلبوردها هم خبر از آمدن "سنتوری" می دادند، فیلم به سینماها نیاید.

گذشت زمان نگرانی ها را جدی تر کرد. آخرین شنبه و یکشنبه تیرماه ۸۶ با وجود کم شدن نسبی دمای هوا برای دوستداران "سنتوری" و هواداران مهرجویی روزهایی گرم و طاقت فرسا بود. برگزاری جلسه فوق العاده در اداره کل نظارت و ارزشیابی معاونت سینمایی وزارت ارشاد برای بررسی آخرین وضعیت "سنتوری" هم ره به جایی نبرد و خبری که به بیرون درز کرد، آب سردی بود بر آتش اشتیاق "سنتوری"دوستان.

"سنتوری" برای مدتی به بایگانی رفت و "محاکمه" ایرج قادری جانشین آن شد تا فعلا خیال همه بابت اکران نشدن فیلم مهرجویی راحت (یا ناراحت؟) باشد. اما مگر مشکل فیلم چیست که با وجود داشتن پروانه نمایش همچنان از راه بردن به پرده نقره ای بازمی ماند و جای خود را به فیلمی دیگر از هدایت فیلم می دهد؟

همه آنها که "سنتوری" فعلی و "علی سنتوری" سابق را در جشنواره بیست و پنجم فیلم فجر به تماشا نشستند، متفق القول بر این عقیده بودند که فیلم اگر بفروشد و رکورد بزند، سهمی عمده از موفقیت آن بی تردید از آن صدای خواننده ای خواهد بود که بهرام رادان با بازی خیره کننده اش روی صدای او لب زده. می گفتند مهرجویی سختگیر با یکبار شنیدن صدای خواننده داستان ما رضایت داده صدایش روی تصویر رادان بنشیند و با تصاویر "سنتوری" یکی شود.

محسن چاووشی را خیلی ها به خاطر شباهت صدا و نحوه خواندنش به یکی از خوانندگان آن طرف آبی دوست دارند و می پسندند. اما همین صدا ظاهرا راه را بر راه یافتن "سنتوری" به پرده ها بسته و خب مگر می توان فیلمی را که بخشی بزرگ از جذابیت خود را مدیون یک صدای آشناست، بدون آن صدا به سینماها فرستاد و انتظار توفیق هم از آن داشت؟

وقتی فیلم را با کلی اما و اگر در جشنواره پارسال نشان دادند، خیلی ها می گفتند "سنتوری" برای اکران نمی تواند روی این صدا حساب کند و بهرام رادان پس از آموختن سنتور، باید آواز هم بیاموزد و مثل چاووشی بخواند تا فیلم به راحتی مجوز اکران بگیرد. تازه از نسخه جشنواره ای "سنتوری" یکی دو ترانه را هم درآورده بودند تا متناسب با آن ایام باشد و مشکلی ایجاد نکند.

حالا اما برای دیدن "سنتوری" روی پرده باید قید صدای چاووشی را زد. اداره کل نظارت و ارزشیابی معاونت سینمایی وزارت ارشاد امسال یکبار برای دادن مجوز به فیلم پرماجرای "نقاب" دچار مشکل شده و حالا مدیران آن نمی خواهند ماجرای "نقاب" بار دیگر با "سنتوری" تکرار شود. آن هم در این اوضاع و احوال که برخی مدیران سینمایی استعفا کرده اند و یکی دو اظهار نظر هم سینما را به عرصه سیاست هم کشانده است.

شاید احتیاط مدیران سینمایی برای اینکه از یک سوراخ دوبار گزیده نشوند، قابل درک باشد. اما یکی هم این وسط "سنتوری" دوستان را درک کند که پس از آن نمایش نصفه و نیمه فیلم در جشنواره منتظر دیدن سنتور زدن رادان روی پرده و شنیدن صدای چاووشی در سالن های تاریک هستند. شاید هم یکی در این میان باید از زبان علی "سنتوری" بگوید: "موندی و راه چاره نیست ..."