۱۴۴ تن از اساتید، اعضای هیات علمی و نخبگان منابع طبیعی و محیط زیست كشور در نامه ای سرگشاده به رییس جمهوری، خواستار ابطال مصوبه احداث جاده «بلده نور» به گرمابدر لواسان از داخل پارك ملی لار، مصوب در بیست و دومین سفر استانی دولت در مازندران، شده و از دكتر محمود احمدی نژاد خواستند اجازه ندهد تا به بهانه احداث این جاده، عملا آخرین شریان های حیات البرز قطع شود و شاهد مرگ خاموش این اسطوره همیشه استوار ایران زمین باشیم.

در فهرست امضاكننندگان این نامه نام دكتر محمدحسن عصاره، رییس موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع كشور، مهندس انوشیروان نجفی، معاون سابق محیط طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست، مهندس ناصر مقدسی، معاون سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری كشور در مناطق خشك و نیمه خشك، دكتر تقی شامخی، عضو هیات علمی دانشكده منابع طبیعی دانشگاه تهران، رییس انجمن جنگلبانی ایران و رییس اسبق موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع كشور، دكتر خسرو ثاقب طالبی، رییس بخش تحقیقات جنگل موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع كشور و استاد دانشگاه تهران، دكتر حسن مداح عارفی، رئیس بانك ژن موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع كشور، دكتر مجید مخدوم، استاد دانشگاه تهران و پدر دانش محیط زیست نوین در ایران و. . . به چشم می خورد.

در این نامه تاكید شده است: احداث جاده از داخل پارك ملی لار كه با عبور از مناطق شدیدا شكننده و لغزان حوضه آبخیز لتیان، پارك ملی لار را نیز به دو نیم خواهد كرد، با ایجاد پدیده قطعه قطعه شدن و جدایی زیستگاه ها، منجر به انقراض نسل بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری می شود.

در این نامه خطاب به دكتر محمود احمدی نژاد آمده است: همان طور كه حضرت عالی استحضار دارید، مهرماه گذشته ۱۵۳ نفر از دانشگاهیان و متخصصان محیط زیست كشور طی نامه ای سرگشاده نگرانی عمیق خود را در خصوص تعریض جاده پارك ملی گلستان به اطلاع رساندند.

متاسفانه تا این تاریخ نه تنها به درخواست متخصصان امر در خصوص انتقال جاده مزبور، موضوعی كه مصوبه هیات وزیران نیز بوده و بودجه آن نیز تخصیص یافته است، پاسخ مثبتی داده نشد، بلكه شاهد مصوبات دیگری در سفرهای استانی دولت بودیم كه نگرانی دوچندان در میان متخصصان، اساتید و نخبگان منابع طبیعی و محیط زیست كشور ایجاد كرد كه از آن جمله باید به اجازه احداث جاده گرمابدر بلده از میان منطقه حفاظت شده البرز مركزی و ادامه آن در پارك ملی لار اشاره كرد.

در ادامه این نامه آمده است: از ۲۵۰ هزار گونه گیاهان آوندی شناخته شده در جهان، حدود ۷ هزار و ۳۰۰ گونه گیاهی در ایران رویش دارند كه طبق تحقیقات انجام شده ۲۵ درصد آنها انحصاری (اندمیك) این مرز و بوم هستند. با توجه به آنكه دو سوم ایران از آب و هوای خشك و بسیارخشك برخوردار است، بخش عمده این تنوع در دو رشته كوه البرز و زاگرس و شمال خراسان متمركز شده است.

یكی از بزرگترین افتخارات تمدن ما این است كه ایرانیان ارزش این ذخایر ژنتیكی را به خوبی دانسته و در چندین هزار سال پیش، گیاهان مهمی مانند گندم، جو، پسته، انار، انگور، اسفناج، پیاز و گونه های متعدد دیگر را اهلی كرده اند، گیاهانی كه امروزه بدون آنها، تصور سیر كردن جمعیت بالغ بر ۶ میلیاردی جهان ناممكن است.

امضاكنندگان این نامه آورده اند: حایز اهمیت تر آنكه بخش عمده ای از گیاهان بومی ایران، واجد ارزش های دارویی نیز هستند كه شكوفایی و بقای طب سنتی و اسلامی مدیون بقا و حفظ این اندوخته های ارزشمند و بی جایگزین است. از طرفی چون گیاهان ایران در منطقه ای خشك و نیمه خشك تكامل یافته اند، اغلب ژن های مهم مقاوم به خشكی، شوری، سرما و مقاوم به آفات در این گیاهان نهفته است، ژن هایی كه در شمار بزرگترین سرمایه های خدادادی برای توسعه دانش فناوری زیستی و تامین نیازهای غذایی بشر محسوب می شوند.

در این میان، كوهستان البرز از مهمترین رویشگاه های كشور، با تنوع زیستی بالا بوده و یك منبع طبیعی ارزشمند و انكارناپذیر محسوب می شود، كوهستانی كه متاسفانه باید اعتراف كنیم به دلیل فشارهای انسانی، ساخت و سازهای متعدد و غلظت بی نظیر عملیات تخریبی در آن، اینك در شمار شكننده ترین و آسیب پذیرترین مناطق ایران جای گرفته و به تلخی باید اعتراف كرد سیمای طبیعی البرز شدیدا تخریب شده و گونه های زیادی از گیاهان و جانوران در معرض خطر انقراض قرار گرفته یا نابود شده اند. در ادامه این نامه آمده است: با این وجود، بخشهایی از مناطق كوهستانی و مرتفع به دلیل تمهیدات حفاظتی اعمال شده از سوی سازمان حفاظت محیط زیست و در راستای حراست از اصل پنجاهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در امان مانده و كماكان می توان امیدوار بود كه فرزندان ما نیز از نعمت تنوع زیستی بی همتای كوهستان كم نظیر البرز برخوردار باشند.

اما با تاسف و ناباوری شاهدیم كه یكی از مصوبه های اخیر دولت محترم در بیست و دومین سفر استانی به مازندران، در تقابلی آشكار با راهبردی ترین ملاحظات زیست محیطی قرار گرفته و از همین رو، دلنگرانی جدی میان اساتید، پژوهشگران و دیگر فعالان عرصه محیط زیست كشور ایجاد كرده است.

در حقیقت، به باور ما امضاء كنندگان این نامه، احداث جاده گرمابدر بلده، آن هم از میان منطقه حفاظت شده البرز مركزی و پارك ملی لار، خطری جدی برای تداوم حیات و شادابی این منطقه و زیستمندان ارزشمند و غیرقابل جانشینش محسوب می شود.

در این نامه همچنین آمده است: احداث این جاده كه با عبور از مناطق شدیدا شكننده و لغزان حوضه آبخیز لتیان، پارك ملی لار را نیز به دو نیم خواهد كرد، با ایجاد پدیده قطعه قطعه شدن و جدایی زیستگاه ها، منجر به انقراض نسل بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری می شود. پدیده ای كه باعث انقراض شیر ایرانی و ببر مازندران شد و در حال حاضر بقای یوزپلنگ ایرانی را تهدید می كند. همه می دانیم انقراض این دو گونه تنها به دلیل شكار نبوده، بلكه نابودی زیستگاه، عامل اصلی انقراض آنها بوده است. در حقیقت ما انسان ها برای گسترش خانه خویش، خانه آنها را ویران كردیم! یعنی همان بلایی كه بر سر بسیاری دیگر از رویشگاه های گیاهی و زیستگاه های حیات وحش مهم كشور به خصوص جنگلها، تالابها، دریاچه ها و رودخانه ها به بهانه ظاهرا مقبول توسعه شهری و صنعتی و سدسازی آورده ایم. از سوی دیگر، برخی از جوامع گیاهی دارای حساسیت های ویژه ای هستند كه به محض دسترسی و دخالت انسان به سرعت تخریب و تجزیه شده و پایایی بوم سازگان های (اكوسیستم های) خود را از دست

می دهند. از آن جمله می توان از گونه های شقایق و زنبق منحصر به فرد البرز مركزی یاد كرد.