فاطمه رجبی ، همسر سخنگوی دولت، تعدادی از سایت های منتقد را "بی سواد"و "زورگو" خواند و در سایت شخصی خود نوشت:نظامیان مستعفی یك شبه رجل سیاسی شده، با چشم طمع داشتن به كرسی ریاست جمهوری، یا مجلس و شورای شهر، در كردارها و گفتارها نشان داده اند نه فرهنگ سیاسی دارند و نه در عملكردهایشان، نشانی از اصولگرایی و ارزش خواهی مشاهده می شود.

هر چند تشنگان قدرت در هر لباس و نام و سابقه، پس از انتخابات سوم تیرماه، این پلیدی را از خود به یادگار گذاشته اند.

رجبی که پیش از این هاشمی رفسنجانی، هاشمی شاهرودی، خاتمی، كروبی، حداد عادل، رضایی، قالیباف، توكلی، شریعتمداری، ضرغامی و ... را مورد انتقاد و هتاکی قرار داده است در مطلب جدید خود با منتسب کردن "عصرایران" به نظامیان(!)و حمله به سایت های"تابناک" و "فردا"نوشت:سایت تابناک، عصر ایران و فردا منتسب به این نظامیان مستعفی یا بازنشسته است.

وی افزود: البته تا آنجا که من اطلاع دارم نوع نگاه ادبیات و اصول ارزش های مورد قبول آنها نسبت به اسلام و حتی ایران و ایرانی، در انتشار مطالب این سایت ها نمایان است. بی سوادی، قدرت طلبی و زورگویی در کسب قدرت ویژگی های اندیشه گرانه این افراد است که فقدان هویت محض آنها را نشان می دهد.بازتاب نمونه برجسته ای بود که همه مرزها را شکست و همه حریم ها را درید!

رجبی همچنین در این یادداشت با توصیه به شورای نگهبان برای رد صلاحیت کاندیداهایی که قبلاً نظامی بوده اند نوشت:اگر شورای نگهبان در تایید صلاحیت ها به ممنوعیت قانونی ورود نظامیان در عرصه سیاست توجه نماید که شامل باز نشسته و مستعفی نیز می شود چنین معضل های گریبانگیر ملت نخواهند بود.

در این یادداشت همچنین امده است: مراکز و محافل، و افرادی که به کارگزاری قیصر، پی در پی خط قرمز برای نظام اسلامی می سازند، و هاشمی و کروبی و خاتمی و روحانی، رضایی و قالی باف حتی ضرغامی و طلایی را در آن جای می دهند، و ممکن است حسن موسویان را هم چهره برجسته و شخصیت نظام بنمایند، امروز پاسخ دهند برای آنها خط قرمز حقیقتی چه معنایی دارد، چرا با هر انتقاد و اعتراض و افشاگری نسبت به انحرافات اندیشه ای و كاركردی پیرامون افراد نامبرده، خونشان به جوش می آید و برای شخصیت و چهره ساخته و پرداخته شده خود برای نظام، سینه چاكی می كنند؟

وی با متهم كردن چهره های اصولگرا به تلاش برای كودتا می نویسد:«آیا كودتای این چند نظامیان مستعفی و بازنشسته در همراهی و همدلی با دیگر تشنگان قدرت، ضرورتی است كه بر ریاست جمهوری احمدی نژاد و حاكمیت گفتمان انتظارگرایانه او ترجیح دارد؟!