مراسم بزرگداشت نی نواز فقید، استاد حسین یاوری در حوزه هنری اصفهان برگزار شد.

حسن منصوری پژوهشگر موسیقی، در این مراسم گفت: بزرگداشت فردی چون استاد یاوری بزرگداشت انسانیت و هنر است.

وی افزود: شیوه نوازندگی این هنرمند با شیوه قدمای موسیقی ایرانی پهلو می زند و او تلاش زیادی برای تربیت شاگردان خود كه به آنها همانند یك استاد نگاه می كرد، صرف كرد.

وی با اظهار تأسف از این كه آثار كمی از موسیقی این هنرمند ضبط شده است، گفت: وی در نواختن گوشه های محلی تبحر خاصی داشت. محمد بطلانی شاگرد وی نیز گفت: او برای آموزش هر گوشه از موسیقی ایرانی داستان یا روایت شیرین بیان می كرد. به گفته وی استاد یاوری با بهره گیری از مفاهیم انسانی و نشانه هایی از زندگی همراه با موسیقی فضیلت های انسانی را نیز منتقل می كرد.

محمدرضا علینقی پژوهشگر موسیقی نیز دراین مراسم با اشاره به اثر گذاری معنوی موسیقی مشرق زمین بر مخاطب كه یكی از ویژگی های موسیقی این منطقه نیز هست، گفت: این نكته در آثار استاد یاوری نیز به خوبی قابل مشاهده است بسیاری از هنرمندان موسیقی تازه بعد از فوت مورد توجه جامعه هنری قرار می گیرند و تأثیر آنها در موسیقی مشخص می شود كه برپایی چنین برنامه هایی موجب زنده نگه داشتن شیوه آنها و شناخت بیشتر این هنرمندان می شود.

همچنین منوچهر شیخ صراف از دیگر شاگردان این هنرمند در این مراسم گفت: برگزاری این قبیل مراسم موجب اعتلای هنر و توجه عمیق تر به جایگاه اساتید هنر موسیقی می شود.

در این مراسم برخی از هنرمندان به اجرای قطعاتی از دستگاه های موسیقی در بیات ترك و سه گاه به سبك استاد یاوری پرداختند. این مراسم به همت خانه موسیقی حوزه هنری اصفهان و شاگردان استاد یاوری برگزار شد.

مرحوم حسین احمدیان ملقب به یاوری یكی از شاگردان با واسطه نایب اسدالله بود كه در سال ۱۲۸۵ در خانواده ای فقیر متولد شد.

در سن ۱۴ سالگی پدر را از دست داد و تحت سرپرستی مادر قرار گرفت. استاد یاوری در كوچكی شاگرد چاقوسازی در اصفهان بود. یك روز صدای نی چوپانی را می شنود و پیش چوپان می رود، نی چوپان را می گیرد و در مواقع بیكاری در مغازه نی می زد تا این كه روزی نایب اسدالله از آنجا عبور می كند و صدای نی یاوری را می شنود، نی را از وی گرفته و یك قطعه در آواز دشتی می زند كه استاد یاوری همیشه از آن صدای ملكوتی یاد می كرد و خود كه به علت كهولت سن قادر به آموزش نبوده او را نزد شاگرد خود مهدی نوایی برای فراگیری نی می فرستد این استاد و شاگردی تا پایان عمر استاد نوایی ادامه داشت. او و استاد كسایی هر دو از بهترین شاگردان نوایی بودند.

یاوری آن زمان روز ها كار می كرد و عصر و شب به درس و تمرین می پرداخت و بعدها خود به آموزش شاگردانی پرداخت افرادی چون استاد عباس غازی، استاد عباس كاظمی، استاد هنرمند جناب آقای شیخ صراف و... بودند.

● استاد یاوری در آخرین سال های عمر

استاد نور علی برومند زمانی كه نزد استاد حسین یاوری در اصفهان آمده بود و از دقت استاد یاوری در اجرای فواصل و ریزه كاری های موسیقی بسیار تعریف می كرد، می گفت: استاد یاوری دارای استعداد و هوش و حافظه ای قوی و استثنایی بود و در حفظ و ترویج موسیقی همواره كوشا بود و در اثر زحمات شبانه روزی، بیش از ۴۸۶ گوشه و مقام در دستگاه های مختلف و آوازهای ایرانی را به طور كامل از بر داشت.

یاوری در باغ كوچكی زندگی می كرد كه یكی از مریدانش آن باغ را به او هدیه داده بود.

این باغ در خیابان مجمر اصفهان واقع بود و میعادگاه دوستان و دوستداران موسیقی بود. شخصیت های مختلف علمی، فرهنگی، هنری و اجتماعی از شهر های مختلف به باغ یاوری می آمدند و از محضر او بهره می بردند؛ استاد نور علی برومند، مرحوم مجد استاد تار،

روانشاد استاد اسدالله ملك و استاد پرویز یاحقی و استاد تاج اصفهانی از این جمله بودند.