انجمن آسیایی نیویورك، بزرگداشت اردشیر محصص را شهریورماه سال‌جاری در آمریكا برگزار می‌كند.

نیكزاد نجومی - هنرمند نقاش و دوست نزدیك محصص - به‌همراه شیرین نشاط - دیگر هنرمند ایرانی - این مراسم را برنامه‌ریزی كرده‌اند.

همچنین در این مراسم آثار این هنرمند كه در كتابخانه‌ی ملی نیویورك نگهداری می‌شود، به‌نمایش گذاشته می‌شود.

قرار است كتاب "شباهت‌های ناگزیر" جواد مجابی، درباره‌ی اردشیر محصص، پس ۳۰ سال تا برگزاری این مراسم، با اضافه كردن مطالبی تازه تجدید چاپ شود.

محصص كه جایگاه روشنی در تصویرسازی و كاریكاتور ایران دارد، در آستانه‌ی هفتمین دهه‌ی زندگی، به‌خاطر بیماری پاركینسون، قادر به فعالیت جدی و بیشتری نیست.

دوستانش می‌گویند، وضعیت جسمانی رضایت‌بخشی ندارد و در حال حاضر در خانه‌ و تحت نظر یك پرستار خصوصی به‌سر می‌برد.

سال گذشته مجموعه‌ی آثار اردشیر محصص در موزه‌ی هنرهای مدرن نیویورك (MOMA) نیز به‌نمایش درآمده‌اند.

در نمایشگاهی كه خرداد ماه ۱۳۸۵ پس از ۳۰ سال و در پی آن ۱۳۸۶ در ایران برپا شد، آثاری از محصص به‌نمایش درآمدند از مجموعه‌های شخصی مجموعه‌داران جمع آوری شده بودند.

كتاب‌های "اردشیر محصص – تاریخی كوتاه" و كتاب "زندگی در ایران" كه آثاری از این هنرمند در آن گنجانده شده در سال ۱۹۹۴ توسط انتشارات میج (MAGE) در آمریكا به چاپ رسیده‌اند.

همچنین كتاب‌هایی "دیباچه" و "اردشیر محصص" در گذشته درباره‌ی این هنرمند منتشر شده‌اند.

اردشیر محصص در ۱۸ شهریورماه ۱۳۱۷ در رشت‌ از مادری شاعر و پدری قاضی به‌ دنیا آمد و در سال‌ ۱۳۴۱ از دانشكده‌ حقوق‌ دانشگاه‌ تهران‌ لیسانس‌ گرفت‌.

محصص با این‌كه‌ از كودكی طراحی می‌كرد‌، اما سال‌ آخر دانشكده‌، طراحی برای او به‌عنوان‌ حرفه‌ و مهم‌ترین‌ كار زندگی‌اش‌ شد.

پس از پایان‌ تحصیلات‌ در رشته‌ی حقوق‌، در كتابخانه‌ی یكی از وزارتخانه‌ها مشغول به‌كار شد و یك ‌سال‌ تمام‌ كتاب‌های آن‌جا را خواند، سپس‌ استعفا داد و برای همیشه‌ خود را وقف‌ طراحی كرد. همان روزها بود كه‌ احمد شاملو سردبیر كتاب‌ هفته‌ شد و طرح‌های وی را منتشر كرد‌. محصص پس از تعطیلی كتاب‌ هفته‌ به‌ روزنامه‌ی كیهان‌ رفت‌ و با این‌كه‌ اكثر آثارش‌ به‌درد نشریه‌ی خبری نمی‌خورد، اما تعداد زیادی از آثار او برای چاپ‌ خواسته شد.

محصص در سال‌ ۱۳۵۴ نمایشگاهی از آثارش‌ را در گالری گراهام‌ نیویورك‌ برگزار كرد.

به‌گمان او، كاریكاتور،‌ هنر رپرتاژ است‌، یك‌ وقایع‌نگاری؛ آن‌چه‌ را می‌بیند‌ می‌كشد‌؛ به‌ نظرش‌ كاریكاتورها اسناد یك‌ عصرند؛ هم‌چنان‌ كه‌ مدارك‌ رسمی، اعلامیه‌های دولتی و گزارش‌های پارلمانی نیز چنین‌اند.