روزنامه واشینگتن پست در مقاله ای پیرامون پرونده هسته ای ایران و رویکرد آمریکا به این بحران ادعا کرد «طی دو ماه گذشته مجموعه ای از تماس های مخفی یا آشکار بین مقامات ایران و ایالات متحده آمریکا صورت گرفته که حاکی از حرکت دولت بوش برای ایجاد ارتباط با ایران است». این روزنامه همچنین از این موضوع خبر داد که «کاندولیزا رایس، وزیر خارجه آمریکا چندی قبل شخصاً در نامه ای که توسط مذاکره کننده های اروپایی به دست مقامات تهران رسید، پیشنهاد کرده است که در صورت توقف غنی سازی اورانیوم توسط ایران طی مدت مذاکرات، آمریکا آماده پیوستن به روند مذاکره با ایران است.

جیم هوگلند نویسنده واشنگتن پست که از روزنامه های تندروی آمریکا به شمار می رود در سرمقاله شماره اخیر این روزنامه به بررسی تغییر اخیر سیاست آمریکا در برخورد با مسأله هسته ای ایران و کره شمالی پرداخته است و معتقد است دولت بوش در چرخشی ناگهانی از پافشاری بر منزوی ساختن دشمنانش به سمت یک استراتژی دیپلماتیک تصنعی در جهت درگیر شدن مشروط با ایران و کره شمالی متمایل شده است اما در مسیر دچار تناقض هایی اساسی است.

واشنگتن پست می نویسد، فکر کنید که هفته گذشته پس از تصمیم ناگهانی کره شمالی برای بازگشت به مذاکرات هسته ای ۶ جانبه چه چیزهایی شنیدید و چه نشنیدید؟ آنچه شنیدید هلهله و کف زدن شادمانه دولتی بود که پیش از این بر شفافیت در سیاست خارجی اصرار داشت و به دشمنانش برای رفتار بدی که انجام می دادند، جایزه نمی داد. اما اکنون پس از این که کره شمالی اعلام کرد آماده بازگشت به مذاکرات است، کاخ سفید فورا با صدور بیانیه ای شادمانه از آن استقبال کرد و گویی از یاد برد که کره شمالی سه هفته قبل از آن سلاح اتمی آزمایش کرده است.

جیم هوگلند افزوده است: من تردید دارم که جرج بوش نگاه سیاه و سفید خود به آدم های خوب و بد جهان را کنار گذاشته باشد، بلکه فقط اجازه داده است که وزارت خارجه بر دیدگاه های دیک چنی معاون رییس جمهور و افرادی مانند او که که ترجیح می دهند هرجا ممکن است با آدم بدها و هر جا لازم است حتی با آدم خوب ها برخورد شود، غلبه یابد.

واشنگتن پست سپس به تغییر سیاست آمریکا در مورد ایران اشاره کرده و می نویسد: «در مورد ایران مساله حتی مسلم تر است. درحالی که زمانی آمریکا در مورد گفت و گو با ایران تردید داشت اکنون به نظر می رسد ایرانی ها هستند که در مورد وارد شدن به گفت و گو با واشنگتن مرددند».

واشنگتن پست مدعی شده است که «طی دو ماه گذشته مجموعه ای از تماس های مخفی یا آشکار بین دو کشور صورت گرفته است که حاکی از این حرکت دولت بوش برای ایجاد ارتباط با ایران است». از جمله او به نقل از یک دیپلمات آگاه به این نکته اشاره می کند که «کاندولیزا رایس، وزیر خارجه آمریکا شخصا در نامه ای که توسط مذاکره کننده های اروپایی به دست مقامات تهران رسید، پیشنهاد کرده بود که در صورت توقف غنی سازی اورانیم توسط ایران طی مدت مذاکرات، آماده پیوستن به مذاکرات هسته ای با ایران است».

نویسنده می افزاید: در ماه سپتامبر دولت آمریکا اعلام کرد که آماده است برای مقابله با مشکلات ایمنی پروازهای هوایی هواپیماهای ایرباس ایران به شرکت جنرال الکتریک اجازه دهد که قطعات مورد نیاز موتور این هواپیماها را به ایران بفروشد و ایران نیز پس از مدتی تردید به این پیشنهاد پاسخ مثبت داد واجازه صدور این قطعات از ۲۹ سپتامبر بدون هیاهوی زیاد صادر شد.

او در ادامه مثال های خود می نویسد زمانی که علی لاریجانی رییس تیم مذاکره کننده هسته ای ایران ناگهان از مقامات آمریکایی خواست که برای ۱۵۰ تن از همراهانش در سفر به نیویورک برای دیدار با مقامات اتحادیه اروپا ویزا صادر کنند، چراغ های سفارت امریکا در سوییس تا دیری از شب برای عملی ساختن این خواسته روشن بود اما لاریجانی خیلی راحت این سفر را لغو کرد و مذاکرات بار دیگر به بن بست رسید.

واشنگتن پست سپس با آشکار ساختن مواضع افراطی خود از سیاست دولت آمریکا درتمایل به ارتباطات فرهنگی با ایران انتقاد کرده و می نویسد ناکامی در مذاکرات هسته ای با ایران دولت آمریکا را مجبور به تلاش جدی برای تحریم ایران کرد ولی این مساله مانع از این نشده است که از گروه هایی مانند موسیقی دانان، ورزشکاران و سایرینی که به فعالیت های هسته ای این کشور مربوط نمی شوند، برای سفر به آمریکا دعوت شود.

او می افزاید: این مساله یادآور دیپلماسی پینگ پونگ دولت نیکسون در ایجاد رابطه با دولت چین است ولی آیا همزمان با تلاش برای تحریم ایران با این اقدامات فرهنگی می تواند بر ۲۷ سال دشمنی دو طرف غلبه کند؟

نویسنده سپس به این نکته اشاره می کند که هفته گذشته این پرسش را با نیکلاس برنز معاون وزارت خارجه مطرح کرده و او پاسخ داده است که تحریم ایران کاملا ضروری است و تشویق تبادلات فرهنگی با مردم ایران نیز به نوعی تکمیل کننده این سیاست است زیرا به این ترتیب ما شناخت بهتری از جامعه ایران به دست می آوریم و شاید بتوانیم آنها را به واکنش هایی در جهت تبدیل شدن به یک جامعه مسئول تشویق کنیم.

او در پایان نتیجه می گیرد که پاسخ برنز به همان پیچیدگی سیاست هایی است که کاخ سفید در پیش گرفته است و می نویسد: به نظر می رسد دولت بوش در یافته است که باید سیاست های صرفا منزوی کننده دشمنانش را کنار گذاشته و با آنها درگیر ارتباط شود ولی این مساله اگرچه لازم است اما کافی نیست مگر اینکه راهی پیدا کند که دولت محمود احمدی نژاد را هم به پاسخ دادن به شیوه ای معنی دار وادارد.