«گلشیفته فراهانی» در نشست «میم مثل مادر» گفت: در فیلم «میم مثل مادر» سعی كردم از نقش مادر كلیشه ای سینمای ایران دور شوم. سكانس هایی نظیر حمام كه خیلی درد در آن به وضوح دیده می شود، یك طرف ماجرا هست و مثلاً سكانسی كه سهیل بعد سال ها بر می گردد چیز دیگری است. كه به نظرم اگر آن را از فیلم در بیاوریم شاید فیلم روی هوا برود. ممكن است كه سكانس های نظیر حمام یك جور رنج مادر باشد ولی برای من آن سكانسی كه سهیل برای اولین بار می آید و با هم صحبت می كنند كلیدی ترین سكانس فیلم است و بیشتر از باقی سكانس ها دوست دارم.

وی به اهمیت فیلم در بازی اش اشاره كرد و گفت: مشخصاً درباره سكانس حمام باید بگویم كه سكانس فیلمبرداری،كارگردانی و موسیقی است و كاری كه در این سكانس به عنوان بازیگر می كردیم در مقابل این سه مقوله هیچ بود. چون همه چیز بیشتر تكنیكی است و آنها به دیده شدن ما كمك می كردند. ولی برعكس سكانسی كه سهیل می آید بار روی دوش بازیگر است. «فراهانی» به نوع تاثیری كه فیلم بر مخاطب گذاشته اشاره كرد و گفت: سكانس هایی كه به تماشاگر شوك می دهد، مثل شكستن آمپول ها و شیشه اتاق ، شوك ها و ضربه هایی است كه به تماشاگر وارد می شود ولی مثلاً آن سكانسی كه با سهیل مواجهه می شود مثل دردی می ماند كه زیر پای تماشاگر می رود و یواش یواش تسخیرش می كند. شاید آن سكانس ها تماشاگر را به صندلی می چسباند ولی در این سكانس ها تماشا گر درد را احساس می كند و باز هم با شخصیت همراه می شود.

بازیگر فیلم «میم مثل مادر» گفت: از جایی در فیلم آقای محمدی می گفتند كه دیگر شوك دادن به تماشاگر بس است. مثلاً سكانسی كه دو تا جوكی به علی می گویم به پیشنهاد آقای محمدی بود و می گفت كه فضا بشكنیم، چون دیگر تماشاچی نمی كشد. آقای ملاقلی پور از این چیزی كه شما می بینید می خواستند فیلم را وحشتناك تر كنند و شوك بیشتری به آنها بدهند. كه آقای محمدی گفتند دست نگه دارید چون دیگر واقعاً تماشاچی نمی تواند دیگر تحمل كند بعد یادم هست كه ما دو تا جوك گفتیم و كارهای دیگری كردیم و آقای ملاقلی پور یك مقدار فضا را تلطیف كردند. ولی با یكی از تماشاگران فیلم كه صحبت می كردم، می گفتند فضا جوری است كه حتی آن دو تا جوك هم آدم را ناراحت می كند. یعنی حتی باز كردن فضا به گرفته شدن اش كمك می كند.

«فراهانی» درباره اهمیت نقش پدر در این فیلم تاكید كرد و گفت: سهیل مردی مثل خیلی از مردهایی است كه ما داریم. دوست ندارد زنش اركستر سمفونیك برود و به همین خاطر پیغام را پاك می كند، عكسش اینطوری در خانه است و در عین حال لطافت هایی با زنش دارد. ما در معرفی سهیل، او را اینطور معرفی می كنیم. نه اینكه فقط بچه را نمی خواهد. می گوییم آدمی است كه حرف، حرف خودش است و در نهایت بچه ای كه نمی خواهد را قصد می كند كه از بین ببرد.

وی ادامه داد: در واقعیت بارها و بارها پیش آمده كه مردها ۲۰ سال رفته اند و دوباره سمت زن قبلی یشان برگشته اند.یك جایی در فیلم هست كه سهیل می گوید در این مدت زنهای زیادی را دیدم ولی هیچ چیز و هیچ كس نتوانست جای تو را برای من پر كند. سكانسی در فیلم بود كه برداشته شد كه یك زنی داشت با سهیل دعوا می كرد. آقای ملاقلی پور به این نتیجه رسیدند كه حذف شود و تمام آن سكانس در این دیالوگ گفته شد. اگر كمی بازتر نگاه كنیم برگشتن سهیل می تواند دلایل منطقی داشته باشد. این بازیگر سینما درباره تفاوت «میم مثل مادر» با دیگر آثار ملاقلی پور گفت: این فیلم با همه فیلم هایشان فرق دارد چون این تنها فیلمی بود كه ملاقلی پور می گفت، از فیلمش خسته نشده و دوست ندارد كه تمام شود. می گفتند تمام فیلم های من از ۱۵ روز بعدش تحمل كردنی نیست و حالم از خودم و همه چیز بهم می خورد. ولی این فیلم، فیلمی بود كه همه ما آن را دوست داشتم و تمام كسانیكه از من می پرسیدند كه كار چطور است وقتی می گفتم عالیه و من لذت می برم،تعجب می كردند.

وی پشت صحنه این فیلم را فضایی منحصر به فرد دانست و افزود: در ۲ ماه كار این فیلم عشق در صحنه حضور داشت. آقای محمدی مثل یك پدر بزرگ برای یك خانواده بود و شرایط را به بهترین وجه برای انجام كارها فراهم می كرد.ضمن اینكه بستر پیشنهاد آنقدر در این فیلم فراهم بود كه همه عوامل درباره كار همدیگر نظر می دادند و به پیشرفت كار كمك می كردند. من چینن چیزی را در سینما سراغ ندارم. ایفاگر نقش اصلی فیلم «میم مثل مادر» به چگونگی پذیرش این نقش اشاره كرد و اظهار داشت: تا شب قبل از تست گریم نمی دانستم كه توانایی این را دارم كه در این نقش بازی كنم یا خیر. ولی وقتی تست را زدم گفتم دیگر رفتیم. مثل یك قطاری كه راه می افتد و دیگر نمی شود از آن پیاده شد. قبل از شروع كار پدر همسرم و همسرم خیلی به من كمك كردند. یعنی چیزهایی راجع به ابعاد این نقش گفتند كه در طول فیلم همیشه به ان فكر می كردم. به یكسری سبكی هایی در اول نقش و یك سنگینی بعد از بارداری فكر كرده بودم. منتهی اینطور نبود كه من قبل از بازی تصمیمات جدی و كدگذاری برای نقش داشته باشم. كدها در طول فیلمبرداری و با كمك همه و بیشتر از همه آقای ملاقلی پور پیدا شد.

«فراهانی» ادامه داد: اگر ملاقلی پور نبود واقعاً من یك جاهایی بد بازی می كردم.كدهایی به من می دادند كه به یك جنگل بزرگ منتهی می شد و حالا اینكه من چقدر می توانستم از میوه های این جنگل بردارم بستگی به خودم داشت و تمام شرایطی كه وجود داشت. وجود علی هم احساستی را در من بیدار می كرد كه برایم عجیب بود. این بازیگر جوان سینمای ایران تاكید كرد: دراین فیلم می خواستم از مادر كلیشه ای دور باشم. متاسفانه در سینمای ایران خیلی دیدم كه وقتی بازیگری نقش مادر را می گیرد یك شكل كلیشه ای دارد.تمام مدت سعی كردم واقعیت جریان را در نظر بگیرم. یعنی خیلی جاها دیدم مادرانی كه نقش مادر را بازی می كنند با بچه هایشان طوری نیستند كه در فیلم بازی می كنند. من خیلی به این توجه كردم كه مادر كلیشه ای به معنای واقعی نشوم و اتفاقاً خیلی با بچه جدی بودم. وی به ویژگی رابطه مادر و فرزند در این فیلم اشاره كرد و گفت: در فیلم رابطه من و علی قبل از اینكه پدر بیاید شاید خیلی دیده شد.اینكه با هم بازی می كردند ولی از وقتی پدر می آید دچار بحران هایی می شدیم و در مادر آن بحران ها دیده می شد تا آنكه بتوانیم به تودرتوی یك رابطه دختر و مادر بپردازیم.