سیمین دانشور اولین رئیس كانون نویسندگان و مشهورترین زن نویسنده ایرانی كه آثارش به بیشتر زبان های دنیا ترجمه شده است این روزها از وضعیت نقد ادبی در ایران گلایه دارد. دانشور نویسنده ای كه روایتگر تنهایی های عمیق آدم ها است می گوید كه خارج از ایران شناخته شده تر است تا در ایران و معتقد است كه نقدهای خوبی روی ترجمه های آثارش نوشته می شود، درحالی كه داستان هایش در ایران چندان بررسی نمی شود.سیمین دانشور به ایسنا می گوید: «نقد نوشتن كاری است كه به زمان و وقت زیادی نیاز دارد و علت وضعیت نامناسب نقد نیز به اعتقاد من این است كه منتقدان ترجیح می دهند این انرژی را صرف تامین معاش كنند تا نوشتن نقد.» این داستان نویس پیشكسوت كه رمان «سووشون» اش در كنار «بوف كور» و «شازده احتجاب» از سوی بنیاد بوكر به عنوان برترین آثار صدسال ادبیات داستانی انتخاب شده اعتقاد دارد كه امروزه نقد ادبی در كشور ما مورد توجه نیست درحالی كه در دهه های پیش به ویژه دهه ۴۰ بودند كسانی كه در این زمینه فعالیتی جدی داشتند.دانشور البته از دكتر حسین پاینده نام می برد كه در سال های اخیر نقدهای خوبی بر داستان هایش از جمله «جزیره سرگردانی» و «ساربان سرگردان» با عنوان «سیمین دانشور؛ شهرزادی پسامدرن» نوشته است.دكتر سیمین دانشور در این باره به شرق می گوید: «اخیراً علی دهباشی كتابی با نام «در ساحل جزیره سرگردانی» را گردآوری كرده است كه در آن منتقدان بسیاری در مورد داستان ها و نوشته های من نوشته اند. اما برخی از این نوشته ها سرشار از تحسین و تمجید و برخی دیگر سطح آثار من را بسیار پایین آورده اند. به همین دلیل من فكر می كنم كه نقدهای این گونه كمی عجیب است. چون یك بام و دو هوا كه نمی شود!»دكتر دانشور درباره جایگاه نقد ادبی و تاثیر آن بر ادبیات نیز می گوید: «به اعتقاد من نقدهای ادبی اگر بدون حب و بغض و عاری از غرض ورزی نوشته شوند، راهنمای خوبی برای نویسنده است. به طور نمونه من از نقدهای دكتر حسین پاینده بسیار استفاده كردم.»

شیما بهره مند